Ένας τοίχος...μουσικός!

Η Neustadt Kunsthofpassage είναι μια μποέμικη συνοικία στη Δρέσδη της Γερμανίας, γνωστή και ως η “συνοικία των φοιτητών”. 

Οι Annette Paul, Christoph Roßner and André Tempel κάτοικοι και καλλιτέχνες ενός κτιρίου της περιοχής, φανατικοί λάτρεις της μουσικής, αποφάσισαν να “μετατρέψουν” τον εξωτερικό τοίχο της πολυκατοικίας τους σε… ορχήστρα!

Κάλυψαν ολόκληρη την επιφάνεια με υδρορροές και χοάνες σε σχήμα μουσικών οργάνων και όταν η βροχή αρχίζει να πέφτει, αυτό το πολύχρωμο σύστημα αποστράγγισης “αιχμαλωτίζει” το νερό και μετατρέπει τον τοίχο σε εκπληκτική μουσική μπάντα!

Αυτό συμβαίνει καθ όλη τη διάρκεια της βροχής, όπου ανάλογα με τη δύναμη, την πυκνότητα και την ένταση των σταγόνων αναπτύσσονται κάθε φορά διαφορετικές μουσικές συνθέσεις, ενώ όσο βρέχει η γειτονιά πλημμυρίζει με εκπληκτικούς ήχους.

Το Funnel Wall (όπως έχει ονομαστεί αυτός ο τοίχος) “παίζει” σλόου αλλά και ροκ κομμάτια ανάλογα με τα κέφια και την ορμή της βροχής και αποτελεί δικαίως ένα από τα πιο αξιοπερίεργα κτίρια στην περιοχή. Ο μουσικός τοίχος βρίσκεται στην AlaunstraàƒŸe 70/Görlitzer StraàƒŸe 20-5, Dresden, German.

 

O MOBY επιστρέφει!

Κυκλοφόρησε το νέο τραγούδι του Moby μαζί με τους The Void Pacific Choir με τίτλο Are you lost in the world like me οπτικοποιημένο με τη μορφή κινουμένων σχεδίων από τον Steve Cutts! 

Το θέμα του και το μήνυμα που θέλει να περάσει αφορά στον εθισμό των ανθρώπων στη χρήση των κινητών τηλεφώνων.

Είναι δημιουργία του Steve Cutts, για τον οποίο ο Moby δήλωσε πως τον ανακάλυψε τυχαία από κάποια άλλη δουλειά του, την οποία θεώρησε καταπληκτική. Όταν του ζήτησε να κάνει το συγκεκριμένο βίντεο ο Steve δέχτηκε και είναι πολύ τυχερός γι' αυτό!

"Το βίντεο που έκανε για το Are You Lost In The World Like Me είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα καλύτερα βίντεο που έχουν γίνει ποτέ για ένα από τα τραγούδια μου" δήλωσε χαρακτηριστικά.

Από την πλευρά του ο δημιουργός του βίντεο δήλωσε: "Για μένα το συγκεκριμένο βίντεο σχετίζεται με την αυξανόμενη εξάρτησή μας στην τεχνολογία και κυρίως με την ανθρώπινη αλληλεπίδραση σήμερα, η οποία τείνει να εξαφανιστεί όταν χρησιμοποιείς και επικοινωνείς μόνο μέσα από τα κινητά και τα κοινωνικά δίκτυα αλλάζοντας ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό!"

Μέσα σε τρία λεπτά αυτού του μελαγχολικού κλιπ, βλέπουμε τους σύγχρονους ανθρώπους σαν άτομα αντικοινωνικά, εθισμένα και κολλημένα σε μια οθόνη ενός κινητού τους να τραβούν selfie φωτογραφίες, να στέλνουν εικονίδια, να τρέχουν να κυνηγούν πόκεμον, να προσποιούνται συναισθήματα τα οποία είναι ψεύτικα στην ουσία αφού αναφέρονται σε έναν ψεύτικο, εικονικό κόσμο, αγνοώντας και αδιαφορώντας για όσα πραγματικά και ουσιαστικά συμβαίνουν γύρω τους. 

Πόσο απέχει τελικά αυτό από την πραγματικότητα?

Δείτε το καταπληκτικό κλιπ

Who is Who: Moby

Ποιος είναι αυτός ο τύπος που ευθύνεται για μερικά από τα μεγαλύτερα dance και electronic hits των τελευταίων ετών?

Ο Richard Melville Hall γεννήθηκε στο Χάρλεμ τη δεκαετία του ’60 και μεγάλωσε στο Connecticut. Το μεσαίο του όνομα προήλθε από τον Herman Melville, αφού σύμφωνα με πληροφορίες της οικογένειας, ήταν μακρινός ανιψιός του συγγραφέα του Moby Dick. Από αυτό ήρθε και η έμπνευση να υιοθετήσει αργότερα το ψευδώνυμο Moby.

Στη διάρκεια της εφηβείας αλλά και των πρώτων χρόνων της ενήλικης ζωής του πειραματίστηκε με πολλά είδη μουσικής, μπλέκοντας με μπάντες που έπαιζαν hardcore punk, post punk κ.ά.

