Ο Παιδοκράτορας - Ποιος βάζει τα όρια;

Η παρακάτω ιστορία είναι πραγματική, συμβαίνει σε πολλές οικογένειες που δεν μπαίνουν όρια από τους ενήλικες, τα παιδιά μετατρέπονται σε δυνάστες με αποτέλεσμα οι μεν γονείς να βρίσκονται σε μόνιμη άμυνα τα δε παιδιά να κάνουν ότι θέλουν.


Ο Γ. ήταν ένα μικρό χαριτωμένο 3χρονο αγοράκι.
Ήταν το πρώτο εγγόνι και των δυο γονεϊκών οικογενειών. Ότι επιθυμούσε ο Γ. γινόταν, μερικές φορές πριν καν εκφράσει την επιθυμία του. Έτσι έχτιζε την "επιχείρησή" του μεθοδικά. Ξαφνικά μέσα σε αυτό το περιβάλλον έρχεται ο συνέταιρος, ο μικρός αδελφούλης του Γ.. Μέχρι να περπατήσει ο μικρός, όλα καλά. Με τα πρώτα βήματά του όμως ο Γ. αποφασίζει πως δε γίνεται να χάσει το 50 % της "επιχείρησης".

Άρχισε λοιπόν να δοκιμάζει διάφορες μεθόδους, όπως να ξυπνάει στις 3 το πρωί και να κλαίει χωρίς λόγο. Έτρεχαν οι γονείς πανικόβλητοι... Του άρεσε αυτό και το έκανε συνήθεια. Σταμάτησε να τρώει όλα τα φαγητά και οι δύο γιαγιάδες άρχισαν τον συναγωνισμό για το καλύτερο φαγητό. Με αυτά και με τ' άλλα κατάφερε να βάλει τα όριά του. Όλα λειτουργούσαν ρολόι γι' αυτόν αλλά εφιαλτικά για όλους τους άλλους. Είχε κερδίσει πίσω την "επιχείρησή" του στο 100%.

Τότε οι γονείς του αποφάσισαν να πάνε σε ψυχολόγο. Ο Γ. ήταν πλέον 6 ετών!
Προς το τέλος της συνεδρίας η ψυχολόγος τους ρώτησε:

- Ποιος πιστεύετε ότι θα έπρεπε να βάζει τα όρια στον Γ.;
- Μήπως φοβάστε να αντιμετωπίσετε έναν άνθρωπο μισού μέτρου;
- Πως φαντάζεστε να είναι ο Γ. σε 10 χρόνια;
- Από το 1 έως το 10 πόσο πιστεύετε ότι ο Γ. έχει εξελιχθεί σε έναν Παιδοκράτορα;

Μετά τους έδωσε 3 συμβουλές:

1. Όρια
2. Όρια
3. Όρια

εξηγώντας τους ότι τα όρια που βάζουν οι γονείς στα παιδιά δημιουργούν ασφάλεια και βοηθούν την εξελικτική ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού.

Φάνηκαν να καταλάβαν ...

Ανδριάνα Αγαπητού - Ψυχολόγος - Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

Τα πιό ευτυχισμένα παιδιά του κόσμου!

Το 2013, μία έκθεση της Unicef κατέταξε την Ολλανδία στην κορυφή των χωρών στις οποίες μεγαλώνουν τα πιο ευτυχισμένα παιδιά στον κόσμο. Σύμφωνα μάλιστα με τους ερευνητές τα παιδιά των Ολλανδών είναι πιο ευτυχισμένα σε σύγκριση με τα παιδιά των 29 πλουσιότερων βιομηχανικών χωρών του κόσμου.

Στην ίδια έρευνα η Βρετανία κατατάχθηκε στην 16η θέση και οι ΗΠΑ στην 26η θέση, κάτω από την Λιθουανία, τη Λετονία και τη Ρουμανία, ενώ η Ελλάδα δεν αναφερόταν στη λίστα με τις χώρες στις οποίες ανατρέφονται τα πιο ευτυχισμένα παιδιά.

Τα παιδιά των Ολλανδών βρίσκονταν στο top 5 σε καθεμία από τις εξής 5 κατηγορίες: υλική ευημερία, υγεία και ασφάλεια, εκπαίδευση, συμπεριφορά και κίνδυνοι καθώς και στέγαση και περιβάλλον.

Επιπλέον, σε μία νεότερη έρευνα, αποδείχθηκε ότι ακόμη και τα μωρά των Ολλανδών είναι πιο ευτυχισμένα σε σχέση με εκείνα των Αμερικανών. Τα μωρά των Ολλανδών χαμογελούσαν, γελούσαν και ήταν πιο δεκτικά στις αγκαλιές, ενώ τα μωρά των Αμερικανών εμφάνιζαν συχνότερα φόβο, θλίψη και απογοήτευση. Οι ψυχολόγοι αποδίδουν αυτές τις ανομοιότητες στις διαφορές στα πολιτιστικά ήθη των δύο χωρών που σχετίζονται με την ανατροφή των παιδιών.

Η Ολλανδία μπορεί να έχει τη φήμη της φιλελεύθερης χώρας η οποία επιδεικνύει ανοχή στο σεξ, τα ναρκωτικά και το αλκοόλ αλλά πίσω από όλα αυτά υπάρχει ένα καλά κρυμμένο μυστικό: Oι Ολλανδοί στην πραγματικότητα είναι αρκετά συντηρητικοί άνθρωποι. Η καρδιά της ολλανδικής κουλτούρας απαρτίζεται από οικογενειάρχες και ανθρώπους που τοποθετούν στο κέντρο όλων των αξιών το παιδί. Γι' αυτούς η επιτυχία αρχίζει από την ευτυχία πρώτα του παιδιού τους και μετά του καθένα από αυτούς ξεχωριστά.

Εκπαιδευτικά συστήματα χωρίς άγχος

Οι μαθητές των δημοτικών σχολείων δεν είναι υποχρεωμένοι να κάνουν τις ασκήσεις τους και το σύστημα των σχολείων στην Ολλανδία δεν επικεντρώνεται στις εξετάσεις. Στην Ολλανδία τα παιδιά αρχίζουν να πηγαίνουν σχολείο από την ηλικία των 4 ετών αλλά δεν ξεκινούν με ένα αυστηρά δομημένο εκπαιδευτικό σύστημα μάθησης, ανάγνωσης γραφής και αριθμητικής μέχρι να φτάσουν την ηλικία των έξι ετών. Επίσης σύμφωνα με την έρευνα της Unicef που διεξήχθη το 2013, στα παιδιά των Ολλανδών αρέσει να πηγαίνουν στο σχολείο και οι γονείς τους δεν ανησυχούν για το αν το παιδί τους είναι αρκετά έξυπνο σε σχέση με τα υπόλοιπα.

Οι ευτυχισμένοι γονείς έχουν ευτυχισμένα παιδιά

Οι Ολλανδοί αντιλαμβάνονται την γονεϊκή ιδιότητα ως κάτι ρεαλιστικό και δεν προσδοκούν να είναι τέλειοι γονείς. Αγωνίζονται καθημερινά για να βάλουν σε τάξη τις όποιες δυσκολίες στη ζωή τους. Η ολλανδική κοινωνία μάχεται για να πετύχει την ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική και επαγγελματική ζωή. Ως οι πρωταθλητές της ημιαπασχόλησης στην Ευρώπη, οι Ολλανδοί δουλεύουν 29 ώρες κατά μέσο όρο την εβδομάδα και αφιερώνουν τουλάχιστον μία ημέρα την εβδομάδα στο να περνούν χρόνο με τα παιδιά τους και να κάνουν δραστηριότητες που να ευχαριστούν τους ίδιους.

Πειθαρχία

Oι Ολλανδοί γονείς υιοθετούν ένα συγκεκριμένο στυλ όσον αφορά στην ανατροφή. Έχουν τον πλήρη έλεγχο των παιδιών τους, χωρίς ωστόσο να είναι αυταρχικοί.

Τα παιδιά ενθαρρύνονται περισσότερο ώστε να δρουν αυτοβούλως. Το παιχνίδι για τα παιδιά των Ολλανδών είναι πιο σημαντικό από το να μένουν ήσυχα και υπάκουα. Oι Ολλανδοί πιστεύουν ότι το παιχνίδι εμπνέει τα παιδιά να εξερευνήσουν τον κόσμο γύρω τους και να μάθουν διάφορα πράγματα μέσω αυτού. Το παιχνίδι ωστόσο, για τους Γάλλους, τους Βρετανούς ή τους Αμερικανούς θεωρείται συχνά ως κάτι το θορυβώδες και κάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει αναστάτωση στους άλλους ανθρώπους γι 'αυτό και συχνά το αποδοκιμάζουν.

Ποδήλατο

Τα παιδιά των Ολλανδών απολαμβάνουν την ελευθερία τους: κάνουν ποδήλατο για να πάνε στο σχολείο, παίζουν στους δρόμους και επισκέπτονται με αυτό σπίτια φίλων χωρίς να είναι μαζί οι γονείς τους. Τα παιδιά των Ολλανδών κάνουν ποδήλατο και διασκεδάζουν στους δρόμους ακόμη κι όταν βρέχει. Με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά μαθαίνουν να είναι αυτάρκη.

