Η Camera Obscura της Αίγινας

Πολλοί πάνε στην Αίγινα, λίγοι την ξέρουν ακόμα πιο λίγοι την αναζητούν (μόνο να τρώνε ψάρια ξέρουν). Μοναδική στην Ελλάδα η εγκατάσταση αυτή: αναφέρομαι στην Camera Obscura που σημαίνει «σκοτεινό δωμάτιο» στα λατινικά. Με δημιουργούς τους Αυστριακούς Gustav Deutsch και Fran Berl, και κατασκευαστή τον Μιχάλη Γαβρήλο, ανεγέρθηκε για την Ακαδημία Αίγινας, το 2003, πάνω στα θεμέλια μιας αντιαεροπορικής βάσης του Β Παγκοσμίου Πολέμου, στο επονομαζόμενο Νότιο Οχυρό της Αίγινας στην Πέρδικα.

Είναι ένα κυλινδρικό κτίσμα (σαν σκοτεινός θάλαμος), διαμέτρου επτά μέτρων, με δώδεκα οπές προς κάθε κατεύθυνση, εμπρός από τις οποίες βρίσκεται μια κρυστάλλινη επιφάνεια. Από την κάθε οπή μπαίνει το φως και αποτυπώνει στο κρύσταλλο μια πανοραμική εικόνα του εξωτερικού κόσμου, αναποδογυρισμένη και ανεστραμμένη. Σκέτη μαγεία! Αυτή η μαγεία εξηγείται από έναν απλό νόμο της φυσικής. Το φως ταξιδεύει σε ευθεία γραμμή και όταν οι ακτίνες που αντανακλώνται από ένα φωτεινό αντικείμενο εκτός δωματίου περάσουν μέσα από μια μικρή τρύπα ενός σχετικά λεπτού τοίχου δεν διασπείρονται, αλλά δημιουργούν μια ανάποδη εικόνα στον τοίχο που βρίσκεται παράλληλα και απέναντι από την τρύπα.

Το οπτικό αυτό φαινόμενο ήταν ήδη γνωστό από τον 5ο αιώνα π.Χ., όταν μελετήθηκε από τον Κινέζο φιλόσοφο Μο-Τι, ενώ το είχε κατανοήσει και ο Αριστοτέλης τον 4ο αιώνα π.Χ., και αργότερα, το 1490, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, που το κατέγραψε στα σημειωματάριά του.

Το 1544 ο Ολλανδός επιστήμονας Reinerus Gemma-Frisius χρησιμοποίησε αυτή την τεχνική για την παρακολούθηση της έκλειψης του ήλιου. Μέσα στον σκοτεινό αυτόν θάλαμο ο επισκέπτης απολαμβάνει το εντυπωσιακό πανόραμα από το πρωί μέχρι τη δύση του ήλιου. Μάλιστα, η Camera Obscura στην Αίγινα είναι μοναδική στον κόσμο, διότι απολαμβάνει μια εικόνα 360 μοιρών!  

Τον Αύγουστο του 2016 βρήκαμε την κατασκευή κλειδωμένη,  ερειπωμένη, εγκαταλελειμμένη με έντονα τα σημάδια από τη φθορά του χρόνου. Οι κρυστάλλινες επιφάνειες αφαιρέθηκαν μας είπαν και μάλλον φυλάσσονται σε αποθήκη στην Πέρδικα.

Μέχρι το τέλος του 2005 υπήρχε σχετική συμφωνία μίσθωσης με το Πολεμικό Ναυτικό και στην συνέχεια η συντήρηση της Camera Obscura έγινε με προσωπικές δαπάνες των δύο καλλιτεχνών. Από το 2014 οι καλλιτέχνες - δημιουργοί δήλωσαν  πλέον την αδυναμία τους να καλύπτουν την ετήσια συντήρηση αλλά και τις αναγκαίες εργασίες επισκευής και έκτοτε το κτίριο ρημάζει και καταστρέφεται. Αυτά ...

Tο πρώτο υποβρύχιο μουσείο στην Ευρώπη!

Το πρώτο υποβρύχιο μουσείο στην Ευρώπη, το Museo Atlantico, στο νησί Lanzarote της Ισπανίας, περιλαμβάνει περισσότερα από 300 γλυπτά σε φυσικό μέγεθος.

