Η Ρόζα της Σμύρνης - κριτική ταινίας

Λύσσα κακιά τους έπιασε όλους να δούνε την ταινία. Απόγονοι Μικρασιατών και μη όλοι στο ταμείο. Δε λέω ... κάπως έτσι παρασύρθηκα κι εγώ. Να χαρώ που μια ελληνική ταινία κόβει εισιτήρια αλλά δε θα δώσω και μπόνους λόγω εθνικότητας. Μια δραματική ταινία που αγγίζει το συναίσθημα είναι. Καλύτερα να περιμένετε να την παίξει η τηλεόραση. Η ταινία θυμίζει μελόδραμα παλαιάς κοπής. Θα μπορούσε να είναι και τούρκικη καθώς περιέχει μερικά από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τα τούρκικα σήριαλ της τηλεόρασης: έρωτας, μυστικά, λεφτά, ανατροπές, ενοχές, τύψεις. Υπάρχει ροή, υπάρχει καλή υποκριτική. Ενδιαφέρουσα η μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου καθώς και η ερμηνεία των τραγουδιών από τη Χαρούλα Αλεξίου, τον Μανώλη Μητσιά και την Αρετή Κετιμέ. Τα γυρίσματα έγιναν στην Αθήνα, στην Κωνσταντινούπολη, στην Μυτιλήνη και στη Σμύρνη. Αυτά ...

ΥΠΟΘΕΣΗ: Στην Αθήνα του 1987 ο Δημήτρης ετοιμάζει μια έκθεση πάνω στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων της Σμύρνης και, ψάχνοντας, ανακαλύπτει σε ένα τούρκικο παλιατζίδικο ένα ματωμένο νυφικό. Αναζητώντας την ιστορία του, καταλήγει στη Ρόζα, μια γηραιά κυρία που ζει με την εγγονή της και δεν θέλει να μοιραστεί με κανέναν το παρελθόν της.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Κορδέλλας 

Ηθοποιοί: Τάσος Νούσια, Ευγενία Δημητροπούλου, Λήδα Πρωτοψάλτη, Γιούλικα Σκαφίδα

ANTHROPOID (2016) - κριτική ταινίας

ANTHROPOID είναι ο τίτλος της πολεμικής δραματικής ταινίας του Sean Ellis, σκηνοθέτη και σεναριογράφου. Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα του Β΄Παγκόσμιου Πολέμου που αφορούν την τελικά επιτυχημένη δολοφονία του στρατηγού των Ναζί Reinhard Heydrich, γνωστού και ως "Χασάπη της Πράγας".

ΥΠΟΘΕΣΗ: Β` Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο στρατηγός των SS Ράινχαρντ Χάινριχ ήταν ο τρίτος στην ηγεσία του τρίτου ράιχ, πίσω από τον Χίτλερ και τον Χίμλερ. Ήταν ο αρχιτέκτονας της επονομαζόμενης «τελικής λύσης», κατά την οποία επήλθε το ολοκαύτωμα. Διοικητής των ναζί στην Τσεχοσλοβακία. Οι εξορισμένοι Τσέχοι στρατιώτες Jan Kubis (Jamie Dornan) και Josef Gabcik (Cillian Murphy) επιστρέφουν στην Πράγα αναλαμβάνουν την άκρως απόρρητη αποστολή της δολοφονίας του Χάινριχ, μιας πράξης που μπορεί να αλλάξει το πρόσωπο της Ευρώπης για πάντα.

ΚΡΙΤΙΚΗ: Ο Sean Ellis σκηνοθετεί μια πολεμική ταινία που εμπεριέχει δράμα, περιπέτεια και έντονα στοιχεία αγωνίας. Ομάδα καθημερινών ανθρώπων δημιουργούν σχέσεις μεταξύ τους ζώντας σ' ένα επικίνδυνο περιβάλλον με μόνο σκοπό να δολοφονήσουν τον Νο 3 της Γερμανικής ιεραρχίας των Ναζί.

Η ταινία στην αρχή κινείται σε αργούς αλλά όχι βαρετούς ρυθμούς έχοντας δύο σημεία κορύφωσης: το πρώτο είναι η στιγμή της απόπειρας της δολοφονίας και το δεύτερο είναι η σθεναρή αντίσταση των 7 αντιστασιακών αλεξιπτωτιστών εναντίον 750 Ναζί στην εκκλησία που κράτησε 6 ολόκληρες ώρες! Όροι όπως "αντίσταση" και "αυτοθυσία" παίρνουν σάρκα και οστά.

Οι ηθοποιοί δίνουν εξαίρετες ερμηνείες ενώ ξεχωρίζει ο 40χρονος Ιρλανδός Cillian Murphy. Φαντάζομαι ότι θα τον δούμε με κάποιο βραβείο για αυτήν την ερμηνεία του. Επίσης ξεχώρισα την 40χρονη Τσέχα ηθοποιό Anna Geislerova - δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Η κινηματογράφηση έχει στοιχεία φιλμ νουάρ ενώ περιέχει πολλές κοντινές λήψεις στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών.