Το πρωινό

Για τους Ολλανδούς το πρωινό είναι καθημερινό τελετουργικό. Πριν πάνε στο σχολείο τα παιδιά και οι γονείς στη δουλειά κάθονται όλοι μαζί σε ένα τραπέζι και απολαμβάνουν ένα πλούσιο πρωινό. Αυτό που φαίνεται πως έχουν αντιληφθεί καλά οι Ολλανδοί είναι η σημασία των συχνών γευμάτων που έχουν επισημανθεί κατά καιρούς από έρευνες διατροφολόγων.

Η απλή ζωή

Ο κανόνας στην Ολλανδία είναι απλός: oι οικογένειες τείνουν να επιλέγουν το απλό, τις προσιτές δραστηριότητες και να υιοθετούν τη βασική προσέγγιση των πραγμάτων. Τα παιδιά των Ολλαδών έχουν μεταχειρισμένα παιχνίδια, τα οποία συχνά ανταλλάσσουν με άλλα παιδιά σε παζάρια που πραγματοποιούνται κάθε Απρίλιο. Επιπλέον τα γενέθλια και όλες οι γιορτές έχουν μεγάλη σημασία για τους Ολλανδούς οι οποίοι επιλέγουν να συγκεντρώνονται και να τις γιορτάζουν οικογενειακά, όλοι μαζί.

Πηγή: Daily Telegraph

Παιχνίδια Αυτογνωσίας

Την Κυριακή 20 Νοεμβρίου ξεκινάνε στο Humanology Center 

οι ομάδες παιδιών ηλικίας 6 ετών έως 12 ετών με τα Παιχνίδια Αυτογνωσίας. 

Τα Παιχνίδια Αυτογνωσίας θα γίνονται δύο Κυριακές το μήνα και θα έχουν διάρκεια 2:30 ώρες.  

Σκοπός είναι η ψυχο-κοινωνική ενδυνάμωση των παιδιών μέσα από παιχνίδια, 

τα οποία θα τα βοηθήσουν να γνωρίσουν τον εαυτό τους, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να ανακαλύψουν τον θησαυρό μέσα τους.

Ένα εντελώς διαφορετικό σχολείο!

Ενα σχολείο όπου οι μαθητές επιλέγουν μόνοι τους τα μαθήματα που θέλουν να παρακολουθήσουν και παρακινούν οι ίδιοι τους εαυτούς τους. 

Δεν βαθμολογούνται μέχρι να γίνουν 15 ετών, και εκτός των βασικών μαθημάτων διδάσκονται αφηρημένα μαθήματα όπως η "ευθύνη" και "πρόκληση".

Οχι, δεν ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας, αυτό το σχολείο υπάρχει, βρίσκεται στο Βερολίνο και έρχεται να αλλάξει τα δεδομένα στην εκπαίδευση. 

Οι μαθητές επιλέγουν τι θέλουν να διδαχθούν για κάθε μάθημα και το πότε θα δώσουν εξετάσεις.

Τα μόνα προκαθορισμένα μαθήματα είναι τα μαθηματικά, τα γερμανικά, τα αγγλικά και οι κοινωνικές επιστήμες. Αυτά συμπληρώνονται με τα πρωτάκουστα μαθήματα της «ευθύνης» και της «πρόκλησης». Στο τελευταίο για παράδειγμα, μαθητές 12-14 ετών παίρνουν από 150 ευρώ και τους στέλνουν σε μία περιπέτεια που πρέπει να σχεδιάσουν εξ' ολοκλήρου οι ίδιοι. Κάποιοι επιλέγουν το καγιάκ, άλλοι να εργαστούν σε φάρμα. Ο Αντον Ομπερλάντερ προτίμησε να πάει με τους φίλους του για πεζοπορία στη νότια ακτή της Αγγλίας.

Το σύστημα αυτό φαίνεται ότι δημιουργεί ξεχωριστές προσωπικότητες. 

Οταν ο μόλις 14 ετών Αντον και η παρέα του διαπίστωσαν ότι τους έλειπαν κάποια χρήματα για να πραγματοποιήσουν το ταξίδι τους, εκείνος κατάφερε να πείσει τη γερμανική εταιρεία σιδηροδρόμων να τους χορηγήσει δωρεάν εισιτήρια. Η διεύθυνση του οργανισμού εντυπωσιάστηκε τόσο από το θράσος του, που τον κάλεσε αργότερα να μιλήσει σε 200 εργαζομένους.

Η φιλοσοφία πίσω από αυτές τις πρωτοβουλίες, γράφει ο Guardian, είναι απλή. Καθώς οι απαιτήσεις της αγοράς εργασίας αλλάζουν και τα smartphone με το διαδίκτυο μετατρέπουν τους τρόπους με τους οποίους οι νέοι επεξεργάζονται τις πληροφορίες, το πιο σημαντικό εφόδιο που μπορεί να δώσει το σχολείο στους μαθητές είναι η ικανότητα να δίνουν κίνητρο στον εαυτό τους. Αυτό υποστηρίζει η διευθύντρια του εν λόγω σχολείου, Μάργκρετ Ράσφελντ.

«Κοιτάξτε τα παιδιά 3-4 ετών. Είναι γεμάτα αυτοπεποίθηση. Συχνά, ανυπομονούν να ξεκινήσουν το σχολείο. Δυστυχώς όμως, τα περισσότερα σχολεία καταφέρνουν με κάποιο τρόπο να διαλύουν αυτή την αυτοπεποίθηση», εξηγεί η Ράσφελντ.

Στόχος του Evangelical School Berlin Centre, είναι να προετοιμάσει τους νέους να αντιμετωπίσουν την αλλαγή. 

«Τον 21ο αιώνα, τα σχολεία θα έπρεπε να θεωρούν ότι ο ρόλος τους είναι να αναπτύξουν ισχυρές προσωπικότητες», τονίζει η Ράσφελντ.

Κατά τη άποψή της αυτό δεν επιτυγχάνεται βάζοντας μαθητές να ακούν τον δάσκαλο για 45 λεπτά. Στο σχολείο της ενθαρρύνουν τα παιδιά να βελτιώσουν τις ικανότητες που έχουν, για παράδειγμα την κωδικοποίηση ενός computer game, αντί να γράφουν ένα διαγώνισμα μαθηματικών. Ο Αντον, που έφυγε για πρώτη φορά από το σπίτι του κάνοντας αυτό το ταξίδι των τριών εβδομάδων στην Κορνουάλη, δηλώνει ότι έμαθε καλύτερα αγγλικά κατά τη διάρκειά του από ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια στο σχολείο.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι απουσιάζουν οι κανόνες. Για παράδειγμα, τα παιδιά που χαζεύουν κατά τη διάρκεια του μαθήματος, είναι υποχρεωμένα να πάνε στο σχολείο το πρωί του Σαββάτου για να καλύψουν το χαμένο έδαφος.

50 θετικές φράσεις για να λέμε στα παιδιά μας.

O τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο γύρω τους και κυρίως τον εαυτό τους.

Πολλές φορές πάνω στην κούρασή μας, λέμε πράγματα που δε θα έπρεπε να πούμε. Τα παιδιά όμως δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά μεταξύ του τι κάνουν και του τι είναι. Έτσι λοιπόν όταν μέσα στον εκνευρισμό μας αποκαλούμε το παιδί μας «κακομαθημένο», «παλιόπαιδο», «τεμπέλη» ή οτιδήποτε αρνητικό, επειδή έκανε κάτι που δε θα έπρεπε να έχει κάνει, οι λέξεις αυτές γίνονται σπόροι που φυτεύονται μέσα στο μυαλό του. Οι σπόροι τελικά φυτρώνουν και τα αρνητικά αυτά χαρακτηριστικά γίνονται ακόμα μεγαλύτερα.

Υπάρχουν θετικές φράσεις που μπορούμε να λέμε στα παιδιά μας, για να τα εμψυχώσουμε, να τα αναθρέψουμε σωστά, να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθησή τους.

Μπορούμε να τις επαναλαμβάνουμε τακτικά, ώστε να καταλάβουν ότι τα αγαπάμε, ότι σεβόμαστε την προσωπικότητά τους και ότι πιστεύουμε στο μεγαλείο που κρύβουν μέσα τους.