Για την ολοκλήρωση του μουσείου χρειάστηκαν πάνω από τρία χρόνια και δημιουργός των εκθεμάτων είναι ο καλλιτέχνης Jason deCaires Taylor (με το παρατσούκλι "Jaques Cousteau της Τέχνης").

Τα γλυπτά είναι τοποθετημένα σε βάθος περίπου 12 μέτρων, στα ανοιχτά της ακτής Bahia de Las Coloradas. Η τοποθεσία επιλέχθηκε λόγω των φυσικών χαρακτηριστικών του βυθού. Το μουσείο καλύπτει 2500τ.μ., και θα χρησιμοποιηθεί σαν τουριστικό αλλά και πολιτιστικό αξιοθέατο. Τα εκθέματα είναι φτιαγμένα με υλικά ουδέτερου pH και έχουν σχεδιαστεί να διατηρηθούν για εκατοντάδες χρόνια με στόχο να λειτουργήσουν σαν τεχνητός ύφαλος που θα δώσει ώθηση στη θαλάσσια ζωή.

Στόχος είναι επίσης να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο για την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος και να αναδείξουν ζητήματα θαλάσσιας οικολογίας.

Το project αυτό είναι η μεγαλύτερη εγκατάσταση του βρετανού γλύπτη.

Το μοναδικό υποβρύχιο μουσείο περιλαμβάνει μεταξύ άλλων γλυπτά των Guanches- ήταν οι Αβορίγνες που ζούσαν στα Κανάρια Νησιά πριν την ισπανική κατάκτηση- αλλά και την «Λέμβο της Λαμπεντούσας» που επιχειρεί να απεικονίσει την προσφυγική κρίση στο ιταλικό νησί.

Σύμφωνα με τη Daily Mail, ο καλλιτέχνης έχει στο παρελθόν χαρακτηρίσει τη δουλειά του ως «φόρο τιμής» σε όλους εκείνους των οποίων «οι ελπίδες και τα όνειρα παραμένουν στον βυθό της θάλασσας».

Εκτός από τα γλυπτά, οι δύτες θα μπορούν να εξερευνήσουν κι έναν τοίχο 27 μέτρων αλλά και έναν βοτανικό κήπο με γλυπτά λουλούδια.

Ο Jason DeCaires Taylor είναι ένας γλύπτης που σχεδιάζει υποθαλάσσια έργα. 

Γεννήθηκε το 1974 στην Αγγλία και αποφοίτησε από το London Institute of Arts. 

Το 2006, ο Taylor δημιούργησε το πρώτο γλυπτό υποθαλάσσιο πάρκο του κόσμου, στις δυτικές ακτές της Γρενάδας στις Αντίλλες. Σύμφωνα με το National Geographic θεωρείται ένα από τα 25 Θαύματα του Κόσμου.

Το 2009, δημιούργησε το MUSA (Underwater Art Museum), ένα μουσείο με πάνω από 500 εκθέματα, κοντά στην ακτή του Cancun, που περιγράφεται από το Forbes σαν μοναδικό τουριστικό αξιοθέατο.

Ένας τοίχος...μουσικός!

Η Neustadt Kunsthofpassage είναι μια μποέμικη συνοικία στη Δρέσδη της Γερμανίας, γνωστή και ως η “συνοικία των φοιτητών”. 

Οι Annette Paul, Christoph Roßner and André Tempel κάτοικοι και καλλιτέχνες ενός κτιρίου της περιοχής, φανατικοί λάτρεις της μουσικής, αποφάσισαν να “μετατρέψουν” τον εξωτερικό τοίχο της πολυκατοικίας τους σε… ορχήστρα!

Κάλυψαν ολόκληρη την επιφάνεια με υδρορροές και χοάνες σε σχήμα μουσικών οργάνων και όταν η βροχή αρχίζει να πέφτει, αυτό το πολύχρωμο σύστημα αποστράγγισης “αιχμαλωτίζει” το νερό και μετατρέπει τον τοίχο σε εκπληκτική μουσική μπάντα!

Αυτό συμβαίνει καθ όλη τη διάρκεια της βροχής, όπου ανάλογα με τη δύναμη, την πυκνότητα και την ένταση των σταγόνων αναπτύσσονται κάθε φορά διαφορετικές μουσικές συνθέσεις, ενώ όσο βρέχει η γειτονιά πλημμυρίζει με εκπληκτικούς ήχους.