Η αρχή των 90s τον βρήκε να κυκλοφορεί δύο singles, ένα εκ των οποίων, το «Go» του χάρισε την πρώτη του επιτυχία στα βρετανικά charts. Απέκτησε φήμη ως ένας ταλαντούχος dj και παραγωγός και έκανε άπειρα επιτυχημένα remix σε πασίγνωστα τραγούδια.

Το πρώτο του album «Everything Is Wrong», κυκλοφόρησε το ’95. Παρά τις πολλές θετικές κριτικές, ο Moby θέλησε να κάνει ένα διαφορετικό επόμενο βήμα κυκλοφορώντας ένα punk album, το «Animal Rights». Το κοινό το υποδέχτηκε μουδιασμένα, όπως και οι κριτικοί και μάλλον είναι μια στιγμή που ο ίδιος θέλει να ξεχάσει, παρά τις δηλώσεις του Bono και του Axel Rose ότι λάτρεψαν το συγκεκριμένο δημιούργημα και η διασκευή του «That’s When I Reach For My Revolver» κατέχει ακόμα περίοπτη θέση σε πολλά dj sets.

Το 1997 κυκλοφόρησε το «I Like To Score» το οποίο περιείχε τη μουσική που είχε γράψει για ταινίες, ανάμεσα τους και το θέμα του James Bond «Tomorrow Never Dies». Η μεγάλη στιγμή του όμως ήρθε το 1999 με την κυκλοφορία του «Play», ίσως του καλύτερου album του μέχρι στιγμής. Όλα σχεδόν τα κομμάτια του «Play» έγιναν τεράστια hits και ακόμα και σήμερα ακούγονται φρέσκα και δυνατά.

Ο Moby βρισκόταν πλέον στην κορυφή του κόσμου και έμεινε εκεί και μετά το επόμενο album του «18», αλλά και το «Hotel». Φυσικά είχαν αρχίσει και οι χλευασμοί για την περίεργη εικόνα του, τις θρησκευτικές του απόψεις και τη μουσική του.

Το επόμενο album του, «Last Night» περιείχε το super hit «Disco Lies», ενώ το επόμενο βήμα του ήταν το «Wait For Me».

Το 2011 τον βρήκε με ένα ακόμα album, με τίτλο «Destroyed», σχεδόν ταυτόχρονα με ένα φωτογραφικό λεύκωμα με τον ίδιο τίτλο. Είναι από τα πιο προσωπικά και ενδόμυχα albums του Moby και προς το παρόν οι κριτικές είναι διφορούμενες.

Εκτός από τη μουσική, ο Moby έχει αναπτύξει έντονη φιλανθρωπική δράση, κυρίως για τα δικαιώματα των ζώων, ενώ ασχολείται και με τη φωτογραφία. Οι μουσικές του συνεργασίες είναι πολλές και ενδιαφέρουσες, ανάμεσα τους με τον Lou Reed, τον David Bowie, τον Bono και την Mylene Farmer.

Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για έναν καλλιτέχνη που προσπαθεί με κάθε βήμα του να εκπλήσσει το κοινό και να εξελίσσεται δοκιμάζοντας συνεχώς καινούργια πράγματα.

Μουσικό άλμπουμ για...γάτες!

Ο τσελίστας και καθηγητής μουσικής στο Πανεπιστήμιο του Maryland,  David Teie έχει τη λύση για να ηρεμείς τη γάτα σου εκείνες τις δύσκολες στιγμές που δεν υπάρχει καμία συνεννόηση μεταξύ σας.  

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Guardian, ο Teje μαζί με μουσικούς της US National Symphony Orchestra, συνέθεσε ένα άλμπουμ με μουσικές που απευθύνονται αποκλειστικά σε γάτες.

"Διαθέτω περίπου 26 διαφορετικά όργανα που αναπαράγουν το γουργουρητό. Αυτός ο ήχος δημιουργεί την αίσθηση της ευτυχίας", εξήγησε ο Τέι, ο οποίος είναι μέλος της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας των ΗΠΑ και ερευνητής μουσικολογίας που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ (και είναι αλλεργικός στις γάτες).

“Το 2003 ανέπτυξα μια θεωρία για τη μουσική. Ανακάλυψα πως οι άνθρωποι έχουμε ένα συναισθηματικό δέσιμο με τη μουσική γιατί σχετίζεται με τους ήχους που ακούγαμε όταν ήμασταν ακόμα έμβρυα.  Για παράδειγμα, μας αρέσουν τα μπάσα και τα τύμπανα γιατί ακούγαμε τον παλμό της μητέρας μας όταν ήμασταν ακόμα μωρά μέσα στην κοιλιά. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ήχοι που μας χαλαρώνουν μοιάζουν με αυτόν τον παλμό.  Τα αιλουροειδή από την άλλη, αναπτύσσουν την σχέση τους με τη μουσική μέσω των ήχων που ακούν μετά τη γέννηση τους. Όπως το κελαηδημα των πουλιών ή ο ήχος που κάνουν όταν θηλάζουν.  Σ’ αυτό το άλμπουμ μετέτρεψα τέτοιους καθημερινούς ήχους σε μουσική.” ανέφερε ο David, ο οποίος είχε κάνει ολόκληρη έρευνα για να αποδείξει πως οι γάτες (όπως και οι μαϊμούδες) δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον στη μουσική που έχει δημιουργηθεί ειδικά γι’ αυτές.