Να κάποιες ιδέες:

1. Μου αρέσει να σε βλέπω να χαμογελάς.
2. Χρειάζομαι τη βοήθειά σου.
3. Πήρες σπουδαία απόφαση.
4. Ευχαριστώ που μου το είπες.
5. Είμαι περήφανη για σένα.
6. Μου αρέσει να περνάμε χρόνο μαζί.
7. Μου αρέσουν οι φίλοι σου.
8. Ποια ήταν η αγαπημένη στιγμή της ημέρας σου;
9. Θες να κάνουμε κάτι οι δυο μας;
10. Ποια είναι η γνώμη σου;
11. Πιστεύω σε σένα.
12. Η δασκάλα σου πιστεύει σε σένα.
13. Μου αρέσει να σε βλέπω να παίζεις.
14. Μου αρέσει να σε βλέπω να αθλείσαι.
15. Θα τα καταφέρεις, το ξέρω.
16. Σου έχω μια έκπληξη!
17. Εσύ πώς το βλέπεις; Εξήγησέ μου τη δική σου πλευρά.
18. Χαίρομαι που σε βλέπω χαρούμενο/η!
19. Δεν τρέχει τίποτα, όλοι κάνουμε λάθη.
20. Έφτιαξα το αγαπημένο σου φαγητό!
21. Έκανες σπουδαία δουλειά. Πρέπει να είσαι περήφανος/η για τον εαυτό σου.
22. Το αξίζεις.
23. Καταπληκτική ιδέα!
24. Σε ευχαριστώ που με βοηθάς.
25. Με κάνεις και γελάω.
26. Δεν παίζεσαι!
27. Σε εμπιστεύομαι.
28. Είσαι σπουδαίος φίλος/φίλη. Οι φίλοι σου είναι τυχεροί που σε έχουν.
29. Μπορείς να μου λες τα πάντα.
30. Θα είμαι πάντα δίπλα σου.
31. Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;
32. Μου έλειψες.
33. Για πες μου περισσότερα…
34. Σε όλους μας έχει συμβεί.
35. Δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους.
36. Η γνώμη σου είναι σημαντική. Να τη λες!
37. Δεν είναι κακό να λες όχι.
38. Η μέρα που γεννήθηκες ήταν μία από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου.
49. Είσαι σπουδαίο παιδί.
40. Τι σου λέει το ένστικτό σου;
41. Τι σου λέει το σώμα σου;
42. Σε ευχαριστώ.
43. Πιστεύω ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο.
44. Σε ακούω. Σε προσέχω.
45. Θες να το συζητήσουμε;
46. Είναι δική σου απόφαση.
47. Συγνώμη. Δεν έπρεπε να αντιδράσω έτσι.
48. Τι μπορώ να κάνω για να γίνω καλύτερη μαμά (ή μπαμπάς) για σένα;
49. Σε αγαπώ.
50. Θα σε αγαπώ ό,τι κι αν γίνει.

Τα λόγια μας έχουν δύναμη. Ας επιλέξουμε προσεκτικά τι λέμε και ας αναπτύξουμε μια υπέροχη σχέση με τα πιο υπέροχα πλάσματα της ζωής μας.

Γονιός = το Μεγάλο Πρότυπο

Ο πιο δύσκολος ρόλος στη ζωή μας είναι αυτός του γονιού. Για όλους τους υπόλοιπους ρόλους υπάρχουν συγκεκριμένες οδηγίες - για το ρόλο του γονιού συχνά πυκνά αυτοσχεδιάζεις. Άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με λιγότερη. Ποτέ γονιός δεν αποτυγχάνει εφόσον πορεύεται με ανιδιοτελή αγάπη και δόσιμο.
Σήμερα που η επιστήμη της ψυχολογίας έχει αποσαφηνίσει αρκετά θέματα, γνωρίζουμε ότι παιδιά ή ενήλικες που έχουν τα "θέματά" τους προέρχονται από γονείς που είχαν ή έχουν θέματα οι ίδιοι να λύσουν. Έτσι η διαχείριση των όποιων προβληματικών καταστάσεων μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον ήταν αναποτελεσματική.
Άνθρωπος που αποφασίζει συνειδητά να γίνει γονιός, καλό θα είναι να τα έχει βρει με τον εαυτό του πρώτα απ' όλα έτσι ώστε να αποτελέσει ένα υγιές πρότυπο για τα παιδιά του. Αυτό δε σημαίνει ότι τα παιδιά θα βγουν copy paste του εαυτού μας αλλά θα πάρουν αρχές και αξίες χρήσιμες για το κοινωνικό σύνολο.

Είμαστε ένα σημείο αναφοράς που καθορίζει τη ζωή τους για πολλά χρόνια. Μας βλέπουν, μας ακούν, μας αφουγκράζονται καθημερινά. Παρακολουθούν κάθε μας κουβέντα, κάθε μας πράξη, κάθε μας άποψη. Μαθαίνουν από εμάς και φυσικά αναπαράγουν συμπεριφορές που έχουν βιώσει. Εδώ είναι η μεγάλη πρόκληση: να μεγαλώσουμε παιδιά που θα εξελιχθούν σε συναισθηματικά ώριμους ενήλικες.   

Οι γονείς πρέπει να δίνουμε το θετικό παράδειγμα για να αποτελέσουμε ένα καλό πρότυπο. Τα παιδιά μαθαίνουν και συχνά αντιγράφουν ότι βιώνουν...

 - Αν καπνίζουμε, το πιο πιθανό είναι να αρχίσουν το τσιγάρο...

 - Αν μιλάμε άσχημα, το πιο πιθανό είναι να βωμολοχούν κι αυτά...

 - Αν σηκώνουμε χέρι να χτυπήσουμε, θα γίνουν βίαια...

 - Αν δεν φοράμε ζώνη στο αυτοκίνητο, αν οδηγούμε τρέχοντας, προσπερνώντας κλπ, το πιο πιθανό είναι να το κάνουν κι αυτά με την σειρά τους όταν πιάσουν το τιμόνι...

- Αν είμαστε εγωιστές ..., αν κοροϊδεύουμε ..., αν λέμε ψέματα..., αν παραβιάζουμε το νόμο ... 

Απλά και καθημερινά είναι τα παραπάνω παραδείγματα, δε θέλω να θίξω τα πιο σημαντικά. Καταλαβαίνετε ... Ο καθένας ας έχει την ευθύνη των πράξεών του.

Το «παγκάκι της φιλίας»

Όλα άρχισαν όταν η οικογένεια του 10χρονου Christian Back, που κατοικεί στις ΗΠΑ, έπρεπε να μετακομίσει στη Γερμανία. Η μητέρα του Christian του έδειχνε φωτογραφίες σχολείων ώστε να αποφασίσει σε ποιο ήθελε να πάει αφού φύγουν για την Ευρώπη. Του έκανε, λοιπόν, μεγάλη εντύπωση ένα παγκάκι που είδε σε μια φωτογραφία και έγραφε «παγκάκι φιλίας» και αποφάσισε να πάει σε αυτό το σχολείο.

Το "παγκάκι φιλίας" βρίσκεται στο σχολείο και μπορεί να κάθεται εκεί όποιο παιδί νιώθει μόνο του ώστε να ειδοποιεί με αυτόν τον τρόπο τα άλλα παιδιά να παίξουν μαζί του. 

Ο Christian, που δηλώνει: «Δεν μου άρεσε να βλέπω κάποια παιδιά να είναι μόνα τους στο διάλειμμα, ενώ όλοι οι άλλοι παίζουν με τους φίλους τους», τελικά δεν χρειάστηκε να μετακομίσει με την οικογένειά του στη Γερμανία. 

Όμως, θέλησε να εφαρμόσει την ιδέα αυτή και στο δικό του σχολείο. 

Έτσι, μαζί με τον διευθυντή του σχολείου, εγκατέστησαν το παγκάκι στο προαύλιο δίνοντας το παράδειγμα σε άλλα, περίπου, 2000 σχολεία των Ηνωμένων Πολιτειών να ακολουθήσουν την εξαιρετική αυτή ιδέα.

Μήπως θα ήταν καλό να εφαρμοστεί και στα δικά μας σχολεία?

Η ιστορία ενός παιδικού τραγουδιού

Σχολική εκδρομή χωρίς να ακουστεί το "Ήταν ένα μικρό καράβι" δε γίνεται. Σήμα κατατεθέν των παιδικών μας χρόνων, χωρίς όμως να γνωρίζουμε ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία! Μόλις πρόσφατα έμαθα την ιστορία του και σας την παραθέτω.

Το τραγούδι "Ήταν ένα Μικρό Καράβι" είναι γαλλικό «Il était un petit navire» και είναι η μελοποιημένη εξιστόρηση μιας μακάβριας ιστορίας ενός ναυαγίου και του κανιβαλισμού των επιζώντων του.  Η ελληνική έκδοση του τραγουδιού διηγείται την ιστορία ενός μικρού καραβιού που παραμένοντας επί αρκετό καιρό στη Μεσόγειο θάλασσα δεν έχει πλέον άλλα τρόφιμα. Τότε οι ναύτες τραβώντας κλήρο αποφασίζουν ότι ο μικρότερος ανάμεσά τους θα φαγωθεί.
Στην γαλλική του έκδοση, το τραγούδι συνεχίζει την εξιστόρηση και εκεί οι υπόλοιποι ναύτες συζητούν για το πώς θα μαγειρέψουν τον νεαρό άντρα και τι σος θα χρησιμοποιήσουν. Τότε εκείνος προσεύχεται στην Παναγία και σώζεται από ένα θαύμα.



Το καράβι στο οποίο αναφέρεται το τραγουδάκι είναι η γαλλική φρεγάτα Medusa, που ξεκίνησε το ταξίδι του, μαζί με άλλα τρία γαλλικά πλοία - το μικρό Argus, το ανεφοδιαστικό Loire και τη κορβέτα Echo, τον Ιούνιο του 1816 από τη Γαλλία με προορισμό τη Σενεγάλη. Μεταξύ των 400 περίπου επιβατών της φρεγάτας, ήταν και ο νέος κυβερνήτης της Σενεγάλης με τη σύζυγό του.