Το Funnel Wall (όπως έχει ονομαστεί αυτός ο τοίχος) “παίζει” σλόου αλλά και ροκ κομμάτια ανάλογα με τα κέφια και την ορμή της βροχής και αποτελεί δικαίως ένα από τα πιο αξιοπερίεργα κτίρια στην περιοχή. Ο μουσικός τοίχος βρίσκεται στην AlaunstraàƒŸe 70/Görlitzer StraàƒŸe 20-5, Dresden, German.

 

Έργα τέχνης...στους δρόμους!

Υπάρχουν γλυπτά σε πολλές χώρες, στους δρόμους και τις πλατείες, σε διάσημα ή όχι σημεία, που σε καθηλώνουν από την ομορφιά τους ή από το μέγεθός τους.
Μπορεί να σταθείς κοντά τους σε κάποια στιγμή της ζωής σου, μπορεί και όχι...
Σας παρουσιάζουμε μερικά από αυτά, να τα αναζητήσετε αν ποτέ σας βγάλει ο δρόμος σας!

"Les Voyageurs", Bruno Catalano, Μασσαλία, Γαλλία

Τα γλυπτά αυτά δημιουργήθηκαν για να θυμίζουν στον ταξιδιώτη αυτά που αναγκαστικά αφήνει πίσω του όταν εγκαταλείπει τον τόπο του για νέα εδάφη και νέες εμπειρίες. 

Ένα συγκινητικό έργο που μιλά στην καρδιά.

"Metalmorphosis", David Černý, Σάρλοτ, Β. Καρολίνα, ΗΠΑ

Η «Μεταμόρφωση» βάρους 14 τόνων αποτελείται από στρώματα ολοκάθαρου ατσαλιού που τακτικά περιστρέφονται 360 μοίρες σχηματίζοντας ένα τεράστιο ανθρώπινο κεφάλι. Φτιαγμένο από τον διάσημο Τσέχο γλύπτη David Černý (άλλο έργο του είναι το γνωστό ροζ σοβιετικό τάνκ στην Πράγα), στο Πάρκο Τεχνολογίας.

Δείτε την περιστροφή και μεταμόρφωση

"The Shoes On The Danube Bank", Can Togayand Gyula Pauer, Δούναβης, Ουγγαρία

Ένα δραματικό έργο τέχνης με μνήμες και συναισθήματα. Ένα έργο-φόρος τιμής για τους εκατοντάδες Ούγγρους Εβραίους που αναγκάστηκαν να αφήσουν τα παπούτσια τους στην όχθη του ποταμού, πριν εκτελεστούν, κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος στην Ουγγαρία.

Nelson Mandela, Marco Cianfanelli, Νότια Αφρική

Το συγκλονιστικό αυτό έργο του Cianfanelli, προς τιμήν του Nelson Mandela, είναι φτιαγμένο από 50 μεταλλικές ζωγραφισμένες κολώνες Η τοποθεσία του (KwaZulu-Natal) είναι ιδιαίτερης σημασίας, καθώς βρίσκεται στο δρόμο R103, όπου ο Μαντέλα συνελήφθη από την αστυνομία του Απαρτχάιντ το 1962. Μετά τη σύλληψή του, ο Μαντέλα πέρασε τα 27 χρόνια που ακολούθησαν μέσα στη φυλακή.

"The Unknown Official", Magnús Tómasson, 

Ρέικιαβικ, Ισλανδία

Το εντυπωσιακό αυτό μνημείο κατασκευάστηκε το 1933 (δεν είναι καταπληκτικό?). Φτιαγμένο από μπρούντζο και πέτρα αποτυπώνει έναν «άχρωμο» γραφειοκράτη που περπατά χαλαρά, χωρίς βιασύνη. 

Η τεράστια πέτρα που έχει τοποθετηθεί στο κεφάλι του προσθέτει δραματικό στοιχείο στο γλυπτό, καθώς συμβολίζει την δυσκαμψία του γραφειοκρατικού συστήματος.