Ο συνθέτης παρουσίασε το έργο του στο κοινό του στο Lady Dinah's Cat Emporium τον ένα από τα δύο μπαρ για γάτες του Λονδίνου. (Σ' αυτόν τον γατο παράδεισο οι πελάτες είναι υποχρεωμένοι να κάνουν κράτηση 3-4 εβδομάδες νωρίτερα για να μπορέσουν τα γατάκια τους να διασκεδάσουν για μιάμιση ώρα στο μπαρ – κοστίζει 6 λίγες κατ' άτομο ή κατά γάτο, χωρίς τα αναψυκτικά και τα γλυκά.)

Ο 60χρονος Τέι εξήγησε ότι χρησιμοποιεί μουσικά όργανα αλλά οι ήχοι κατόπιν τροποποιούνται μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή για να γίνουν πιο "οικείοι" για τα ζώα. Μόλις ξεκινά η μουσική, ένας ασπροκόκκινος γάτος, ο Ντόνι, εγκαταλείπει αμέσως το αγαπημένο του παιχνίδι –ένα ψεύτικο ποντικάκι– και πλησιάζει τον βιολοντσελίστα ενώ η Λίζι, μια μαύρη γάτα με άσπρα σοσόνια στα πίσω πόδια, κοιτάζει γύρω της με περιέργεια.

"Σκέφτηκα ότι αν έγραφα μουσική που προτιμούν οι γάτες αλλά ήταν ενοχλητική για τους ιδιοκτήτες τους, δεν θα την έβαζαν να την ακούσουν, έτσι ενσωμάτωσα και μια ιδέα ανθρώπινης μουσικής για να χαλαρώνουν και οι άνθρωποι", συνέχισε ο Τέι.

Η ιδιοκτήτρια του μπαρ, η Λορίν Πιρς, είπε ότι "είχε αμφιβολίες" για το κατά πόσο οι γάτες θα εκτιμούσαν τη μουσική του Τέι όμως διαπίστωσε ότι "έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον και αντέδρασαν καλύτερα απ' όσο πίστευα".

Ο δίσκος που φέρει τον ουδόλως πρωτότυπο τίτλο "Μουσική για γάτες" κυκλοφόρησε στις 14 Οκτωβρίου. Ο Τέι αποκάλυψε επίσης ότι έχει συνθέσει ήδη μουσική για άλογα και είναι έτοιμος να ηχογραφήσει το έργο του. "Θα ακολουθήσουν οι σκύλοι αλλά αυτό είναι πιο περίπλοκο γιατί η μουσική για τσιουάουα διαφέρει από τη μουσική για λαμπραντόρ", εξήγησε.

Syrian Expat Philharmonic Orchestra

Νοσταλγία είναι η μνήμη που της έχει αφαιρεθεί ο πόνος (Herb Caen)

Πέρασε ήδη ένας χρόνος από τη στιγμή που 70 εξορισμένοι Σύροι μουσικοί ένωσαν τις δυνάμεις τους προκειμένου να διαδώσουν το μήνυμα της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών στην Ευρώπη μέσω των συναυλιών τους.
Τα 70 μέλη της Syrian Expat Philharmonic Orchestra αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη εξαιτίας του πολέμου στην Συρία, που μαίνεται εδώ και 5 χρόνια. Είναι αποφασισμένοι να μοιραστούν την μουσική τους με το κοινό και να υπενθυμίζουν τη θετική πλευρά μιας χώρας που είχε το υψηλότερο επίπεδο πολιτισμού ανάμεσα στις χώρες του Αραβικού κόσμου.

Η ορχήστρα ιδρύθηκε το 2015 στη Γερμανία από τον μπασίστα Raed Jazbeh, ενώ μέλη της όπως η σοπράνο Rasha Rizk, ζουν και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Αρκετά μέλη τη ορχήστρας σπούδασαν στο Higher Institute of Music στη Δαμασκό.

Ο Mohamad Fityan, που παίζει το Ney, ένα παραδοσιακό αυλό της Μέσης Ανατολής δήλωσε: "Αισθάνομαι την ευθύνη σαν μουσικός να παρουσιάσω και να διαδώσω την κουλτούρα μας, την μουσική μας, για να δείξω ότι μπορούμε να συμβιώσουμε ειρηνικά στην Ευρώπη".

Η ορχήστρα έχει δώσει αρκετές συναυλίες στη Γερμανία και προγραμματίζει περιοδεία στη Σουηδία.

Μουσικό ...Δάσος!

Ενα μοναδικό θαύμα της φύσης αποτελεί για τους φυσιολάτρες το «Δάσος των Μπαμπού» που τραγουδάει

Το δάσος αποτελείται εξολοκλήρου από μπαμπού και αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά μνημεία  της Ιαπωνίας

Είναι σίγουρα ένα από τα πλέον εντυπωσιακά δάση του πλανήτη, που αφήνει άναυδο τον επισκέπτη από την πρώτη στιγμή. Και όχι μόνο λόγω της απίστευτης φυσικής ομορφιάς του αλλά κυρίως εξαιτίας του γεγονότος ότι ο ιδιαίτερος ήχος που παράγεται από τον άνεμο ανάμεσα στις φυλλωσιές των μπαμπού αποτελεί έναν από τους 100 διατηρητέους και αναγνωρίσιμους ιαπωνικούς ήχους!