Κυβερνήτης της Μέδουσας ήταν ο Ντιρουά ντε Σωμερί, αριστοκράτης και άπειρος σαν καπετάνιος. Κατά τον απόπλου ο Σωμερύ προσπάθησε να δείξει τις ικανότητές του και να φύγει γρήγορα. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθεί στις 2 Ιουλίου του ίδιου έτους κατά 100 ναυτικά μίλια εκτός πορείας, προσαραγμένος στις ακτές της σημερινής Μαυριτανίας. Οι προσπάθειες για τον απεγκλωβισμό του πλοίου ήταν ανεπιτυχείς. Ο κυβερνήτης έδωσε έτσι την εντολή να εγκαταλείψουν το καράβι με τις σωσίβιες λέμβους, οι οποίες όμως δεν έφταναν για όλους.
Έτσι κατασκευάστηκε η «σχεδία της Μέδουσας» πάνω στην οποία στριμώχτηκαν περίπου 150 άνθρωποι, οι περισσότεροι άντρες. Στην αρχή η πρόχειρη κατασκευή που είχαν φτιάξει βιαστικά οι μαραγκοί του πλοίου ήταν δεμένη με τις λέμβους, αλλά αποκόπηκε. Αναπόδεικτες φήμες αναφέρουν ότι τα σκοινιά τα είχε κόψει ο ίδιος ο κυβερνήτης του πλοίου ο οποίος ήταν σε μια από τις βάρκες.

Η σχεδία ήταν παραδομένη στις καιρικές συνθήκες και έπλεε χωρίς προορισμό για 13 μέρες. Σε αυτό το χρονικό διάστημα εκτυλίχθηκαν δραματικές σκηνές. Οι ναυαγοί δεν είχαν παρά ελάχιστες προμήθειες, οι οποίες τελείωσαν γρήγορα. Πολλοί από αυτούς δεν άντεξαν και πέθαναν από την πείνα,τη δίψα και τις κακουχίες. Οι υπόλοιποι, μέσα στην απελπισία τους αναγκάστηκαν να φάνε τα πτώματα των ναυαγών, αφού πρώτα τα ξέραναν στον ήλιο.
Τελικά η σχεδία εντοπίστηκε από το πλοίο «Άργος». Από τους 150 ζωντανοί έμειναν μόνο 15 και οι άλλοι πέντε πέθαναν μετά τη διάσωση τους. Τα περιστατικά κανιβαλισμού που εκτυλίχθηκαν πάνω στη σχεδία έγιναν γνωστά από τις μαρτυρίες των επιζώντων.

Όταν τα γεγονότα έγιναν γνωστά από τις μαρτυρίες των επιζώντων ήταν τέτοια η αποστροφή της γαλλικής κοινωνίας που παρουσίασε τον κανιβαλισμό, την απόγνωση και την ταλαιπωρία των επιβατών της σχεδίας της Μέδουσας σε πίνακες, όπως ο φημισμένος του Τεοντόρ Ζερικώ (φωτογραφία), σε βιβλία, όπως το «Οι περιπέτειες του Αρθουρ Γκόρντον Πιμ από το Ναντάκετ» του Ε. Α. Πόου, που λαμβάνει χώρα πάνω στο φαλαινοθηρικό πλοίο «Γράμπος» ή στο μυθιστόρημα «Η σφίγγα των πάγων» του Ιουλίου Βερν, το οποίο γράφτηκε ως συνέχεια του βιβλίου του Πόου. Και φυσικά γράφτηκαν οι στίχοι του τραγουδιού «Il était un petit navire», όπου ο στίχος «να δούμε ποιος, ποιος, ποιος, θα φαγωθεί» έχει κυριολεκτική και μακάβρια σημασία.

Ο διάσημος πίνακας ζωγραφικής του Ζερικώ στον Λούβρο:
Ο Γάλλος ζωγράφος Τεοντόρ Ζερικώ εμπνεύστηκε από την τραγωδία και την αποτύπωσε στον πίνακά του τη «Σχεδία της Μέδουσας». Το πρωτότυπο έργο, που σήμερα έχει κυκλοφορήσει σε αμέτρητα αντίγραφα και είναι πολύ αναγνωρίσιμο, είναι πολύ μεγάλο - 4,19 Χ 7,16 μέτρα. Ο Ζερικώ μελέτησε σε βάθος την περίπτωση του ναυαγίου και για να έχει ολοκληρωμένη άποψη για τα όσα διαδραματίστηκαν πάνω στη σχεδία, επισκέφτηκε κάποιους από τους επιζώντες στο νοσοκομείο και ζήτησε να δει κάποια από τα πτώματα στο νεκροτομείο.
Συναντήθηκε με τον διασωθέντα μαραγκό του πλοίου, ο οποίος κατασκεύασε ένα πιστό αντίγραφο της σχεδίας και κλείστηκε 8 ολόκληρους μήνες στο εργαστήριό του για να ολοκληρώσει τον πίνακα. Ο Ζερικώ πέθανε 5 χρόνια μετά την ολοκλήρωση του έργου και μέχρι τότε η «σχεδία της Μέδουσας» δεν είχε πουληθεί. Αργότερα τον πίνακα αγόρασε η γαλλική κυβέρνηση και έκτοτε αποτελεί ένα από τα διάσημα εκθέματα του μουσείου του Λούβρου.

Ο Πύργος των Παιχνιδιών στο Παλαιό Φάληρο

Η περιπέτεια του Μουσείου Παιχνιδιών  και Παιδικής ηλικίας του Μουσείου Μπενάκη, που ιδρύθηκε το 1991, μοιάζει να είναι στο τέλος της. Τον Ιούνιο θα ανοίξει και θα στεγαστεί στον Πύργο Κουλούρα (Λεωφόρος Ποσειδώνος 14 και Τρίτωνος 1, Τροκαντερό). Το κτίριο αποκτήθηκε από το Μουσείο Μπενάκη το 1980 με δωρεά της Βέρας Κουλούρα αλλά η ανακαίνιση και η επέκτασή του είναι ένα σχέδιο που περιμένει εδώ και πολλά χρόνια την πραγμάτωσή του. Γράφω λίγα λόγια για την ιστορία του Πύργου γιατί αποτελεί κτίριο - κόσμημα για την περιοχή.
Το χαρακτηριστικό νεογοτθικό κτίριο των αρχών του 20ού αιώνα, με συμμετρικούς πύργους και επάλξεις, η πέτρινη οικία, σε οικόπεδο ενός στρέμματος, συνδέεται με την υδραίικη εφοπλιστική οικογένεια Κουλούρα που κατοικούσε εκεί ως τα μέσα του 20ού αιώνα.

Η ιστορία του Πύργου έχει ως εξής:
Το 1896 έγινε η αγορά του οικοπέδου από τον Σπ. Δεσπόζιτο (επιχειρηματία μεταλλείων). Ένα χρόνο μετά (το  1897) άρχισε να χτίζεται η έπαυλη που ολοκληρώθηκε το 1906. Το 1907, νοικιάστηκε και αξιοποιήθηκε ως «Αναρρωτήριον και Υδροθεραπευτήριον Μηλιαρέση» (στα γαλλικά ήταν «Μaison de Sante»). Οι υπηρεσίες που προσέφερε ήταν υψηλού επιπέδου για εκείνη την εποχή και απευθυνόταν στην «καλή κοινωνία». Έτσι χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1923. Εν τω μεταξύ – το 1911 – πέθανε ο ιδιοκτήτης Δεσπόζιτο. Μετά τον θάνατό του και όσο ακόμα ο πύργος λειτουργούσε ως αναρρωτήριο, το 1917 αγοράστηκε από τον Αθανάσιο Κουλούρα (Υδραίο εφοπλιστή). Το 1923 σταμάτησε η χρήση του ως αναρρωτήριο και κατοικήθηκε  πλέον από τον νέο ιδιοκτήτη και την γυναίκα του. Μετά από χρόνια όμως, πέθανε η γυναίκα του και ο Κουλούρας ξαναπαντρεύτηκε. Το ζευγάρι έζησε μαζί εκεί μέχρι το 1953. Εκείνη τη χρονιά απεβίωσε ο ιδιοκτήτης Κουλούρας. Η δεύτερη γυναίκα του Βέρα, πέθανε το 1979. Δια της διαθήκης της Βέρας Κουλούρα, ο Πύργος δωρίστηκε στο Μουσείο Μπενάκη και το οποίο μέχρι σήμερα είναι ο ιδιοκτήτης του.
Source: http://www.alimosonline.gr/10506-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF%CE%B3%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BD%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%8C-%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF

Source: http://www.alimosonline.gr/10506-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF%CE%B3%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BD%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%8C-%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF
 
Source: http://www.alimosonline.gr/10506-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF%CE%B3%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BD%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%8C-%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF
2016. Το μουσείο ετοιμάζεται. Τα 20.000 αντικείμενα της συλλογής τοποθετούνται επιτέλους στις θέσεις τους. Το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής είναι δωρεά της κας Μαρίας Αργυριάδη που με πολύ κόπο και υπομονή τα συγκέντρωσε. Η συλλογή αποτελείται από παιχνίδια της αρχαιότητας και φτάνουν ως τα αστικά και τα λαϊκά παιχνίδια της νεότερης Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, της Αμερικής της Αφρικής καθώς επίσης και της ευρύτερης Ανατολής.Το πιο παλιό παιχνίδι της συλλογής είναι η κωδωνόσχημη κούκλα του 7ου αι π.Χ.από τη Βοιωτία (η περίφημη «Αθηνά» των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004) και φτάνουμε σε παιχνίδια των δεκαετιών του 1980 και του 1990.Στη συλλογή συμπεριλαμβάνονται επίσης ρούχα,χάρτινα παιχνίδια και 3.000 τίτλοι παιδικής λογοτεχνίας και εκπαίδευσης» αναφέρει η κυρία Αργυριάδη.