The Architectural Fragment, Petrus Spronk, Mελβούρνη, Αυστραλία

Το εμπνευσμένο γλυπτό που θα δει κανείς μπροστά από την Βιβλιοθήκη της Πολιτείας της Βικτώρια φαίνεται λες και είναι θαμμένο κάτω από τη γη και ξεπροβάλλει μόνο ένα μέρος του. Αναπαριστά την πτώση του πολιτισμού και την παροδικότητα του παρόντος. 

Η κατασκευή του έγινε στο 1992 κατόπιν κρατικής ανάθεσης, με το γλυπτό να αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου καλλιτεχνικού πρότζεκτ της πόλης.

Χάρτης του Μανχάταν εμπνευσμένος από τον Gustav Klimt

Ο σχεδιαστής Rafael Esquer της  Alfalfa New York δημιούργησε ένα εκπληκτικό έργο τέχνης εμπνευσμένος από τον αυστριακό ζωγράφο Gustav Klimt. 

Έναν εντυπωσιακό χρυσό χάρτη του Manhattan, σύμφωνα με το πρότυπο της «χρυσής εποχής» του Klimt. 

Το πρότζεκτ, που ονομάζεται New York Illuminated, είναι πραγματικά εκθαμβωτικό, ενώ η λάμψη του Manhattan απεικονίζεται με τον καλύτερο τρόπο σε αυτόν τον χάρτη.

Ο χάρτης συμπεριλαμβάνει πάνω από 600 προορισμούς στην πόλη, σε μια υπέροχη σύνθεση χρυσών και ασημένιων κομματιών καθώς και μεταλλικών μελανιών.

Μπορειτε αν θέλετε να τον προμηθευτείτε από το e-shop της Alfalfa New York.

Οι διαστάσεις του είναι 660x990mm, κάθε χάρτης συνοδεύεται από πιστοποιητικό αυθεντικότητας και κοστίζει 175$ (συν μεταφορικά)

Το μέγαρο μουσικής Elbphilharmonie

Επιτέλους άνοιξε το καινούριο ορόσημο του Αμβούργου, το Elbphilharmonie. Το πολυαναμενόμενο Μέγαρο μουσικής άνοιξε πριν 2 ημέρες (11/1/2017)  στο Hafen City, μία παραδοσιακά εργατική περιοχή του Αμβούργου. Το Elbphilharmonie βρίσκεται στο ιστορικό Sandtorhafen, το παλιό λιμάνι  του Αμβούργου. Χτισμένο πάνω στον ποταμό Elbe, το Elbe Philharmonic Hall (η αγγλική του ονομασία του) αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον προνομιούχα - όσον αφορά την ακουστική τους - μέγαρα μουσικής παγκοσμίως.  Η Kaiserspeicher, η μεγαλύτερη αποθήκη του Αμβούργου μέσα στο νερό, χτίστηκε το 1875. Καταστράφηκε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και όταν ανοικοδομήθηκε, μετονομάστηκε σε Kaispeicher. Πάνω στις ανακαινισμένες από το 1963 αποθήκες ακούμπησε η "γυάλινη" προσθήκη των Herzog & de Meuron. 

Η κατασκευή του είναι από γυαλί, με  σχέδιό που να θυμίζει ένα κύμα νερού υψωμένο στα 110 μέτρα αποτελώντας το ψηλότερο κτίριο της πόλης. Για το εντυπωσιακό "κύμα" χρειάστηκαν 1.000 κυρτά tailor-made γυάλινων πάνελ, έτσι ώστε να αιχμαλωτίζουν και να αντανακλούν το χρώμα του ουρανού, τις ακτίνες του ήλιου, το νερό και την πόλη μετατρέποντας το Μέγαρο Μουσικής σε ένα γιγαντιαίο καθρέφτη. Η κατασκευή ξεκίνησε το 2007 με αρχικό προϋπολογισμό τα 450 εκατομ. ευρώ και τελικό κόστος τα 789 εκ. ευρώ, ενώ άργησε κατά πολύ να παραδοθεί.