Το σενάριο είναι σωστά δομημένο και ξετυλίγει την ιστορία αβίαστα δίνοντάς μας το χρόνο να σκεφτούμε, να αναρωτηθούμε και να νοιώσουμε.  Όταν τελείωσε η ταινία κανένας δεν μίλησε για αρκετή ώρα.

Η ταινία γυρίστηκε εξ' ολοκλήρου στην Πράγα και όπου ήταν εφικτό στα ίδια μέρη που έγιναν τα γεγονότα. Οι σκηνές στην Orthodox Cathedral of Saints Cyril and Methodius γυρίστηκαν σε μία ρέπλικα της εκκλησίας σε κινηματογραφικό στούντιο, έτσι ώστε να είναι αναγνωρίσιμο στους θεατές. Αναφορές της Γκεστάπο και των Τσέχων επέτρεψαν στον σκηνοθέτη να αναπαραστήσει με ακρίβεια τις κύριες σκηνές της ταινίας: της δολοφονίας και της αντίστασης στην εκκλησία.

Καρδιά Βουνό (Virgin Mountain/Fusi) 2015 - κριτική ταινίας

Μια κοινωνική ταινία ζεστή, γλυκόπικρη, ανθρώπινη. Ένας πρωταγωνιστής κοινωνικά απροσάρμοστος, κλειστός, με έντονο το οιδιπόδειο σύμπλεγμα με τη μητέρα του. Μια ζωή μονότονη, ανιαρή και φαινομενικά αδιέξοδη. Όλα θα ανατραπούν ήσυχα, χωρίς μεγάλες εντάσεις.

Η Ισλανδοδανέζικη ταινία Virgin Mountain (Παρθένο Βουνό) κέρδισε τις εντυπώσεις κριτών και κοινού όπου προβλήθηκε. Πέρα από μια μικρή φαινομενικά ιστορία αγάπης, η ταινία πραγματεύεται θέματα όπως τη μισαλλοδοξία, την μοναξιά, το bullying, τις ψυχικές διαταραχές και εστιάζει στις ανθρώπινες δυνάμεις και το νόημα της αγάπης.

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Φούζι (ο εξαίρετος Gunnar Jónsson) είναι ένας παχύσαρκος άντρας, άνω των 40, που ζει ακόμα με τη μητέρα του ενώ δουλεύει στη μεταφορά αποσκευών στο αεροδρόμιο. Δεν έχει κοπέλα, έχει έναν φίλο όμως με τον οποίο παίζουν στρατιωτικά παιχνίδια σε μινιατούρες οχημάτων του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Κάποια στιγμή θα λάβει ως δώρο ένα κουπόνι για δωρεάν μάθημα σε σχολή χορού και έπειτα από την γκρίνια της μητέρας του πηγαίνει τελικά με το ζόρι. Εκεί θα γνωρίσει την Σέφν με τις δικές της μοναξιές και τραύματα. Θα έρθουν κοντά και μέσα από αυτή την πορεία ο Φούσι θα ανακαλύψει πράγματα για τη Σέφν αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό.

ΚΡΙΤΙΚΗ: Η ταινία ρέει αβίαστα πάνω στους ώμους του Φούζι και ενώ είναι χαμηλών τόνων μου δημιούργησε έντονα συναισθήματα. Μια χαρά - μια λύπη. Ένας κόμπος στον λαιμό. Η ταινία θα μπορούσε να λέγεται "Η ζωή του Φούζι". Πέφτεις πολλές φορές στην παγίδα να προκαταβάλλεσαι από τα συνήθη στερεότυπα. Δύσκολα αποκωδικοποιείς τον Φούζι. Έχει παιδικά χαρακτηριστικά αλλά ακούει και χέβι μέταλ, είναι κοινωνικά δυσλειτουργικός αλλά έχει και έναν φίλο, νομίζεις ότι είναι αγνός αλλά καπνίζει και μαριχουάνα. Μικρές αντιφάσεις, αίνιγμα ο Φούζι. Η αντίφαση της ηλικίας του κεντρικού χαρακτήρα με τις συμπεριφορές και τον συναισθηματικό κόσμο του εντείνεται από τον σκηνοθέτη μέσα από το συγκεκριμένο χόμπι της μινιατούρας, τη σχέση του Φούζι με ένα μικρό κορίτσι της πολυκατοικίας, την συγκατοίκηση με τη μητέρα του και μια παθητική στάση ζωής.