Κουκλοθέατρο κατασκευασμένο τη δεκαετία του '20 από τον Νίκο Ακίλογλου

Στους στόχους του μουσείου συγκαταλέγεται η συγκέντρωση αντικειμένων που σχετίζονται με τη ζωή του παιδιού από τότε που γεννιέται ως τα σχολικά του χρόνια,τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό: τα θήλαστρα, οι πάνες, τα έθιμα,τα βαφτιστικά, τα ρούχα, τα πρώτα παιχνίδια. Ένα άλλο πράγμα που ενδιαφέρει τους υπεύθυνους του μουσείου είναι να συγκεντρώσουν παιχνίδια και αντικείμενα επωνύμων. Στη συλλογή συγκαταλέγονται και ιστορικά παιχνίδια, όπως η κουδουνίστρα και κάποιες κούκλες του Θεοτοκά, το ξύλινο άλογο του Βενιζέλου, ένα σκίτσο του Χατζηκυριάκου-Γκίκα, παιχνίδια της οικογένειας Γερουλάνου και πολλά ακόμη.


Ελπίζω να μην υπάρξουν άλλα εμπόδια και να ανοίξει επιτέλους το μουσείο.

Καταπληκτική χριστουγεννιάτικη διαφήμιση!

Η γερμανική αλυσίδα σουπερμάρκετ EDEKA δημιούργησε για το 2015 μια πολύ συγκινητική διαφήμιση που έχει καταφέρει να ξεχωρίσει γιατί δε δίνει τόσο σημασία στο να περάσει το δικό της μήνυμα όσο στο να μας δείξει πόσο σημαντική είναι η οικογένεια αυτές τις γιορτινές μέρες. Το μήνυμα που αφήνει η διαφήμιση στο τέλος είναι το εξής: «Ήρθε η ώρα να επιστρέψεις στο σπίτι σου».
Πρωταγωνιστής της διαφήμισης είναι ένας παππούς που τα παιδιά του τον αφήνουν μόνο του τα Χριστούγεννα λόγω υπερβολικής δουλειάς. Έτσι αυτός αποφασίζει να κάνει κάτι για να τα φέρει κοντά του. Το βίντεο είναι άκρως συγκινητικό και πρέπει να το δείτε για να εκτιμήσετε όλα αυτά που θεωρείτε δεδομένα.

Χαμηλή αυτοεκτίμηση και υπερκαταναλωτισμός

Οι έννοιες της χαμηλής αυτοεκτίμησης και του υπερκαταναλωτισμού, σύμφωνα με έρευνες, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Όσο ανεβαίνει η αυτοεκτίμηση τόσο μειώνεται η κατανάλωση. Ο υπερκαταναλωτισμός, ως τρόπος διαχείρισης της ανασφάλειας, μειώνεται όταν κάνουμε κινήσεις που αυξάνουν την αυτοεκτίμησή μας - κάνουμε τον εαυτό μας πιο δυνατό.

Η επιθυμία της κατανάλωσης έχει ταυτιστεί πλέον με την ίδια την ύπαρξή μας. "Ψωνίζω άρα υπάρχω;". Όμως, σύμφωνα με το Βούδα, ΔΕΝ είμαστε οι επιθυμίες μας. Ταυτιζόμαστε μ' αυτές γι' αυτό πονάμε. Αν επιθυμώ κάτι και δεν το αποκτήσω, στενοχωριέμαι. Αν αποκτήσω αυτό που επιθυμώ και το χάσω τότε πονάω. Έχουμε λαθεμένα συνδέσει την ευτυχία μας με υλικά πράγματα. Κι έτσι έχουμε πέσει θύματα του απατηλού κόσμου της ύλης.

Παλαιότερα οι άνθρωποι ψώνιζαν από ανάγκη επειδή το ρούχο είχε χαλάσει, το παπούτσι είχε λιώσει, η κατσαρόλα είχε καεί. Από τη δεκαετία του '80 όπου άρχισε δειλά δειλά μια σχετική ευμάρεια, οι άνθρωποι άρχισαν να ικανοποιούν πιο ματαιόδοξες ανάγκες τους - κυρίως αυτή του φαίνεσθαι. Η άνθρωποι σήμερα δεν είναι πιο ευτυχισμένοι - γίνονται πρόσκαιρα ευτυχισμένοι όταν αγοράσουν κάτι καινούριο και αμέσως μόλις αυτό χάσει τη λάμψη του (το συνηθίσουν, το βαρεθούν) τότε αισθάνονται πάλι ένα κενό. Η κάλυψη αυτού του κενού είναι το στάδιο της αρχής της κατανάλωσης. Οι έρευνες που έχουν γίνει σε νέους και έφηβους έχουν δείξει καθαρά ότι όσο χαμηλότερη αυτοεκτίμηση έχουν τόσο μεγαλύτερη κατανάλωση κάνουν, ιδιαίτερα σε ρούχα και gadgets.

Το κρυμμένο κόστος αυτού του είδους της κατανάλωσης είναι μεγαλύτερο από το χρηματικό. Όταν οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η αξία τους εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες, τότε το κόστος της ευτυχίας είναι πολύ μεγάλο. Οι άνθρωποι που ξοδεύουν χρόνο, χρήμα και ενέργεια στο να αναπτύξουν τον εαυτό τους, γίνονται πιο χρήσιμοι άνθρωποι για την κοινωνία καθώς εκτιμούν αυτά που έχουν. Έτσι μπορούν να ευτυχίσουν και να βελτιώσουν το περιβάλλον τους.

Φυσικά δεν εννοώ ότι πρέπει να σταματήσουμε να αγοράζουμε πράγματα, απλά καλό θα ήταν να φροντίζουμε και τον εσωτερικό μας κόσμο (να τον εμπλουτίζουμε με εμπειρίες, γνώσεις και θετική σκέψη).

Δωρεά μητρικού γάλακτος!

Ειναι παρήγορο να διαπιστώνεις πως πολλοί άνθρωποι ανάμεσά μας αγωνίζονται και νοιάζονται πραγματικά για έναν καλύτερο κόσμο.

Αν νοιάζεσαι και εσύ κι άν φυσικά μπορείς, 
στήριξε τη δωρεά και διάδωσέ το!

Ζηλεύω το Εκπαιδευτικό σύστημα της Φιλανδίας

Αχ και να μπορούσα να κάνω κάτι καλό για τα παιδιά μου και για όλα τα Ελληνόπουλα...που είναι υποχρεωμένα να περνούν τουλάχιστον 13 χρόνια από τη ζωή τους στο ελληνικό μη σχολείο...να χάνουν τα καλύτερά τους χρόνια μη μαθαίνοντας...να καταπιέζονται από ένα δυσλειτουργικό και μη παραγωγικό σύστημα εκπαίδευσης...και άλλα πολλά.
Οι Έλληνες γονείς πληρώνουμε το δημόσιο σχολείο, το ιδιωτικό σχολείο, τα φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα, τις ξένες γλώσσες, τον αθλητισμό, τα μαθήματα μουσικής κά. Γενικά πληρώνουμε ένα πλήθος ανθρώπων που δε σέβεται εκπαιδευτικά τα παιδιά μας. (Φυσικά και υπάρχουν οι φωτεινές εξαιρέσεις όπως η Άννα, ο Σταύρος, ο Τάκης...)
Έχω παράπονο...και ποιός με ακούει; Κανείς. Ποτέ εμείς οι Έλληνες γονείς δε διεκδικήσαμε για τα παιδιά μας ένα καλύτερο μέλλον. Είναι μια πικρή αλήθεια και ας το παραδεχτούμε. Δεν πολεμάμε για να δώσουμε σωστούς ανθρώπους στην κοινωνία...δε βοηθάμε στο να αναπτύξουμε ανθρώπους με εφόδια χρήσιμα για την επαγγελματική τους ζωή.

Δεν είμαι ζηλιάρα...αλλά ζηλεύω τη Φιλανδέζα μάνα γιατί το Φιλανδεζάκι απολαμβάνει ένα εξαιρετικό σύστημα εκπαίδευσης. Κάποιοι ασχολούνται σοβαρά με το μέλλον των παιδιών της χώρας τους. Η Φιλανδία, χώρα - πρότυπο στο χώρο της εκπαίδευσης, ξεκινά ένα από τα πιο ριζοσπαστικά προγράμματα εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που πρόκειται να αντικαταστήσει την κλασική «διδασκαλία ανά μάθημα» με «διδασκαλία ανά θέμα».