Το “Δάσος των Μπαμπού” βρίσκεται στο Sagano (Αρασιγιάμα, μια περιοχή στα δυτικά προάστια του Κιότο της Ιαπωνίας) και αναπτύχθηκε εδώ και αιώνες από τη βασιλική οικογένεια της Ιαπωνίας Hata (τουλάχιστον έτσι λέει ο μύθος), αποτελώντας έναν επίγειο “παράδεισο” για τον αυτοκράτορα, ο οποίος απολάμβανε το κυνήγι ανάμεσα στα πυκνά φυλλώματα των γιγάντιων μπαμπού.

Αυτό που εντυπωσίαζε, μάλιστα, τους ευγενείς που τον συνόδευαν ήταν ο ήχος ανάμεσα στις φυλλωσιές των δέντρων, που συχνά τον παρομοίαζαν με “μια άρτια μουσική εκτέλεση”!

Από τότε μέχρι σήμερα ο ήχος παραμένει ο ίδιος, αποτελώντας έναν από τους 100 πιο αναγνωρίσιμους ιαπωνικούς ήχους. Όσοι έχουν επισκεφθεί το δάσος συμφωνούν πως αποτελεί από μόνο του όχι μόνο ένα “θαύμα της φύσης” αλλά και ένα φυσικό δημιούργημα της μουσικής τέχνης, που θα ζήλευαν οι μεγαλύτεροι μαέστροι και μουσικοί του κόσμου.

Κατά μήκος του δάσους ο επισκέπτης θα συναντήσει ενδιαφέροντες ναούς και ιερά της ιαπωνικής παράδοσης, πολλά εστιατόρια και καταστήματα, αφού ολόκληρη η γύρω περιοχή αποτελεί ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο.

Πώς αλλιώς, άλλωστε, αφού η ίδια η φύση προνόησε για ένα… μουσικό διάλειμμα πέρα από τα καθιερωμένα και, μάλιστα, σε συνδυασμό με την απόλαυση ενός καταπληκτικού τοπίου!

Απολαύστε το φυσικό τραγούδι του δάσους και χαλαρώστε!

Ο Ludovico Einaudi παίζει πιάνο στην Αρκτική!

Ο Ιταλός μουσικοσυνθέτης και πιανίστας Ludovico Einaudi*** επιστρατεύτηκε για την καμπάνια αφύπνισης των "σπουδαίων" του κόσμου σχετικά με την καταστροφή της Αρκτικής. Η Greenpeace έχει στόχο να προτρέψει αυτούς που αποφασίζουν, να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα προστασίας του Αρκτικού Ωκεανού καθώς το λειώσιμο των πάγων στην περιοχή θα έχει τεράστιες επιπτώσεις κυρίως στο βόρειο ημισφάιριο (πλημμύρες, άνοδο θερμοκρασίας, ξηρασίες, σφοδρές καταιγίδες).

Ο Ludovico Einaudi συνέθεσε και έπαιξε την "Ελεγεία για την Αρκτική", σ' ένα πιάνο με ουρά που ήταν τοποθετημένο πάνω σε μια επιπλέουσα πλατφόρμα με φόντο παγόβουνα! Τα γυρίσματα έγιναν κοντά στο Svalbard της Νορβηγίας. Ο Einaudi ένωσε τη φωνή του με τους υπόλοιπους 8.000.000 ανθρώπους που απαιτούν την προστασία της Αρκτικής.

*** Ο Ludovico Einaudi είναι μουσικός παγκοσμίου φήμης, έχει συνθέσει μεταξύ άλλων τη μουσική για την ταινία “Black Swan” και την τηλεοπτική σειρά “Doctor Zhivago”, ενώ οι συναυλίες του στο Royal Albert Hall και στη Σκάλα του Μιλάνο είναι sold out.

Υποβρύχια μουσική παράσταση από το Between Music

Η επιστήμη και η τέχνη συνεργάστηκαν σε ένα projekt πρωτοποριακό. Αν πετύχει θα ανοίξει δρόμους. Έναν ήχο διαφορετικό από αυτόν που γνωρίζουμε, παράγει το Δανέζικο πενταμελές συγκρότημα Between Music, που παίζει μουσικά όργανα και τραγουδά, κάτω από το νερό!
Η πρώτη εμφάνιση του συγκροτήματος έχει προγραμματιστεί για τις 27 Μαΐου του 2016, στο Ρότερνταμ, σε μια παράσταση που ονομάζεται AquaSonic. Στη σκηνή θα στηθούν 5 μεγάλα ενυδρεία και σε καθ' ένα από αυτά θα βρίσκεται ένα μέλος τους συγκροτήματος. Όλοι θα φορούν αδιάβροχα ακουστικά έτσι ώστε να μπορούν να συγχρονιστούν μεταξύ τους.