Στην αρχή νομίζεις πως είναι μια ψυχή παιδιού μέσα σε ένα σώμα ενήλικα όμως συνειδητοποιείς πως έχει μια αγνή σοφία, δύναμη και κουράγιο. Εκπλήσσει ο ίδιος τον εαυτό του αλλά και τους θεατές γιατί κανείς δεν περιμένει να έχει ο πρωταγωνιστής αυτή την εξέλιξη. Στην αρχή φαίνεται πως μετέχει παθητικά σε αυτά που συμβαίνουν όμως σταδιακά παίρνει τον έλεγχο στα χέρια του, κάτι που δεν είχε δοκιμάσει ποτέ του και ανεβαίνει η αυτοπεποίθησή του καθώς αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να κάνει πράγματα που θεωρούσε ασύλληπτα.
Η αλλαγή στη ζωή του Φούζι είναι ο έρωτας. Έρχεται απρόσμενα για να του αλλάξει τη ρουτίνα, να τον ξυπνήσει, να του δώσει την ευκαιρία να δείξει ποιος είναι, να κάνει πράγματα για τον εαυτό του αλλά και για τους άλλους.
Ναι, το νοιάξιμο για τους άλλους είναι το πιο σημαντικό μήνυμα που δίνει ο γίγαντας Φούζι. Είναι αυτό που φέρνει σε αμηχανία τον περισσότερο κόσμο.

Η νέα ταινία του Ισλανδού Dagur Kári, ΚΑΡΔΙΑ ΒΟΥΝΟ (VIRGIN MOUNTAIN / FUSI), έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βερολίνου (Berlinale Special Gala) ενώ στη συνέχεια διακρίθηκε στο Φεστιβάλ της Tribeca με τα Bραβεία Καλύτερης Ταινίας (Dagur Kári), Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας (Gunnar Jónsson) και Καλύτερου Σεναρίου (Dagur Kári). Αναδείχθηκε ως η Καλύτερη Σκανδιναβική Ταινία της χρονιάς για το Nordic Film Council, ενώ προβλήθηκε ανάμεσα σε άλλα και στα φεστιβάλ Λονδίνου, Κάρλοβι Βάρι, CPH PIX (Βραβείο Κοινού), Καΐρου (Βραβεία Καλύτερης Ταινίας & Καλύτερης Σκηνοθεσίας).

Me Before You (2016) - κριτική ταινίας

Είναι απ' αυτές τις ταινίες που σέρνεις τον άρρεν σύντροφο - καθ' ότι είναι αισθηματική, δράμα - και στο τέλος δεν έχεις μαντήλι να σκουπιστείς. Είναι από τις ταινίες που αγαπάει ο θεατής και "μισεί" ο κριτικός ταινιών (δεν είναι Αγγελόπουλος ή Κουροσάβα για να το αναλύσει), λες και αυτός δεν έχει αισθήματα. Έχει το κατάλληλο happy end για όλους. Την καταευχαριστήθηκα.

Η ταινία "ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙΣ ΕΣΥ" (Me Before You) είναι μια ιστορία για τη δύναμη της αγάπης, της διαφορετικότητας, της υπομονής και της θέλησης και για το πώς μπορούν να σε αλλάξουν. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Jojo Moyes  (στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός) και σκηνοθετημένη από την πρωτοεμφανιζόμενη Thea Sharrock , η ρομαντική ιστορία της Λου και του Γουίλ μεταφέρει μοναδικά στην οθόνη δυσκολοδιαχειρίσιμες συναισθηματικά καταστάσεις.
Η ταινία θα µας υπενθυμίσει πως πολλές φορές βρίσκεις την αγάπη εκεί που δεν το περιμένεις και κάποιες φορές σε πηγαίνει εκεί που δεν περίμενες ποτέ ότι θα φτάσεις.

Αν τη δείτε προσέξτε την αντίθεση "δωμάτιο του Γουίλ" και χρώματα ντυσίματος της Λου. Μέσα στο ουδέτερο χρωματικά δωμάτιο εμφανίζεται η Λου ως εξωτικό πουλί ή ως πολύχρωμη πεταλούδα. Επίσης συγκινήθηκα από το δώρο του Γουίλ στα γενέθλια της Λου. Είναι αυτό που πάντα λέω: αν έχεις "καλά αυτιά" ξέρεις ακριβώς τι δώρο θέλει ο άλλος.

Έξυπνοι διάλογοι, οι κατάλληλοι ηθοποιοί στους ανάλογους ρόλους (προσέξτε τη χαρακτηριστική φάτσα του αρραβωνιαστικού της Λου -φωτο δεξιά), αβίαστη ροή, σκηνικά και "κοστούμια" καλομελετημένα. Το θέμα της ιστορίας δεν είναι πρωτότυπο αλλά είναι ωραία δομημένο και δοσμένο. 


ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο κόσμος του έξυπνου, πλούσιου, ταλαντούχου μορφονιού Γουίλ Τρέινορ (φωτο αριστερά) καταρρέει από ένα ατύχημα που τον καθηλώνει για πάντα σε μία καρέκλα. Αναγκάζεται να επιστρέψει στο πατρικό του και να ζήσει και πάλι με τους γονείς του. Από την άλλη η Λου, χωρίς σαφή κατεύθυνση στη ζωή της, ελαφρώς εκκεντρική, αλλά πρόσχαρη, δεν έχει βγει σχεδόν ποτέ από τη μικρή πόλη στην οποία έχει μεγαλώσει. Η άνεργη Λου θα πιάσει δουλειά ως παρέα του Γουίλ και θα τα καταφέρει. Είναι δύο άνθρωποι που φαινομενικά, δεν θα έπρεπε ποτέ να γνωριστούν, αλλά όσο περισσότερο γνωρίζονται, τόσο περισσότερο εκτιμούν τα δυνατά σημεία, ο ένας του άλλου. Δυο διαφορετικοί κόσμοι, δυο διαφορετικές ψυχές. Όμως η μοίρα ή η τύχη θα τους φέρουν κοντά και η ζωή τους θ' αλλάξει για πάντα. Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι Me After I Met You.