Τα παραδοσιακά μαθήματα (όπως είναι για παράδειγμα τα Μαθηματικά, η Ιστορία, η Γεωγραφία, οι ξένες γλώσσες) παραμερίζονται και στη θέση τους μπαίνει η διδασκαλία διαθεματικών «φαινομένων» που απαιτούν συνδυαστικές γνώσεις και συνδέονται πιο άμεσα με την καθημερινότητα των παιδιών. Οι μέθοδοι αυτές αποτελούν αυτό οι Φινλανδοί αποκαλούν «διδασκαλία φαινομένων»  ή  «διδασκαλία θεμάτων». Για παράδειγμα, οι έφηβοι μαθητές θα μπορούν να διδάσκονται το «φαινόμενο» της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο ενός μαθήματος που θα περιλαμβάνει γνώσεις ευρωπαϊκής Ιστορίας, Γεωγραφίας, ξένων γλωσσών αλλά και οικονομικών. Επίσης θα μπορούν να συμμετέχουν σε «φαινόμενα» όπως είναι οι «υπηρεσίες καφετέριας» στο πλαίσιο των οποίων θα καλούνται να λειτουργούν ως «υπάλληλοι» και να «ακονίζουν» τις δεξιότητές τους στα Μαθηματικά, στην επικοινωνία και στις ξένες γλώσσες.

Στόχος του νέου αυτού διαθεματικού συστήματος είναι η προώθηση της συνδυαστικής σκέψης και η σύνδεση πρακτικών ζητημάτων με θεωρητικές γνώσεις.

Σκέψεις για γονείς...

Ως γονιός έχω μια μόνιμη έγνοια: Θέλω τα παιδιά μου να είναι υγιή, σωματικά και ψυχικά. Όταν θα είναι ενήλικες να είναι σωστοί άνθρωποι. Μεγάλη κουβέντα το "σωστοί" άνθρωποι. Θεωρώντας ότι από την μικροκοινωνία του κάθε σπιτιού ξεκινάει ο πολιτισμός του καθενός μας, πρέπει να προσέχουμε ώστε να μην αναπαράγουμε λάθος πρότυπα για τους αυριανούς ενήλικες πολίτες - τα παιδιά μας. Γνωρίζοντας ότι τα λόγια είναι αέρας προσπαθώ με πράξεις- παραδείγματα να τους εκπαιδεύω έτσι ώστε να περάσουν στην κουλτούρα τους.

- Για παράδειγμα: είναι καλοκαιράκι και πάμε να κάνουμε μπάνιο. Η παραλία είναι βρώμικη. Έχουμε δύο επιλογές - την αδιαφορία (άρα ανεχόμαστε τα σκουπίδια) ή την καθαριότητα (παίρνουμε γαντάκια ή φτιαράκια και τα μαζεύουμε).
- Ανακυκλώνουμε. Γιατί; α)τα σκουπίδια είναι πιο ελαφρά, β) μπορούν τα σκουπίδια να γίνουν κάτι χρήσιμο γ) βοηθάμε το περιβάλλον.
- Κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε μας αρέσει δε μας αρέσει. Ως μητέρα οφείλω να έχω πάντα φρεσκομαγειρευμένο φαγητό - έχω δεν έχω χρόνο, έχω δεν έχω διάθεση. Έτσι και τα παιδιά οφείλουν να διαβάσουν, να μαζέψουν τα παιχνίδια ή ότι άλλο. Αυτό ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΩΣ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ. Όμως μια 24ωρη απεργία της μαμάς αρκεί για να δουν ότι μάνα είναι μόνο μία. Αυτό το τέχνασμα (ενδείκνυται για εφηβικές ηλικίες και πάνω) θα φέρει γκρίνια: θα πεινάσουν, θα ψάξουν το αγαπημένο τους μπλουζάκι που βρίσκεται -δυστυχώς- στα άπλυτα, θα βρουν αναγκαστικά το χαρτί τουαλέτας και άλλα πολλά.
- Τους κανόνες του σπιτιού μας τους ακολουθούμε πρώτα εμείς οι γονείς. Δε γίνεται να απαγορεύεις στο παιδί να τρώει στην τηλεόραση και να επιτρέπεις φαγητό στην τηλεόραση μόνο για το γονιό επειδή είναι κουρασμένος-η από τη δουλειά. Μη βάζετε κανόνες που δεν μπορείτε να τους τηρήσετε.
- Οι δουλειές του σπιτιού πρέπει να μοιράζονται. Ο καθένας να κάνει ότι μπορεί. Πολύ συχνά τα δωμάτια των παιδιών μου είναι σαν βομβαρδισμένα. Κλείνω τις πόρτες τους και όταν θέλουν να μας ζητήσουν κάτι, τότε αρπάζουμε την ευκαιρία για να συγυρίσουν τα δωμάτιά τους.
Κάποτε πετυχαίνει ενώ άλλες φορές υποκείπτουμε.

ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΣΩΣΤΟ όσο μπορείς και όσο αντέχεις.

Βιβλίο για την ανατροφή ευτυχισμένων παιδιών

The Danish Way of Parenting: A Guide To Raising The Happiest Kids in the World της Jessica Alexander. Αναφέρεται στο πως αναθρέφουν οι Δανοί τα παιδιά τους. Το βρήκα στο σπίτι μιας φίλης, διάβασα λίγες σελίδες και μου άρεσε. Η φίλη μου επισήμανε ορισμένα σημεία και σας τα παραθέτω:

- Οι γονείς στη Δανία δείχνουν έμπρακτα στα παιδιά τους τι σημαίνει να εκτιμάς, να σέβεσαι και να συμπονάς τους συνανθρώπους σου. Η κοινωνία τους βασίζεται κυρίως στην ομαδική δουλειά και το ομαδικό πνεύμα και όχι στην προσπάθεια του καθενός να διακριθεί ή να γίνει αρχηγός.

- Τα παιδιά εκεί ενθαρρύνονται να αναπτύξουν την αυτοεκτίμηση τους (δηλαδή να αναγνωρίσουν την αξία του εαυτού τους σε σχέση με τους άλλους) και όχι την αυτοπεποίθηση τους(δηλαδή την πίστη του πόσα μπορούν να πετύχουν ή πόσο σπουδαία είναι τα επιτεύγματα, τα ταλέντα ή η εμφάνισή τους). 

- Τα παιδιά στη Δανία δεν έχουν υπερβολικά φορτωμένο πρόγραμμα. Το παιχνίδι είναι κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία και οι γονείς εκεί γνωρίζουν ότι μέσα από αυτό τα παιδιά δεν διασκεδάζουν μόνο αλλά και μαθαίνουν, γι' αυτό φροντίζουν να έχουν αρκετό ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι. 

- Τα παιδιά στη Δανία δεν «προστατεύονται» υπερβολικά από τους γονείς τους, οι οποίοι εκτιμούν ότι πρέπει να είναι αληθινοί απέναντί τους και να τα βοηθήσουν να συνειδητοποιήσουν ότι στη ζωή δεν υπάρχει πάντα «happy end». Αυτή η προσπάθεια ξεκινά ήδη από το προνήπιο. Εάν παρατηρήσετε, θα διαπιστώσετε ότι και στα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν -του διάσημου Δανού παραμυθά- ο ήρωας δεν βγαίνει στο τέλος πάντα νικητής (όπως για παράδειγμα, η μικρή γοργόνα στο ομώνυμο παραμύθι που καταλήγει να πνίγεται και να μετατρέπεται μέσα στη θάλασσα σε αφρό!).

- Το να δέρνεις ένα παιδί είναι παράνομο στη Δανία από το 1984. Οι γονείς προσπαθούν να κάνουν τα παιδιά τους να πειθαρχήσουν με βασικό όπλο την διπλωματία και αποφεύγοντας να τους δίνουν τελεσίγραφα. Με αυτό τον τρόπο έχουν καταφέρει να φτιάξουν μια κοινωνία όπου δεν υπάρχει έντονο το στοιχείο της βίας.

- Ένα από τα βασικά στοιχεία της κουλτούρας στη Δανία είναι το λεγόμενο «Hygge» (προφέρεται χιου-γκα) που σημαίνει την αίσθηση ευχαρίστησης που παίρνει κανείς από απλά πράγματα που κάνει μαζί με άλλους (όπως ένας καφές ή ένα γεύμα). Μια ευκαιρία να χαλαρώσουν και να περάσουν καλά επικοινωνώντας με τους οικείους τους -δίνοντας έμφαση στο «εμείς» και όχι στο «εγώ».

Απαγορευμένα ονόματα!

Υπάρχουν κράτη που έχουν επιβάλει αυστηρούς περιορισμούς στα ονόματα που μπορείς ή δεν μπορείς να δώσεις στα παιδιά σου, το σήμα-κατατεθέν δηλαδή που θα τα συνοδεύει στο υπόλοιπο της ζωής τους.

Κι αν λάβουμε υπόψη τις απίστευτες υπερβολές στις οποίες φτάνουν συχνά-πυκνά οι ευφάνταστοι γονείς, πολύ καλά κάνουν!