 

H τραγουδίστρια και συνθέτρια Laila Skovmand πειραματίστηκε για 10 χρόνια, ώστε να βγαίνει ήχος μέσα από το νερό χωρίς να ακούγεται «πνιγμένος». Η Skovmand έκανε πειράματα, βυθίζοντας το στόμα της σε ένα μπολ γεμάτο με νερό. Η προσπάθεια της ήταν να παράγει ένα σταθερό βιμπράτο. Παρότι δούλεψε πολύ, το αποτέλεσμα δεν ήταν επιθυμητό καθώς δημιουργούνταν πολλές φυσαλίδες με αποτέλεσμα ο ήχος να βγαίνει παραμορφωμένος. Έτσι ανέπτυξε μια τεχνική κρατώντας μια μεγάλη φυσαλίδα στο στόμα και τραγουδώντας μέσα από αυτήν. Κάθε ένα λεπτό πρέπει ανεβαίνει στην επιφάνεια για να πάρει ανάσα και να δημιουργήσει μια νέα φούσκα, ώστε να συνεχίσει το τραγούδι.



Παράλληλα, η Skovmand ήθελε να έχει και υποβρύχια μουσικά όργανα. Στις αρχές των πειραμάτων της δοκίμασε με ένα φτηνό βιολί. Αν και διαλύθηκε μετά από λίγες ημέρες, έβγαζε έναν ενδιαφέροντα ήχο, «σαν και αυτόν της δεκαετίας του ’30», όπως λέει. Γι' αυτό κατασκευάστηκε κατά παραγγελία, ένα αδιάβροχο βιολί φτιαγμένο από ανθρακονήματα και σύνθετα υλικά.
Την προσπάθεια στήριξαν κατασκευαστές ασυνήθιστων οργάνων, όπως ο Άντι Καβόρτα (Andy Cavorta), που έχει συνεργαστεί με τον Μπιορκ. Η προσπάθεια του ήταν να ξεπεράσει το πρόβλημα με την πυκνότητα του νερού, ώστε να «ταξιδεύει» γρήγορα ο ήχος. Επίσης, έπρεπε να αντιμετωπίσει την αντήχηση και την τριβή.
Δουλεύοντας με αυτές τις παραμέτρους, ο Cavorta δημιούργησε δύο νέα όργανα.

• Το πρώτο είναι το rotacorda, ένα εξάχορδο όργανο σαν κιθάρα και μια «μανιβέλα» που χτυπά σαν μηχανικό σφυρί, δημιουργώντας έναν συνεχή ήχο.
• Το δεύτερο όργανο, που ονομάζεται crystallophone, είναι μια τροποποιημένη έκδοση της φυσαρμόνικας από γυαλί. Αποτελείται από κύπελλα που παίζονται με τα δάχτυλα, δημιουργώντας ένα παρόμοιο αποτέλεσμα με ένα δοξάρι πάνω σε μια χορδή βιολιού.

Τα όργανα έπρεπε επίσης να είναι προσαρμοσμένα στις δεξαμενές όπου θα παίζουν οι μουσικοί, δεδομένου ότι οι διαστάσεις τους, η θερμοκρασία, και το μείγμα των αερίων στο νερό επίσης συνεισφέρουν στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα.
Ο Ματ Νόλαν (Matt Nolan), ένας κατασκευαστής κρουστών, ασχολήθηκε για να τελειοποιηθεί ο ήχος του συγκροτήματος, ενώ προστέθηκε και ένα ακόμη όργανο το hydraulophone, ένα τροποποιημένο ντραμς.
Υποθέτω ότι δεν θα πάτε να τους δείτε στο Ρότερνταμ, όμως μπορείτε να ακούσετε τη μουσική τους στο 3λεπτο βίντεο.

Έφυγε ο Ντέιβιντ Μπάουι

Η ανακοίνωση του θανάτου του Ντέιβιντ Μπάουι είχε ως αποτέλεσμα να κατακλυστούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με εκατομμύρια μηνύματα χρηστών. 

Δεν θα πούμε και εμείς πόσο σημαντικός και σπουδαίος ήταν, όλοι άλλωστε τον ξέρετε.

Πέθανε ο ποιητής... ο λεπτός λευκός Δουκας!

When I live my dream,  "David Bowie" (1967)

Θα ευχηθώ και η καταιγίδα θα ξεθωριάσει
Θα ευχηθώ ξανά και θα σταθείς μπορστά μου
όσο ο ουρανός θα σχεδιάζει ένα άνοιγμα
και τα δέντρα θα παίζουν το ρυθμό του ονείρου μου.
Όταν θα ζήσω το όνειρό μου,
σε παρακαλώ να είσαι εκεί να με συναντήσεις

Letter To Hermione, "Space Oddity" (1969)

Το χέρι που γράφει αυτό το γράμμα
σκουπίζει το μαξιλάρι σου
για να ακουμπήσεις το κεφάλι σου
και να διαβάσεις ένα πολύτιμο παραμύθι

Fill Your Heart", "Hunky Dory" (1971)

Γέμισε με αγάπη την καρδιά σου σήμερα
μην παίζεις το παιχνίδι του χρόνου
πράγματα που συνέβησαν στο παρελθόν
έγιναν μόνο στο μυαλό σου
μόνο στο μυαλό σου-Ξέχνα το μυαλό σου
και θα σαι ελεύθερος

"Move On", "Lodger" (1979)

Είμαι απλώς ένα ταξιδευτής
ίσως είναι απλώς ένα παιχνίδι του μυαλού μου
όμως
κάπου υπάρχει ένα πρωινός ουρανός
πιο γαλάζιος από τα μάτια της
κάπου υπάρχει ένας ωκεανός
αθώος και άγριος

"Strangers When We Meet", "The Buddha Of Suburbia" (1993)

Όλη μου η βιαιότητα
δάκρυα που κυλούν στο ύφασμα
είμαι σαστισμένος
γιατί είμαστε ξένοι όταν  συναντιόμαστε

"Never Get Old", "Reality" (2003)

και τρέχω τον δρόμο της ζωής
και δεν θα σε αφήσω ποτέ να πεθάνεις
και δεν θα γεράσω ποτέ
και δεν θα γεράσω ποτέ
Και δεν θα γεράσω ποτέ

Τι μουσική ακούτε?