Η σκηνοθεσία είναι της  Θία Σάροκ, η οποία κάνει το σκηνοθετικό της ντεµπούτο. Στην ταινία παίζουν οι: Εµίλια Κλαρκ («Game of Thrones»), Σαµ Κλάφλιν («The Hunger Games»), Μάθιου Λιούις (ταινίες «Χάρι Πότερ»), Τζένα Κόουλμαν («Doctor Who») και Μπρένταν Κόιλ («Downton Abbey»). Η μουσική γράφτηκε από τον Craig Armstrong, ώστε να αποπνέει ρομαντισμό και ευαισθησία, με εξαίρεση την κλασσική μουσική της συναυλίας.

Extra πληροφορίες: Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν σχεδόν εξ ολοκλήρου στην Αγγλία. Κυρίως γυρίστηκε στην πόλη Pembroke της Ουαλίας, γνωστή και από άλλες ταινίες (ΕΔΩ). Το κάστρο είναι το κάστρο του Pembroke, το οποίο χρονολογείται από το 1093 και είναι γνωστό, ως ο τόπος γέννησης του βασιλιά Henry VII. Το Whytham Abbey, ένα ιδιωτικό αρχοντικό σπίτι στο Oxfordshire, αναπαράστησε το Grantchester House, το σπίτι της οικογένειας Τρέινορ, το οποίο υποτίθεται ότι βρίσκεται μέσα στα τείχη του κάστρου.  Αν και οι εξωτερικοί χώροι του σπιτιού γυρίστηκαν στο Whytham Abbey, τα γυρίσματα για το εσωτερικό έγιναν στα Pinewood Studios.

Η παραγωγή έκανε τα γυρίσματα της απόδρασης του ζευγαριού στην Μαγιόρκα αντί για τον Μαυρίκιο που αναφέρει το σενάριο και συγκεκριμένα στο ξενοδοχείο Barceló Formentor.

"A Man Called Ove"(2015) - κριτική ταινίας

Μια συγκινητική κοινωνική ταινία από την Σουηδία, βασισμένη στο ομώνυμο best seller του Fredrik Backman, που κέρδισε τις εντυπώσεις του κοινού οδηγώντας την στο top-5 των πιο επιτυχημένων ταινιών όλων των εποχών στη Σουηδία.

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Όβε είναι ένας 59χρονος γκρινιάρης, εριστικός, καταθλιπτικός τύπος. Έχει προσήλωση στις αυστηρές αρχές του, σιδερένια πειθαρχία, αυστηρή ρουτίνα, και ελάχιστη κατανόηση για τον περίγυρό του. Περνάει τη μέρα του παρακολουθώντας τον οικισμό, μαλώνοντας και κάνοντάς συνέχεια υποδείξεις ή παρατηρήσεις.

Όταν στο διπλανό σπίτι μετακομίζει μια καινούργια και φασαριόζικη οικογένεια με παιδιά που κατά λάθος χαλάνε το γραμματοκιβώτιο του Όβε, τα πράγματα θα αλλάξουν. Όχι μόνο για τον οικισμό, αλλά και για τον ίδιο τον Όβε, που θα αρχίσει να "ξαναζεί".

ΚΡΙΤΙΚΗ: Η ταινία ανήκει στις feel-good  ταινίες, όπου ο θεατής δεν ταυτίζεται - ή δε θέλει να - ταυτιστεί με τον πρωταγωνιστή. Η ερμηνεία του Ρολφ Λάσγκαρντ («Μετά τον Γάμο», «Η Ιδανική Λύση») έχει το ειδικό βάρος της ταινίας παρ' όλο που φαίνεται μεγαλύτερος από 59 χρονών. Για την ερμηνεία του κέρδισε ένα από τα τρία κρατικά βραβεία που πήρε η ταινία.
Η ταινία κυλάει γρήγορα με συνεχείς αναφορές στο παρελθόν του Όβε. Καθώς ξετυλίγεται η ιστορία αλλάζει η αρχική εντύπωση για τον πρωταγωνιστή και αρχίζει ο θεατής να κολυμπά σε βαθύτερα νερά - αρχίζει να βλέπει τον στριφνό γείτονα με τη μεγάλη καρδιά. Φωτεινές αχτίδες στη ζωή του δύο γυναίκες: η χαρούμενη γυναίκα του και η παρορμητική Περσίδα γειτόνισσα.  Βρήκα πολύ εύστοχη την παρουσία - ρόλο της γάτας όπως επίσης και το ρόλο του gay - είναι οι λεπτομέριες που κάνουν τη διαφορά σ' αυτήν την καλογυρισμένη κοινωνική ταινία.
Μια δήλωση για τους παραιτημένους ανθρώπους και τον σημαντικό αντίκτυπο που η ζωή τους μπορεί να έχει τις ζωές των άλλων. Τελικά "η ζωή είναι ωραία" όταν την μοιράζεσαι με άλλους είναι το μήνυμα της ταινίας.
Μήπως όλοι έχουμε από έναν Όβε στη ζωή μας; Οι μοναχικοί ας πάρουν ιδέες και οι υπόλοιποι ας σκεφτούμε πως μπορούμε να τους βοηθήσουμε.