Δείτε τις παρακάτω ομολογουμένως περίεργες ιστορίες ονομάτων και ας κρίνει ο καθείς κατά συνείδηση…

«Γέφυρα» - Νορβηγία

Ήταν το 1994 όταν η Νορβηγή Krisi Larsen έφερε στον κόσμο το 13ο της παιδί και αποφάσισε να του δώσει το όνομα που είχε δει στο αποκαλυπτικό όνειρό της: «Γέφυρα»! Όντας εβραϊκής καταγωγής, μετέφρασε τη λέξη στα εβραϊκά και σύντομα το όνομα του μωρού ήταν πανέτοιμο: «Γκέσερ». Οι κρατικές αρχές απέρριψαν όμως το ιδιαίτερο ονοματάκι και τον Φεβρουάριο του 1995 της διαμήνυσαν ότι έπρεπε να διαλέξει ένα όνομα για το 10 μηνών παιδί της από την εγκεκριμένη λίστα με τα επίσημα ονόματα της χώρας. Αν δεν άλλαζε μάλιστα τάχιστα το όνομα στο ληξιαρχείο, τότε την περίμενε τσουχτερό πρόστιμο ή δυο μερούλες στη «στενή». Τι έκανε η ηρωίδα μάνα; Προτίμησε να περάσει δυο μέρες στο κρατητήριο παρά να αποδεχθεί ότι είχε κάνει κάτι λάθος. Παρά το γεγονός ότι έχασε τη δικαστική μάχη και αναγκάστηκε τελικά να συμμορφωθεί με τις κρατικές υποδείξεις, η οικογένεια διατυμπάνισε το γεγονός ότι συνέχιζε να αποκαλεί χαϊδευτικά το μωρό «Γέφυρα»…

«Νουτέλα» - Γαλλία

Μέχρι το 1993, η Γαλλία διέθετε λίστα επίσημων ονομάτων από τα οποία μπορούσαν να επιλέξουν το αγαπημένο τους οι μελλοντικοί γονείς, επιβάλλοντας αυστηρούς περιορισμούς στο κατά τα άλλα χαρμόσυνο γεγονός. Μετά το 1993 όμως, οι γονείς ήταν πλέον ελεύθεροι να διαλέγουν το όνομα της απολύτου αρεσκείας τους, όταν και ξεκίνησαν οι υπερβολές. Στο στόχαστρο των δικαστικών αρχών μπήκε λοιπόν μια κόρη που οι γονείς την είχαν ονομάσει «Νουτέλα», με την ετυμηγορία να στρέφεται εναντίον τους καθώς οι δικαστές θεώρησαν πως η ζωή του κοριτσιού θα χαντακωνόταν από τις κοροϊδίες των συμμαθητών της. Οι γονείς δεν παρέστησαν στην ακροαματική διαδικασία κι έτσι οι δικαστές αφέθηκαν ελεύθεροι να διαλέξουν εκείνοι τη νέα ταυτότητα του παιδιού. Και το όνομα αυτής, «Έλα»!

«Παρασκευάς» - Ιταλία

Ποιος δεν αγαπά τις Παρασκευές; Οι Ιταλοί προφανώς, όταν έχουν να κάνουν με ονόματα παιδιών! Όταν ζευγάρι ονόμασε λοιπόν τον γιο τους «Παρασκευά» (Venerdi στα ιταλικά), έλκοντας έμπνευση από τον «Ροβινσώνα Κρούσο», το δικαστήριο κατέληξε ότι το στερεοτυπικό όνομα του γηγενή σκλάβου του Ροβινσώνα ενείχε ένα σωρό μειωτικές συνδηλώσεις και σχετιζόταν με «δουλοπρέπεια και κατωτερότητα». Οι γονείς αποδέχτηκαν μεν την ετυμηγορία, δήλωσαν όμως ότι θα συνεχίσουν να τον αποκαλούν έτσι, την ίδια στιγμή που για να μπουν στο μάτι του νόμου ονόμασαν την κόρη τους «Τετάρτη» (Mercoledi)!

«Σούπερμαν» - Σουηδία

Η Sara Leisten από το Γκέτεμποργκ ισχυρίστηκε ότι ο γιος της γεννήθηκε με το χέρι του προτεταμένο, κάνοντας όλους να αναφωνήσουν ότι έμοιαζε με τη χαρακτηριστική κίνηση του Σούπερμαν. Τι καλύτερο λοιπόν από το να του δώσουν το όνομα του

σουπερήρωα! Ο δικαστής δεν είχε ωστόσο την ίδια γνώμη, θεωρώντας ότι το «Σούπερμαν» (Staalman σε άπταιστα σουηδικά) παραπέμπει σε επίθετο(!) και όχι σε βαφτιστικό και ότι σε κάθε περίπτωση παραβίαζε τους νόμους της χώρας. Το θέμα έγινε εθνική υπόθεση καθώς την ώρα που το «Σούπερμαν» απαγορεύτηκε, ονόματα όπως «Ταρζάν» και «Μπάτμαν» πέρασαν χωρίς πρόβλημα. Η ασυνέπεια έφτασε μέχρι και το Κοινοβούλιο της Σουηδίας, όπου μερίδα βουλευτών κάλεσε σε αλλαγή του νόμου για τα αποδεκτά ονόματα…

«Η Ταλούλα Κάνει το Χούλα από τη Χαβάη» - Νέα Ζηλανδία

Γεννημένη το 1999 στη Νέα Ζηλανδία, η «Talula Does the Hula From Hawaii» ντρεπόταν ανέκαθεν για το όνομά της και κανείς δεν μπορεί να την κατηγορήσει γι’ αυτό! Στην πραγματικότητα, δεν έλεγε ποτέ δημόσια το βαφτιστικό της και οι φίλοι της την ήξεραν απλά ως «K». Όταν ήταν 9 ετών, οι γονείς της χώρισαν και η ίδια πήγε στο δικαστήριο στο πλαίσιο της εκδίκασης του διαζυγίου. Ο δικαστής ανακάλυψε έντρομος τόσο το πραγματικό της όνομα (σωστή κακοποίηση δηλαδή) όσο και τον βαθμό στον οποίο το μισούσε το κορίτσι, κι έτσι της έδωσε επισήμως τη δυνατότητα να το αλλάξει, πριν μεμφθεί τους γονείς για την ανευθυνότητά τους. Το νέο της όνομα δεν έγινε μάλιστα γνωστό για να προστατευτεί η ζωή της, καθώς όπως καταλαβαίνουμε με τέτοιο όνομα έγινε σύντομα η αγαπημένη του τοπικού Τύπου! Κι αυτό δεν είναι το μόνο όνομα με το οποίο έχουν θέμα οι Νεοζηλανδοί…

Τα απαγορευμένα ονόματα της Νέας Ζηλανδίας

Το 2013, η Νέα Ζηλανδία δημοσίευσε έναν κατάλογο με όλα τα ονόματα που όφειλαν να απαγορευτούν διά ροπάλου. Τα περισσότερα προέρχονταν από γονείς που μπέρδεψαν προφανώς το γεγονός ότι έδιναν όνομα στο παιδί τους και δεν έψαχναν username για το ίντερνετ. Τι ονόματα απαγορεύτηκαν; Ένα ζευγάρι είχε ονομάσει το καμάρι τους «Μαφία Χωρίς Φόβο» (Mafia No Fear), ένα άλλο βλέποντας το πρώτο υπερηχογράφημα του εμβρύου στη μήτρα αναφώνησε ότι το πράγμα «είναι αληθινό», οπότε ονόμασε το μωρό «4Real»! Τέλος, για εντελώς άγνωστους λόγους, ένα άλλο ζευγάρι είχε αποκαλέσει το παιδί τους «Πρωκτικό Σεξ» (Anal)! Ακόμα πιο περίεργα ήταν όμως τα ονόματα που επετράπησαν τελικά με κρατική βούλα, όπως τα δίδυμα που πήραν το όνομα Benson και Hedges (από τη γνωστή καπνοβιομηχανία). Αλλά και τα «Βία» (Violence), «Στάση Λεωφορείου Αριθμός 16» (Number 16 Bus Shelter) και «Ταλούλα» φυσικά (χωρίς όμως το Χούλα και τη Χαβάη)…

Τα απαγορευμένα ονόματα του Μεξικού

Ήταν το 2014 όταν το μεξικανικό κρατίδιο της Σονόρα απαγόρευσε επισήμως τη χρήση 61 ονομάτων, όταν βρήκε στα δημοτολόγια τρελά και παλαβά βαφτιστικά. Όπως; «Ράμπο», «Ρόμποκοπ», ακόμα και «Facebook»! Άλλα άτυχα παιδιά είχαν εξίσου γελοία ονόματα, όπως «Λέιντι Ντι» (από την πριγκίπισσα Νταϊάνα), «Αρειανή» (Marciana), «Χουάν Καλσόν» και «Περιτομή» φυσικά. Τα κακόμοιρα τα παιδάκια μπόρεσαν μάλιστα να κρατήσουν τα απίστευτα ονόματά τους, τα οποία απαγορεύτηκαν απλώς από μελλοντική χρήση…

«Οσάμα μπιν Λάντεν» - Γερμανία/Τουρκία

Λιγότερο από έναν χρόνο μετά το διαβόητο τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, ζευγάρι Τούρκων που ζούσαν στην Κολονία της Γερμανίας προσπάθησαν να βγάλουν τον γιο τους «Οσάμα μπιν Λάντεν». Το όνομα απαγορεύτηκε από τον αυστηρότατο νόμο του κρατιδίου που διατείνεται ότι το βαφτιστικό οφείλει να καθιστά σαφές αν πρόκειται για αγόρι ή κορίτσι και να μην είναι φυσικά προσβλητικό για κανέναν. Καταλαβαίνουμε ποιον κανόνα παραβίαζε το «Οσάμα μπιν Λάντεν»! Οι γερμανικές αρχές ισχυρίστηκαν ότι το όνομα παρέμενε εξίσου απαγορευμένο και στη γενέτειρα του ζεύγους, την Τουρκία, κι έτσι δεν είχαν καμία τύχη να δώσουν στο βλαστάρι τους το όνομα του πλέον διαβόητου τρομοκράτη της σύγχρονης εποχής…