Τι μουσική ακούτε; Punk, metal, rock ή μήπως κάτι πιο μελωδικό και απαλό; 
Τα μουσικά σας ακούσματα συνδέονται με τον τρόπο σκέψη σας, υποστηρίζουν ειδικοί.

Έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ υποστηρίζει ότι οι λάτρεις της μουσικής χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, όσον αφορά τον τρόπο σκέψης τους. 

Φαίνεται, λοιπόν, ότι υπάρχουν οι «εμπαθείς», εκείνοι που εστιάζουν στα αισθήματα των άλλων και οι «λογικοί», που τους αρέσει να αναλύουν κανόνες και νόρμες. 

Οι πρώτοι προτιμούν την απαλή μουσική, όπως π.χ. η R&B και η απαλή rock, ενώ οι δεύτεροι τους πιο έντονους ήχους, όπως π.χ. η punk και η heavy metal.

Παλιότερες έρευνες έχουν, επίσης, δείξει ότι οι άνθρωποι που είναι ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες, επιλέγουν τα blues, τη jazz, την κλασική και την φολκ μουσική, ενώ οι εξωστρεφείς την pop, τα soundtracks, την soul, την funk και την ηλεκτρονική.

Τέλος, άλλη έρευνα υποστηρίζει ότι κατά μέσο όρο οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κατασταλάξει όσον αφορά τις μουσικές τους προτιμήσεις μέχρι την ηλικία των 33 ετών. Μετά την ηλικία αυτή λίγοι είναι εκείνοι που εμπλουτίζουν τα καθημερινά τους ακούσματα με νέους μουσικούς και συγκροτήματα.

"Distance" με την Αρετή Κοσμίδου

Είναι κάποια πρόσωπα που μονοπωλούν τις συζητήσεις μας για κάποιο διάστημα και μετά χάνουμε τα ίχνη τους. Αμέτρητα τα ονόματα. Τα περισσότερα παίρνουν τη λάμψη από τα φώτα της έκθεσής τους στην τηλεόραση. Ένα από αυτά είναι και η Αρετή Κοσμίδου, το 16χρονο συνεσταλμένο κορίτσι από την Αλεξανδρούπολη. Κριτές και κοινό την λατρέψαμε στο πρώτο Voice. Οι κριτές - μέντορες την πήραν υπό την προστασία και καθοδήγησή τους (και καλά έκαναν) συμβουλεύοντάς της να κάνει σπουδές στο εξωτερικό. Εμείς, ως κοινό, περιμέναμε με αγωνία την επόμενη αναστάτωση που θα μας φέρει η μοναδική ερμηνεύτρια.
Δεν έχω παρακολουθήσει την προσωπική της ζωή ούτε γνωρίζω αν σπουδάζει ή τι σκοπεύει να κάνει.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι έβγαλε στις 18/5/15 τοn πρώτο προσωπικό δίσκο της με τίτλο "Distance" (MINOS EMI) και δεν τον χορταίνω. Με κάνει να ανατριχιάζω η ερμηνεία της. Η ιδιαίτερη χροιά της φωνής της την κάνει μοναδική.
9 τραγούδια περιέχει ο δίσκος και είναι όλα αξιόλογα. Συνδημιουργός και παραγωγός ο Μανώλης Φάμελλος. Συμμετέχει και ο Πάνος Μουζουράκης στο τραγούδι"Φτάνω".

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα "Κόντρα στον Καιρό"

Στις 6 Αυγούστου είχα την χαρά και την τύχη να παρακολουθήσω το live της Ευανθίας Ρεμπούτσικα «Κόντρα στον καιρό» στον μαγικό χώρο της λίμνης Βουλιαγμένης. 

Το καθηλωτικό τοπίο μαζι με την ονειρική μουσική της Ρεμπούτσικα (με το γνωστό κόκκινο βιολί), απογείωσαν τη βραδιά.
Η ενέργεια που δημιουργείται επί σκηνής μεταξύ της Ευανθίας και του κοινού είναι καταπληκτική και μαζί με τους τέσσερις ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΥΣ σολίστες στη σκηνή, κάνουν κάθε παράσταση μια μοναδική εμπειρία!
Απολαύσαμε μουσικές από πολυβραβευμένα soundtracks όπως η "Πολίτικη Κουζίνα", το "Babam ve oglum" και το "Ulak", συνθέσεις από την πιο πρόσφατη δουλειά της για την ταινία "Birleşen Gönüller", ορχηστρική μουσική από το άλμπουμ "Το Aστέρι και η Eυχή"καθώς και έργα από θεατρικές παραγωγές, όπως η "Φθινοπωρινή Iστορία", το "Συρανό ντε Μπερζεράκ"  και “Το Τρίτο Στεφάνι”.