 
Η ταινία βγήκε στις Σουδικές αίθουσες στις 13 Δεκεμβρίου 2015, ενώ αναμένεται η προβολή της στην Ελλάδα στις 21 Ιουλίου 2016. 
Σκηνοθεσία: Hannes Holm («Διακοπές στην Ελλάδα» / «Sune in Greece»), ο οποίος έγραψε και το σενάριο που βασίζεται στο βιβλίο του Fredrik Backman.
Ηθοποιοί: Rolf Lassgård (Ove), Zozan Akgün (Nasanin), Tobias Almborg (Patrik),
                Simon Edenroth (Adrian), Ida Engvoll (Sonja) 
Η ταινία γυρίστηκε στο Trollhättan, Västra Götalands län της Σουηδίας

   

Το δωμάτιο (2015) - κριτική ταινίας

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: "Το δωμάτιο" το γνώρισα όταν φίλη μου έδωσε το βιβλίο πριν από δυο χρόνια. Μια γροθιά στο στομάχι, ένας κόμπος στον λαιμό. Ιστορίες, γνωστές από την τηλεόραση, ανθρώπων που βασανίστηκαν και αιχμαλωτίστηκαν για χρόνια έρχονταν αυτόματα στο νου. Ομολογώ ότι δεν κατάφερα ποτέ να διαβάσω όλο το βιβλίο. Καθώς ξεδιπλωνόταν η ιστορία το αίσθημα της αποστροφής ήταν τόσο έντονο που το παράτησα. Η Εμα Ντόναχιου καταφέρνει με τη γραφή της να σου μεταδίδει εικόνες μέσα από τις λέξεις της.
Ο κόσμος του ενός είναι η φυλακή του άλλου!

Η ΤΑΙΝΙΑ: Φέτος όμως πήγα να δω την ταινία. Υποψήφια για 4 Όσκαρ με την Μπρι Λάρσον ως Μαμά να δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία και τον Τζέικ Τρέμπλεϊ ως μικρό Τζακ να βαστάει όλη την ταινία στους μικρούς του ώμους.


Η ιστορία θυμίζει λίγο την ταινία ¨Η ζωή είναι Ωραία" του Μπενίνι όπου ο πατέρας αιχμάλωτος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης δημιουργεί ένα φανταστικό παιχνίδι για το παιδί του. Έτσι και "στο δωμάτιο" η μητέρα δημιουργεί έναν φανταστικό κόσμο για τον μικρό Τζακ, ο οποίος γεννήθηκε σε αιχμαλωσία κι έτσι δεν έχει εικόνες από τον πραγματικό κόσμο.
Η ατμόσφαιρα δεν είναι κλειστοφοβική παρ' ότι το κυρίαρχο χρώμα της ταινίας είναι το γκρι. Επίσης το ότι ο χώρος έχει χωριστεί σε ζώνες "μεγαλώνει" το μικρό δωμάτιο.Το ενδιαφέρον είναι ζωντανό λόγω της ευρηματικότητας της μητέρας να δημιουργεί από το τίποτα μαγεία για τον Τζακ και φυσικά να τον προφυλάσσει από το "κακό". Η σχεδιασμένη και αναμενόμενη απόδραση λυτρώνει προσωρινά το θεατή για να συνεχίσει με τη δύσκολη προσαρμογή των πρωταγωνιστών στον πραγματικό κόσμο. Η συνειδητοποίηση της Μαμάς για το πόσα έχασε τόσα χρόνια αδίκως, τη φέρνει σε σύγκρουση και άρνηση. Τίποτα δε θυμίζει τον παλιό γνώριμο και άρα διαχειρίσιμο κόσμο της. Πρέπει να βρει τη δύναμη να ξαναχτίσει τα πάντα από την αρχή.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών και το καλογραμμένο σενάριο είναι τα δυνατά σημεία της ταινίας.

ΥΠΟΘΕΣΗ:  

Για τον πεντάχρονο Τζακ το Δωμάτιο είναι ο κόσμος.

Εκεί γεννήθηκε, εκεί τρώει, εκεί κοιμάται, εκεί παίζει και μαθαίνει μαζί με τη Μαμά του. Γι’ αυτόν, το Δωμάτιο κρύβει αμέτρητα θαύματα, πλούσια και ανεξάντλητη τροφή για τη φαντασία του: ο Αυγοφίδης στο Κάτω Από το Κρεβάτι, φτιαγμένος από τσόφλια αυγών, ο φανταστικός κόσμος της Τηλεόρασης, η παρηγορητική ζεστασιά της Ντουλάπας, κάτω από τα κρεμασμένα ρούχα, εκεί όπου η Μαμά τον ασφαλίζει τα βράδια, για την περίπτωση που ο ΣαταΝίκ τούς επισκεφθεί.