Πρόκειται για το απόλυτο αρχιτεκτονικό έργο τέχνης. Συνδυάζει καινοτόμα αρχιτεκτονική σε μια ιδιαίτερη τοποθεσία, με την πλέον σύγχρονη ακουστική παγκοσμίως αλλά και επί της ουσίας του ένα οραματικό μουσικό πρόγραμμα. Το Elbphilharmonie με την εντυπωσιακή πρόσοψη από γυαλί που κόβει την ανάσα, κρύβει στο εσωτερικό του δύο αίθουσες συναυλιών, ένα ξενοδοχείο (το Westin Hamburg Hotel με 45 δωμάτια) αλλά και ένα μεγάλο φουαγιέ που οδηγεί στην plaza. Σε ύψος 37 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας βρίσκεται η plaza με θεά 360 μοιρών της πόλης ενώ το “The Grand Hall”, η καρδιά του Elbphilharmonie, είναι χωρητικότητας 2.100 επισκεπτών. Η plaza είναι ανοιχτή στους πολίτες του Αμβούργο, σε τουρίστες, στους επισκέπτες του ξενοδοχείου καθώς όλοι είναι ευπρόσδεκτοι να κάνουν μια βόλτα κατά μήκος αυτής της μοναδικής “διάβασης”.

Ακουστική: Υπεύθυνος για την εξαιρετική ακουστική του χώρου είναι ο διάσημος Ιάπωνας Yasuhisa Toyota. Στόχος του Toyota, για την αίθουσα Grand Hall, ήταν η αίθουσα να ενισχύει την φυσική ακουστική της μουσικής, αλλά και να είναι ευαίσθητη σε ηλεκτρονικά συστήματα ήχου. Με αυτόν τον τρόπο, το κοινό μπορεί επίσης να απολαύσει μέχρι και ροκ συναυλίες στο Elbphilharmonie. Ο Toyota πιστεύει ότι το Elbphilharmonie συγκαταλέγεται μεταξύ των καλύτερων αιθουσών συναυλιών στον κόσμο ως προς την ακουστική του. 

Το Elbphilharmonie με την ομώνυμη ορχήστρα σκοπεύει να αποτελέσει σταθμό και πολιτιστικά. Διοργανώνει πρότζεκτ, ανοιχτές ομιλίες και εργαστήρια πριν τις μεγάλες συναυλίες έτσι ώστε το κοινό να έρχεται σε άμεση επαφή με τους μουσικούς, τους καλλιτέχνες και τις ορχήστρες πριν από τα κονσέρτα. Ένα ολοζώντανο κύτταρο πολιτισμού δηλαδή που στοχεύει να αναπτύξει γύρω του ό,τι πιο σύγχρονο έχει να επιδείξει η Ευρώπη ακουστικά, ορχηστρικά, αρχιτεκτονικά και εν γένει πολιτιστικά. Στις 11 Ιανουαρίου 2017 το Elbphilharmonie εγκαινιάστηκε επίσημα με ένα μεγάλο κονσέρτο της ορχήστρας NDR Elbphilharmonie υπό την διεύθυνση του Thomas Hengelbrock. Το πρόγραμμά του, γεμάτο με πολλά υποσχόμενες παραστάσεις που ήδη έχουν γίνει sold out.

Για παραστάσεις ΕΔΩ.  Για μια ανεπανάληπτη πτήση με drone πάνω από το κτίριο πατήστε ΕΔΩ και μετά διαλέξτε ένα από τα δύο drone. Μην ξεχάσετε να δυναμώσετε τα ηχεία! 

  

Κήποι του Πασά, ένα πάρκο που θυμίζει αρχιτεκτονική του Gaudi!

Ένα εκπληκτικό δείγμα φανταστικής αρχιτεκτονικής στη Θεσσαλονίκη, που

το παρομοιάζουν με τα έργα του Gaudi στη Βαρκελώνη.

Θυμίζει γλυπτά του Γκαουντί στο πάρκο Γκουέλ στη Βαρκελώνη. Εκεί έδωσαν ένα παρκάκι στον μεγάλο αρχιτέκτονα, να ξεδιπλώσει ελεύθερα τη φαντασία του. Είναι δυνατόν να έγινε κι εδώ το ίδιο; Και ποιος το έκανε; 

Υπήρχε Γκαουντί στη Θεσσαλονίκη;

 Οι "κήποι του Πασά" είναι ένα πάρκο που δημιουργήθηκε το 1904, η έκταση που καταλαμβάνουν είναι περίπου 1.000 τ.μ., με έντονη κλίση και θέα προς την πόλη. Σώζονται: ένα σιντριβάνι και γύρω από αυτό μια σήραγγα, μια στέρνα για τη συγκέντρωση του νερού, μια χαμηλή πύλη που οδηγεί σε ένα υπόγειο χώρο και ένα υπερυψωμένο καθιστικό. Όλα τα κτίσματα είναι μικρού μεγέθους με δρομάκια και κλίμακες σε διαφορετικά επίπεδα.