Πρέπει να σας πώ επίσης οτι δεν "έπεφτε καρφίτσα" στον χώρο της Λίμνης.
Πολύς ο κόσμος αλλά χωρίς να αισθάνεσαι ασφυκτικά. 
Το "Half Note" σε αυτή την ιδιαίτερη μουσική σκηνή, έγινε το must του φετινού καλοκαιριού.
Τον Σεπτέμβριο ξεκινούν νέες παραστασεις... 

info (9 και 23 Σεπτεμβρίου η Ιωάννα Τσάγκαρη, γνωστή ως Black Cotton Doll, ταξιδεύει το κοινό της στον κόσμο της Jazz μουσικής, από το swing μέχρι την Bossa Nova και την ελευθερία των αυτοσχεδιασμών.)
Αυτό ξέρω μόνο προς το παρόν!

Miss Cherry - pop και rock μπάντα

Το συγκρότημα Miss Cherry δεν το ήξερα. Τυχαία το έμαθα από τη φίλη μου Δήμητρα, που της αρέσουν τα τραγούδια τους. Πρόκειται για μια μπάντα pop και rock με soul ψυχή. Τέσσερις φίλοι με διαφορετικά ακούσματα και εμπειρίες ένωσαν τα ταλέντα τους το 2011 για να δημιουργήσουν την Miss Cherry (το όνομα δεν ξέρω πως προέκυψε). Αυτό όμως που κατάλαβα είναι ότι ήρθαν για να μείνουν.

Έχουν αποκτήσει ήδη το κοινό τους και όποτε εμφανίζονται αφήνουν τις καλύτερες εντυπώσεις. Τελευταία τους εμφάνιση στις 5/6/15 σε συναυλία στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής με τον Stavento και την Ήβη Αδάμου.

Τα τραγούδια τους έχουν αγγλικό στίχο θεωρώντας ότι ταιριάζει στο είδος μουσικής που έχουν επιλέξει. Παίζουν κομμάτια από την δεκαετία του ’90, pop και rock ‘n roll που ταιριάζουν στο στυλ τους, όμως κάνουν και διασκευές σε πιο rock ή πιο funk.
Η Panik Records τους έδωσε την ευκαιρία να βγάλουν το πρώτο τους Single ‘Rock, paper, Scissors, Love’. Ακούστε το και θα σας φτιάξει την ημέρα.
Ενημερωθείτε για τις κινήσεις τους από το https://el-gr.facebook.com/misscherryband

Τα Κεράσια είναι: Φαίδων Farid - φωνητικά, Κωνσταντίνος Borek - κιθάρα, Παναγιώτης ''Psaras'' Σολδάτος - μπάσο και ο Ηλίας Λαΐτσας - τύμπανα.

Κατερίνα Πολέμη

Η ελληνική μουσική έχει ανθίσει ξανά. 
Νέα ταλαντούχα παιδιά την λαμπρύνουν και την πλουτίζουν... 
Μια πολύ ταλαντούχα νεαρή είναι και αυτή που σας παρουσιάζω σήμερα.
Η Κατερίνα Πολέμη γεννήθηκε στο Λονδίνο από βραζιλιάνα μητέρα και έλληνα πατέρα. Σπούδασε μουσική στο Berklee College of Music στις ΗΠΑ, όπου έζησε πέντε χρόνια. 
Το 2011 ηχογράφησε τον πρώτο της δίσκο και από τότε κάνει συναυλίες σε Βοστώνη, Νέα Υόρκη, Βραζιλία και Ελλάδα. 
Το 2012 έγραψε τη μουσική για την παράσταση «Ευρυδίκη», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, και έλαβε το πρώτο βραβείο καλύτερης μουσικής από τα βραβεία κοινού του περιοδικού «Αθηνόραμα». Εχει γράψει επίσης μουσική για τις παραστάσεις «Τρωικός Πόλεμος» και «Blasted» και για την ταινία «Μικρά Αγγλία» του Παντελή Βούλγαρη, για την οποία ήταν υποψήφια για το βραβείο καλύτερης μουσικής από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου και, τέλος, για την παράσταση «Η Μεγάλη Χίμαιρα», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, που παίζεται τώρα στο θέατρο Πορεία.

Απολαύστε την στο Hey Mr

Lizz Wright

Συνεχίζω απτόητη τα αφιερώματα στους αγαπημένους μου ερμηνευτές.
(Αν σας κουράζω, μου το λέτε...)
Σήμερα θα σας παρουσιάσω την πανέμορφη και εκφραστική Lizz Wright.

H τραγουδίστρια από την Georgia των Η.Π.Α., θεωρείται ήδη  μία από τις σημαντικότερες παρουσίες στο χώρο της σύγχρονης jazz/gospel σκηνής. Γεννήθηκε το 1980, και η σχέση της με τη μουσική αναπτύχθηκε από πολύ νωρίς.