Το Δωμάτιο είναι σπίτι για τον Τζακ, για τη Μαμά όμως δεν είναι παρά η φυλακή όπου είναι κλεισμένη από τα δεκαεννιά της – εφτά χρόνια τώρα. Με οδηγό την αδιαπραγμάτευτη αγάπη της για το γιο της, η Μαμά έχει δημιουργήσει για χάρη του μια ολόκληρη ζωή σ’ ένα χώρο μόλις έντεκα τετραγωνικών. Όσο όμως μεγαλώνει η λαχτάρα του Τζακ να γνωρίσει τον κόσμο του, τόσο γιγαντώνεται και η απελπισία της Μαμάς.

Με την απόδρασή τους θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια καινούρια κατάσταση - πρόκληση - τον πραγματικό κόσμο. Ο φανταστικός κόσμος που είχαν από κοινού μοιραστεί τα τελευταία χρόνια τους παρείχε μια "ασφάλεια" ενώ ο καινούριος και άγνωστος κόσμος κοντεύει να τους διαλύσει.

 

Hateful Eight (2016), Μισητοί Οχτώ - κριτική ταινίας

Ταραντίνο, προσκυνώ. Αν και δήλωσες ότι είναι η τελευταία σου ταινία, μέσα μου εύχομαι να κάνεις και την Νο 9. Θα σε περιμένω μαζί με τους άλλους θαυμαστές σου.
ΥΠΟΘΕΣΗ: Μερικά χρόνια μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, μία ετερόκλητη ομάδα ανθρώπων, που αποτελείται από κυνηγούς επικηρυγμένων, φυγάδες κι ανθρώπους του νόμου, βρίσκουν καταφύγιο σε μια ορεινή στάση κατά τη διάρκεια μιας χιονοθύελλας και μπλέκονται σε μία πλεκτάνη προδοσίας κι εξαπάτησης. Θα καταφέρουν να επιβιώσουν;

ΚΡΙΤΙΚΗ: Η τελευταία ταινία του Ταραντίνο είναι μια αναμενόμενα εξαιρετική ταινία. Δεν μπορείς εύκολα να τη χαρακτηρίσεις ως καθαρόαιμο Ουέστερν γιατί θυμίζει πολύ την Αγκάθα Κρίστι, όπου όλοι οι ύποπτοι είναι σε ένα δωμάτιο και όλοι είναι εξίσου ύποπτοι ως θύτες ή ως θύματα. Ιστορία με πολλές ανατροπές, σκηνές καρτουνίστικής βίας αλά Ταραντίνο, καταπληκτικές ερμηνείες, συγκλονιστική φωτογραφία. Χαρακτήρες αντίθετοι μεταξύ τους που ξεδιπλώνονται αργά και βασανιστικά. Η ύπαρξη του μαύρου Samuel L. Jackson είναι το "πιπέρι" της ιστορίας. Το σκηνικό της άσπρης από το χιόνι υπαίθρου κρυώνει ακόμα και το δικό σου χώρο (πάρτε και μια ζακέτα μαζί σας) ενώ η επιλογή του κύριου σκηνικού - της αίθουσας όπου όλοι οι καλοί και οι κακοί χωρούν - μυρίζει θέατρο.



Το πρώτο 20λεπτο είναι αργό ενώ μετά καθηλώνεσαι. Τελειώνει η προβολή και δε θες να σηκωθείς.Την τόοοοοσο συζητημένη μουσική του Ennio Morricone ούτε που την "άκουσα" - αντίθετα θυμάμαι ακόμα τη μουσική που έγραψε πριν από 40 χρόνια για το The Good, the Bad and the Ugly - αν κάτι σας λέει αυτό.
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν το Δεκέμβριο του '14, στην περιοχή κοντά στο Telluride στο Colorado.

Σκηνοθεσία και σενάριο: Quentin Tarantino
Παίζουν: Samuel L. Jackson, Kurt Russell, Jennifer Jason Leigh, Walton Goggins, Demián Bichir, Tim Roth, Michael Madsen, and Bruce Dern

Brooklyn (2015) - Κριτική ταινίας

Υπόθεση: 1952. Η νεαρή Έλις Λέισι αφήνει πίσω της την Ιρλανδία για να μεταναστεύσει στη Νέα Υόρκη (Brooklyn) για να μπορέσει να έχει ένα καλύτερο μέλλον. Ο άμεσος νόστος για την πατρίδα γρήγορα απαλύνεται, όταν ο δρόμος της συναντιέται με τον Iταλο-αμερικανό Τόνι και μαζί του έρχεται το όνειρο της αγάπης. Δεν θα αργήσει όμως η ώρα που το παρελθόν θα της χτυπήσει την πόρτα και θα τη φέρει σε δίλημμα ως προς το ποια πατρίδα να επιλέξει από τις δύο.