Η κατασκευή βασίζεται σε σιδηροδοκούς και σιδερόβεργες όπου πάνω τους στηρίζονται ακατέργαστη πέτρα στα χαμηλά σημεία και τούβλα στα ψηλότερα. Υπάρχουν και αρκετά ένθετα κεραμίδια όπου διακρίνεται η φίρμα της κεραμοποιίας Fratelli Allatini.

Δυστυχώς σήμερα το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σχηματίσουμε μια εικόνα για το πώς πρέπει να ήταν οι Κήποι του Πασά όταν χτίστηκαν. Και αυτό γιατί η φθορά τους είναι πολύ μεγάλη σε βαθμό που να αλλοιώνει το αρχικό σχέδιο. Το 1922-23 μετά τη μικρασιατική καταστροφή αλλά και λίγο αργότερα με την ανταλλαγή των πληθυσμών πολλοί πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην Άνω Πόλη. Τα τούβλα και οι πέτρες του μνημείου λεηλατήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν σαν οικοδομικά υλικά για να επεκτείνουν και να επιδιορθώσουν τα σπίτια των Τούρκων που αναγκάστηκαν να τα εγκαταλείψουν.

Η ζημιά που προκλήθηκε δεν επηρέασε μόνο την αρχιτεκτονική του μνημείου αλλά και τη λειτουργία και λειτουργικότητά του, γιατί το νερό έπαιζε κυρίαρχο ρόλο. Σε κάποια σημεία έρρεε με ορμή, σε κάποια σταγόνα σταγόνα και σε κάποια άλλα σχημάτιζε πίδακες και μικρά ή μεγαλύτερα συντριβάνια.

Δημιουργούμε συνέχεια μύθους για να εξηγήσουμε κάτι το οποίο μπορεί να είναι απλά ασυνήθιστο. Για να πούμε την αλήθεια όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν έχουν και πολύ άδικο αυτοί που συζητούν πως οι Κήποι του Πασά έχουν κάτι το πολύ περίεργο. Και αυτό γιατί εκτός από τη διαμόρφωσή τους, οι κήποι, έχουν πράγματι μία ανεξήγητη διάσταση. Τα περίεργα σύμβολα στον τοίχο, καθώς και η στοά που δεν οδηγεί πουθενά, κινούν υποψίες πως πρόκειται για έναν τόπο συνεύρεσης των οθωμανών τεκτόνων της Θεσσαλονίκης.

Σήμερα, η κατάσταση στον περιβάλλοντα χώρο, είναι σχετικά καλή. Παγκάκια, φωτισμός, προσεγμένο γκαζόν, πολλά και μεγάλα δέντρα και αρκετά καθαρός ο χώρος
Η τοποθεσία είναι ιδανική. Κοιτάζοντας κάτω βλέπεις την πόλη και στο βάθος τον Θερμαϊκό. Στα αριστερά βλέπεις πολλά δέντρα, δεξιά τα ανατολικά βυζαντινά τείχη και πίσω κομμάτι της Άνω Πόλης και τον οθωμανικό Πύργο του Τριγωνίου (πυροβολείο).

Ο Γκαουντί δημιούργησε το πάρκο μεταξύ 1900-1914 μετά τη γνωριμία με τους Γκουέλ, μια πολύ πλούσια οικογένεια της Βαρκελώνης, που του ανέθεσαν να δημιουργήσει έναν οικισμό, μια νέα συνοικία. Το πάρκο δεν ολοκληρώθηκε, αλλά αυτό που δημιουργήθηκε, είναι ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό έργο, που απογειώνει τη φήμη του Γκαουντί. Οι κατασκευές των Κήπων θυμίζουν πολύ αυτές του πάρκου Γκουέλ.

Πάρκο Guell του Gaudi στη Βαρκελώνη