Ο πατέρας της ήταν πιανίστας, ενώ διηύθυνε και την ορχήστρα της τοπικής ενορίας, γεγονός που εξηγεί και τον ιδιαίτερο δεσμό της Lizz με τη μουσική παράδοση του gospel. Εκείνος ήταν που την ενθάρρυνε να ερευνήσει την soul διάσταση των κλασικών εκκλησιαστικών ύμνων, ενώ αργότερα αυτή η σπουδαία πρώτη κληρονομιά συνδυάστηκε με τα blues και jazz ακούσματα της νεαρής ακόμη μουσικού, που φτάνοντας στα χρόνια του Λυκείου είχε ήδη κερδίσει δεκάδες διαγωνισμούς, με όπλο τα ιδιαίτερα φωνητικά της χαρίσματα και την αισθαντική ερμηνεία της. Χαρίσματα που αποφάσισε να εξελίξει περαιτέρω, σπουδάζοντας Φωνητική στην Ατλάντα.

Το 2000 η Lizz συμμετείχε ως μέλος του κουαρτέτου φωνών στο γκρουπ In The Spirit. Οι κριτικές ήταν εγκωμιαστικές, και η μπάντα γρήγορα αναδείχθηκε στο καλύτερο jazz group της πόλης. Ο δρόμος για τη σόλο καριέρα της Lizz Wright είχε πλέον ανοίξει. Δυο χρόνια αργότερα,το 2002 υπέγραψε συμβόλαιο με την Verve Records και έγινε αμέσως αγαπητή, κερδίζοντας συγκρίσεις με καλλιτέχνιδες της κλάσεως των Anita Baker, Regina Belle, Cassandra Wilson και Tracy Chapman.  

Δισκογραφία

Salt 2003. Έφτασε το Νο 2 στο Billboard Top Contemporary Jazz chart το 2004.

Dreaming Wide Awake 2005. Αυτό έφτασε το Νο 1 του ίδιου chart, το 2005 και το 2006

The Orchard 2008

Σχεδόν αδύνατο να ξεχωρίσω κομμάτια που αγάπησα από το The Orchard. Θα περιοριστώ στα Coming Home, My heart, Idolize you, Hey Man και Strange. 

Eπιπλέον, την ίδια εποχή συμμετέχει σε διάφορα compilations, όπως τα δύο We love Ella, αφιερώματα στη μεγάλη Ella Fitzgerald. 

The Fellowship 2010

Εδώ η Lizz επιστρέφει στις ρίζες της. Στα γκόσπελ... Η Wright στα 12 κομμάτια του δίσκου "Felloship", τραγουδάει όπως αναπνέει. Βάζει συναίσθημα από την αρχή ως το τέλος του κάθε τραγουδιού.

ΤΒΑ 2014

Γι αυτό δεν θα σας μιλήσω, γιατί ομολογώ οτι δεν το έχω ακούσει ακόμα.

σας αφιερώνω το "My Heart"

Ο υπέροχος κύριος Michael Bublé!

Όπως μάλλον έχετε καταλάβει, έχω μια αδυναμία στην jazz, έτσι αποφάσισα να κάνω μικρά αφιερώματα σε όλους τους αγαπημένους μου τραγουδιστές και τραγουδοποιούς, έλληνες και ξένους! Είναι σαν να τους ξεπληρώνω ένα μικρό χρέος που τόσα χρόνια μου κρατούν συντροφιά στα δύσκολα ή στα χαρούμενά μου… Έχω ήδη γράψει για την Caro Emerald, την Madeleine Peyroux και την "δικιά μας" Κατερίνα Ντούσκα. Καιρός να γράψω τώρα και για έναν άντρα, τον βασιλιά του swing και διάδοχο της σπουδαίας κληρονομιάς του Frank Sinatra και του Dean Martin. 

Ο Michael Buble, γιος ψαρά από τον Καναδά με ιταλικές ρίζες, είχε από μικρός τεράστια αγάπη για την όπερα και τη jazz. Ο Bublé μεγάλωσε ακούγοντας την jazz συλλογή του παππού του, ο οποίος τον έμαθε να αγαπά αυτό το είδος της μουσικής. "Ο παππούς μου ήταν πραγματικά ο καλύτερός μου φίλος καθώς μεγάλωνα. Αν και μου άρεσε το  rock 'n' roll και η μοντέρνα μουσική, την πρώτη φορά που ο παππούς μου με έβαλε να ακούσω  Mills Brothers, συνέβει κάτι μαγικό. Οι στίχοι, η μουσική, το συναίσθημα ήταν τόσο αληθινά, τόσο δύνατά που συνειδητοποίηση αμέσως τι θέλω για το μέλλον μου. Θέλω να τραγουδήσω τέτοια τραγούδια".  

Ο Bublé ποτέ δεν σταμάτησε να πιστεύει οτι θα γινόταν διάσημος, αλλά στην αρχή το πίστευε μάλλον μόνο αυτός. Σε ένα γαμήλιο πάρτυ η τύχη επιτέλους του χαμογέλασε και έτυχε να συναντήσει τον σπουδαίο παραγωγό David Foster. 

Ήταν η αρχή της καταπληκτικής σταδιοδρομίας του.

Τώρα πιά στα 39 του, με τη φωνή, τη στάση και το ύφος του, έχει κατάφερει να κερδίσει εκατομμύρια θαυμαστές.

Έχει ήδη πολλές επιτυχίες στο βιογραφικό του, πολλαπλά βραβεία Grammy, τεράστιες συνεργασίες, εμφανίσεις στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου και πάνω από 35 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως. 

Απολαύστε τον στο φοβερό SWAY