Κριτική: Η ταινία Brooklyn βασίζεται στο δράμα της οικονομικής μετανάστευσης των αρχών της δεκαετίας του '50 με την κεντρική ηρωίδα να ορίζει και να ορίζεται από τις αποφάσεις της αλλά και από τις συνθήκες. Το έργο μιλά κατευθείαν στην καρδιά του θεατή για τον γεωγραφικό και συναισθηματικό διχασμό, για τις αποφάσεις που παίρνονται με μεγάλο κόστος, για αυτό το γράμμα που έρχεται από μακριά και δε χορταίνεις να το διαβάζεις και για το σπίτι που τελικά εσύ κουβαλάς μαζί και μόνο εσύ ορίζεις πού θα το θεμελιώσεις."Home is where you decide to build your life".

 

Η σκηνοθεσία και το σενάριο χτίζουν την ιστορία και τους χαρακτήρες με αληθοφάνεια και συναίσθημα. Διάλογοι καθημερινοί, σκηνικά και κοστούμια του '50. Οι σκηνές πραγματικής θλίψης δεν λείπουν αλλά έρχονται και σβήνουν με την ίδια διακριτική ακρίβεια, αφήνοντας την αίσθηση του ξεριζωμού.



Όλη η ταινία στηρίζεται στην εξαιρετική ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Saoirse Ronan, η οποία δίνει μια εκπληκτική παράσταση μεταμόρφωσης από τη δειλή και τρομαγμένη κόρη της Ιρλανδίας στην ώριμη και γεμάτη αυτοπεποίθηση γυναίκα της Αμερικής. Τα πάντα αντικατοπτρίζονται στα μάτια της, ενσωματώνοντας ταυτόχρονα τόσο την αθωότητα της νιότης αλλά και τη θλίψη και απογοήτευση της σκληρής πραγματικότητας, της αλήθειας.

Η σκηνοθεσία είναι του John Crowley και το σενάριο του Nick Hornby.

 

Nueve Reinas (2000) - κριτική ταινίας

Ο απίστευτα φανταστικός Αργεντίνικος κινηματογράφος με το δικό του ύφος! Άλλη μια ταινία - διαμάντι. "Εννιά Βασίλισσες" είναι ο ελληνικός τίτλος της ταινίας και Nine Queens, ο αγγλικός. Μια ταινία που χαρακτηρίζεται από συνεχείς ανατροπές ενώ η μεγάλη έκπληξη έρχεται στο τέλος. Ένα ταξίδι στον κόσμο της απάτης, μια δαιδαλώδης διαδρομή μεταξύ δυσπιστίας και εξαπάτησης. Κανένας δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανένα και όλοι οι χαρακτήρες του έργου είναι εν δυνάμει απατεώνες. Τίτλοι τέλους κι εσύ στέκεσαι με το στόμα ανοιχτό. Δεν μπορείς να το χωνέψεις ... πόσο αθώος είσαι ... ούτε που σου πέρασε απ' το μυαλό... Τότε καταλαβαίνεις το μεγαλείο: ευφυέστατο σενάριο, εξαιρετική ανάπτυξη χαρακτήρων, ερμηνείες σωστά δοσμένες με σκηνικό τους δρόμους μιας πόλης (Buenos Aires).

ΥΠΟΘΕΣΗ: Δυο απατεωνίσκοι γνωρίζονται κάτω από περίεργες συνθήκες και οργανώνουν μια κομπίνα 450.000 δολαρίων. Ο Χουάν και ο Μάρκος μπορεί να γνωρίζονται τυχαία καταλήγουν όμως να είναι συνέταιροι σε ένα κόλπο που αποτελεί και για τους δύο την ευκαιρία της ζωής τους. 

Η αποστολή τους είναι σχετικά απλή όμως έχουν στη διάθεσή τους μονάχα 24 ώρες. 

Στο διάστημα αυτό, πρέπει να πουλήσουν σε έναν πλούσιο συλλέκτη 9 σπάνια γραμματόσημα, τις «9 Βασίλισσες» που είναι στην πραγματικότητα πλαστογραφημένα.

Σκηνοθεσία: Fabián Bielinsky

Πρωταγωνιστές: Ricardo Darín, Gastón Pauls, Leticia Brédice

Carol (2015) - κριτική ταινίας

Η ταινία Carol διεκδικεί 5 βραβεία σε 4 κατηγορίες από την Ένωση Ξένων Ανταποκριτών του Χόλιγουντ (Χρυσές Σφαίρες).

ΥΠΟΘΕΣΗ: Στην Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '50 εκτυλίσσεται αυτή η ερωτική δραματική ταινία. Μια αστή γυναίκα (Cate Blanchett), υπερπροστατευτική μητέρα ενός κοριτσιού και σύζυγος σε διάσταση, ερωτεύεται με την πρώτη ματιά μια υπάλληλο ενός πολυκαταστήματος (Rooney Mara). Η σχέση τους θα προχωρήσει αβίαστα, ενώ το πλησίασμά τους είναι αργό και ρομαντικό. Φυσικά υπάρχουν δυσκολίες και προβλήματα, κυρίως από τον σύζυγο ο οποίος εξακολουθεί να την αγαπά και τη διεκδικεί. Το τέλος μας υπενθυμίζει ότι όλοι ζούμε βάση των ελεύθερων επιλογών μας. 