«Σαντάμ Χουσεΐν» - Βραζιλία

Υπάρχουν άνθρωποι που αρέσκονται να προκαλούν και πάντα βρίσκουν ευκαιρία να κάνουν τη διαφορά σε όρους πρόκλησης, ακόμα κι αν είναι να επιστρατεύσουν για τους σκοπούς τους το νεογέννητο παιδί τους. Κάτι που μας φέρνει λοιπόν στη Βραζιλία, εκεί που άπαιχτος πατέρας προσπάθησε να βγάλει τον γιο του «Σαντάμ Χουσεΐν» το 2001. Το δικαστήριο, παραθέτοντας ως λόγο την ευημερία και την ασφάλεια του παιδιού, παρενέβη και συμβούλευσε τον πατέρα να βρει ένα λιγότερο χουντικό και μοχθηρό όνομα για το καμάρι του. Ο τύπος δεν έβαλε ωστόσο μυαλό και εννιά χρόνια αργότερα επιχείρησε να δώσει το ίδιο όνομα σε άλλο του παιδί, για να συναντήσει για άλλη μια φορά την αντίθετη γνώμη των δικαστικών αρχών. Ό,τι κι αν κάνει όμως, Σαντάμ Χουσεΐν και Βραζιλία δεν πάνε μαζί…

Ναζιστικά ονόματα - ΗΠΑ

Αν υπήρχε φυλακή για γονείς, ο Χιθ Κάμπελ από το Νιου Τζέρσεϊ θα ήταν ο πρώτος τρόφιμος. Κι αυτό γιατί ο τύπος και η πρώην σύζυγός του Ντέμπορα, λάτρεις του ναζισμού, ονόμασαν τον γιο τους «Αντόνιο Αδόλφο Χίτλερ Κάμπελ», αν και αργότερα απάλειψαν το «Αντόνιο» από το ναζιστικό μακρινάρι γιατί έμοιαζε λέει γελοίο! Όσο για την κόρη τους, αυτή πήρε το κομψό βαφτιστικό «Τζόις Λιν Αρία Φυλή Κάμπελ», ενώ η τρίτη αποτέλεσε φόρο τιμής στον Χάιμλερ Χίτλερ, γι’ αυτό και ονομάστηκε «Χίνλερ Τζίνι Κάμπελ». Τα καμώματα του ζεύγους έγιναν παγκόσμια είδηση το 2009, όταν ζαχαροπλάστης αρνήθηκε να γράψει το όνομα του γιου «Αδόλφος Χίτλερ» πάνω στην τούρτα γενεθλίων του. Η Πρόνοια απομάκρυνε αμέσως τα παιδιά από τους ναζιστές γονείς και αυτοί χώρισαν λίγο αργότερα. Αυτό δεν σταμάτησε φυσικά τον ταγμένο φιλοναζιστή Χιθ από το να ξαναπαντρευτεί και να αποκτήσει νέα παιδιά, αν και πλέον ήταν πιο καλυμμένη η ναζιστική ονοματοδοσία του: ο γιος ονομάστηκε «Χονς Χάινριχ» (και πάλι ωδή στον Χίμλερ), ενώ η κόρη «Εύα Μπράουν»! Αμφότερα τα παιδιά απομακρύνθηκαν και πάλι από την πνιγερή αγκαλιά του μίσους και ο Χιθ επιδόθηκε σε μια πολύχρονη δικαστική διαμάχη με την πολιτεία για να αποκτήσει την επιμέλεια των παιδιών. Κάθε φορά παρουσιαζόταν στο δικαστήριο με τη ναζιστική στολή του, την οποία ταίριαζε ασορτί με χιτλερικό μουστάκι και τατουάζ με τη σβάστικα στον λαιμό του. Για να μην τα πολυλέμε, ο Χιθ έχει αποκτήσει εννιά παιδιά και δεν έχει ούτε την επιμέλεια ούτε τη δυνατότητα να βλέπει κανένα τους. Συνεχίζει όμως δυνατά και ναζιστικά…

Kίνα: εθίζουν τα μικρά παιδιά στον πλούτο!

Έκπληξη προκαλεί η είδηση που μας έρχεται από τα κινεζικά μέσα ενημέρωσης, ότι όλο και περισσότεροι γονείς, επισκέπτονται μαζί με τα παιδιά τους πολυτελείς βίλες, προκειμένου να εμφυσήσουν στα παιδιά, την επιθυμία να γίνουν πλούσιοι όταν μεγαλώσουν.

Δεν έγινε γνωστό, πώς ξεκίνησε αυτή η «εκστρατεία», ούτε ποιος συνέλαβε αυτή την ιδέα. Το θέμα όμως είναι ότι, αυτή τη στιγμή στην Κίνα, υπάρχουν εταιρείες, που δίνουν τη δυνατότητα στις οικογένειες, να επισκέπτονται πολυτελείς επαύλεις και βίλες, προκειμένου τα παιδιά να θαυμάσουν και να επιθυμήσουν τον πλούτο από νωρίς στη ζωή τους.

Κατά την ξενάγηση στους χώρους αυτούς, οι γονείς παροτρύνουν τα παιδιά να εργαστούν σκληρά, ώστε μια μέρα, να γίνουν πλούσιοι και να αποκτήσουν όμορφα σπίτια, αυτοκίνητα και να ανήκουν στην ελίτ της χώρας τους. Τα Σαββατοκύριακα, οι μεγάλες πόρτες ασφαλείας των μεγαλόπρεπων επαύλεων ανοίγουν, για να δεχτούν τους υποψήφιους ιδιοκτήτες τους.

Τα παιδικά μάτια ανοίγουν διάπλατα μπροστά στην πολυτέλεια και τη χλιδή και το ίδιο διάπλατα ανοίγει και ο παιδικός νους, για να καταγράψει με σαφήνεια την εντολή: “Γίνε πλούσιος. Κοίταξε τι σπίτι θα έχεις! τι αυτοκίνητο! θα είσαι σπουδαίος, θα σε σέβονται όλοι! Γίνε πλούσιος! Αυτό μόνο μετράει. Το χρήμα, χρήμα, χρήμα…».

Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος

Σ' αυτή τη ραγδαία αναπτυσσόμενη περιοχή της παραλιακής Καλλιθέας περπατάω συχνά. Μου αρέσει η ησυχία της, οι μαρίνες, η περίφημη Εσπλανάδα, και γενικά όλο το περιβάλλον που δημιουργήθηκε για να φιλοξενηθούν οι περίφημοι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας του 2004. Βέβαια η περιοχή αυτή έχει γίνει έρμαιο της εγκατάλειψης και της αδιαφορίας του Ελληνικού Κράτους από το 2004 και μετά. Ευτυχώς που ανέλαβε το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος να επενδύσει 566 εκατομμύρια Ευρώ για να αναμορφωθεί η περιοχή και να μπορούν οι κάτοικοι της πόλης και όχι μόνο, να την χαρούν.

Το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες του στο κοινό!

Άργησα λίγο να σας ενημερώσω αλλά έχετε το σήμερα και το αύριο. 23 και 24 Ιουνίου, από τις 18.00 το απόγευμα έως τις 6.00 το πρωί, θα έχει ημέρες και νύχτες εκδηλώσεων, οι οποίες θα αντανακλούν το πολυδιάστατο πρόγραμμα δραστηριοτήτων που θα φιλοξενείται στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, όταν αυτό θα ξεκινήσει τη λειτουργία του, προσκαλώντας τους επισκέπτες σε μία ‘μικρογραφία του μέλλοντος’.

Μουσική, Φωτογραφία, Αρχιτεκτονική, Αθλητισμός, Περιβάλλον, Δημιουργικά εργαστήρια, Ολονύχτιες προβολές Video-Art, Βραδινός αγώνας δρόμου, Τέχνη, Μαγεία & Εκπλήξεις !

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΠΟΛΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ 5 ΕΤΩΝ

Η είσοδος για τους πεζούς γίνεται μόνο από την οδό Ευριπίδου.

Αναλυτικά δείτε το πρόγραμμα της Τρίτης 23 Ιουνίου 2015 και της Τετάρτης 24 Ιουνίου 2015 στο: http://www.snfcc.org/countdown/analitiko-programma/#2/ 

Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) ολοκληρώνεται και παραδίδεται ως δώρο στην Ελληνική Πολιτεία το 2016, προσφέροντας ένα νέο τόπο για τον 21ο αιώνα. Σχεδιασμένο από τον Renzo Piano, περιλαμβάνει τις νέες εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθώς και το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος, το οποίο απλώνεται σε έκταση 170 στρεμμάτων και καλύπτει το 85% της επιφάνειας του ΚΠΙΣΝ. Ένας χώρος ανοιχτός, το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος, κατά τη μελλοντική του λειτουργία, θα φιλοξενεί πολιτιστικές και εκπαιδευτικές εκδηλώσεις, με ελεύθερη πρόσβαση για το κοινό.