ΚΡΙΤΙΚΗ: Η ταινία παραμένει πιστή στο χαρακτηριστικό υφος της Patricia Highsmith καθώς το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο της "The price of salt", το οποίο εξέδωσε με ψευδώνυμο το 1952. Η ταινία στο σύνολό της είναι ένα μάθημα αισθητικής, υποκριτικής και ειλικρίνειας. Χαρακτηρίζεται από χαμηλούς τόνους, υποβόσκουσα ένταση  και την αίσθηση δυνατών συναισθημάτων. Ο ομοφυλοφιλικός έρωτας είναι ένα θέμα όχι τόσο συνηθισμένο σε ταινίες του Χόλιγουντ και ίσως να ξενίσει κάποιους.

Μεγάλη έκπληξη, η άγνωστη σε μένα, ηθοποιός Rooney Mara που παίζει με την εκφραστικότητα των ματιών της. Η Cate Blanchett υποδύεται καταπληκτικά την Carol, με μια ερμηνεία που θα συζητηθεί. Αινιγματικά ψυχρό πρόσωπο σαν μάσκα με φωνή που φανερώνει το συναισθηματικό φορτίο της ψυχής της. Μάλλον και οι δυο πρωταγωνίστριες Cate Blanchett και Rooney Mara θα προταθούν για βραβείο Όσκαρ καλύτερης ερμηνείας
Τα σκηνικά, τα ρούχα, τα αυτοκίνητα μας μεταφέρουν πίσω στην δεκαετία του '50. Η φωτογραφία εξαιρετική. Έχει μια κλασάτη "θαμπάδα" που θυμίζει παλιές ταινίες.

 

Σκηνοθεσία: Todd Haynes (δημιουργό των “Far from Heaven” (2002) και “I'm Not There” (2007))
Παίζουν: Cate Blanchett, Rooney Mara,
Sarah Paulson, Kyle Chandler, Jake Lacy, Cory Michael Smith, John Magaro, Carrie Brownstein, Ann Reskin, Kevin Crowley, Nik Pajic, Trent Rowland

ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ: Ανακοινώθηκαν προχθές στο Λος Άντζελες οι υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες που απονέμει η Ένωση Ξένων Ανταποκριτών του Χόλιγουντ (η τελετή απονομής θα γίνει στις 10 Ιανουαρίου) με την ταινία «Carol» του Todd Haynes να μπαίνει στην πρώτη θέση της "κούρσας", καθώς διεκδικεί τα βραβεία καλύτερης δραματικής ταινίας, καλύτερης σκηνοθεσίας, καλύτερης γυναικείας ερμηνείας (υποψήφιες είναι και οι δύο πρωταγωνίστριες Cate Blanchett και Rooney Mara) και καλύτερης μουσικής (Carter Burwell).

Time out of mind (2015) - Κριτική ταινίας

Προσοχή: Ταινία δίωρη (120') με κοινωνικό θέμα. Όποιος αντέξει το πρώτο μισάωρο, ας μην το κρύψει ότι είναι μαζοχιστής.

Παρακολουθούμε έναν άστεγο που περιτριγυρίζει, χωρίς να ξέρουμε τίποτα γι αυτόν - ούτε και πρόκειται να μάθουμε.
Διάλογοι τυχαίοι - χωρίς ουσία.
Ο Richard Gere περιπλανιέται ως άστεγος, περιστασιακά βρίσκεται με κάποιον, δεν μας λέει τίποτα για τον εαυτό του ή το παρελθόν του πάρα μόνο φωνάζει που και που το όνομα Μάγκι. Στο 100' λεπτό είναι η σκηνή που συναντάει επιτέλους την κόρη του, τη Μάγκι, όπου πάλι δεν επικοινωνεί όπως κάθε άλλος άνθρωπος.


Ο Oren Moverman, σκηνοθέτης και συνσεναριογράφος, νόμιζε ότι παρακολουθεί από μακρυά κάποιον; Ξέχασε να βάλει διαλόγους; ή θα έχει και δεύτερο μέρος η ταινία όπου θα μας εξηγεί όλα αυτά που δεν καταλάβαμε;
Βαρετή ταινία σαν να βλέπεις μονόπρακτο θέατρο του παραλόγου.

Υποκριτική μηδέν - ίδια έκφραση διατήρησε ο Richard Gere καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας. Εξαίρεση αποτελεί ο πολυτάλαντος θρύλος του Hollywood Ben Vereen, που υποδύεται κι αυτός έναν άστεγο. 
Να συνοψίσω; Υπόθεση, υποκριτική, σενάριο, φωτογραφία - όλα με βαθμολογία κοντά στο μηδέν.
Παίζουν οι: Richard Gere, Jena Malone, Ben Vereen.