Επέκεινα-ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΥΚΛΑΔΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Ο Θάνατος και η ζωή μετά στην Αρχαία Ελλάδα

έως 8/2/2015

Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τον Θάνατο και τον Ύπνο, δίδυμα αδέλφια. Στην αρχαιότητα πίστευαν ότι η όψη του ανθρώπου που κοιμάται και του νεκρού έμοιαζαν πολύ μεταξύ τους, έτσι τις προσωποποίησαν ως φτερωτά δίδυμα αδέλφια. Μια εντυπωσιακή χάλκινη κεφαλή Ύπνου ταξίδεψε από το Βρετανικό Μουσείο και παρουσιάζεται στον Ομηρικό Άδη. Η έκθεση Επέκεινα εξετάζει ένα από τα σημαντικότερα μυστήρια που απασχόλησε και εξακολουθεί να απασχολεί τον άνθρωπο: την τύχη της αθάνατης ψυχής μετά τον θάνατο του φθαρτού σώματος. Η έκθεση παρουσιάζει τα τελετουργικά και τις συνήθειες, καθώς και τις κυρίαρχες αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων για τη ζωή μετά τον θάνατο από την εποχή των ομηρικών επών έως τον Πλάτωνα. Η έκθεση χωρίζεται σε 5 ενότητες: Η στιγμή του θανάτου, Έθιμα ταφής, και οι τρεις εκδοχές του Άδη: Ο Ομηρικός Άδης, Ο Βακχικός-Ορφικός Άδης, και Ο Πλατωνικός Άδης. Οι τρεις αυτές εκδοχές αφορούν στις φιλοσοφικές και θρησκειολογικές τάσεις των διαφόρων περιόδων της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας. Η έκθεση  παρουσιάζει 120 αρχαία αντικείμενα από 21 μουσεία της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Είσοδος από Βασ. Σοφίας & Ηροδότου 1

Ξεναγήσεις (με το εισιτήριο του μουσείου) Σάββατο & Κυριακή: 11.30 & 14.00

Ωράριο Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή, Σάββατο: 10.00-17.00 Πέμπτη:10.00-20.00 Κυριακή: 11.00-17.00 Τρίτη κλειστά

Εισιτήρια

Εισιτήριο: 7€, μειωμένο 3.5€

Ενιαίο εισιτήριο εκθέσεων: 10€

Τhe Shocking...Caro Emerald

Η Caroline Esmeralda van der Leeuw, όπως είναι το πραγματικό όνομα της Caro Emerald, γεννήθηκε στις 26 Απριλίου του 1981 στο Άμστερνταμ. Το 2005 αποφοίτησε από το ωδείο jazz φωνητικής του Άμστερνταμ.

Η αναγνώριση πάντως ήρθε μέσω της πρώτης της μεγάλης επιτυχίας, με τίτλο ''Back It Up''. To single αρχικά προοριζόταν για ένα Γιαπωνέζικο pop γκρουπ, μέχρι το 2008 που προτάθηκε στην Caro Emerald για μια ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση στο Ολλανδικό κανάλι AT5.

Tον Ιούλιο του 2009 κυκλοφόρησε από τη Grandmodo Records και έμεινε στο Ολλανδικό Τοp 40 για 12 εβδομάδες. Το "Back It Up" είναι το single με τις περισσότερες ραδιοφωνικές μεταδόσεις στην Ολλανδία, σημειώνοντας επίσης πωλήσεις άνω των 150.000 αντιτύπων. 

Toν Αύγουστο του 2010 το πρώτο άλμπουμ της Caro Emerald γίνεται τρεις φορές πλατινένιο ύστερα από 28 εβδομάδες στο Albums Top 100 chart της Ολλανδίας. Το ''Deleted Scenes from the Cutting Room Floor'', όπως ονομάζεται το ντεμπούτο άλμπουμ της Emerald, κατάφερε να ξεπεράσει κατά μια εβδομάδα παραμονής ακόμα και το ρεκόρ του κλασικού πια ''Thriller'' του Michael Jackson.

To πρώτο τραγούδι που ξεχώρισε από το εν λόγω άλμπουμ αυτό ήταν το ''A Night Like This'', που επιλέχθηκε ως το επίσημο τραγούδι της τηλεοπτικής καμπάνιας του Martini.

 
Η δεύτερη δισκογραφική της επιτυχία το Τhe Shocking Miss Emerald διαφέρει από τον πρώτο δίσκο, αφού είναι εμπνευσμένο από το στυλ, τον ρομαντισμό, τη φινέτσα και τη νυχτερινή ζωή του Παρισιού. Στο Deleted Scenes From The Cutting Room Floor η Emerald επιρεάστηκε από τον κλασικό Χολιγουντιανό κινηματογράφο και την λάμψη και γοητεία της jazz σκηνής.

Aν δεν έχετε ακούσει και παρακολουθήσει την Caro, αληθινά... χάνετε! Είναι εκπληκτική.

The Interview - κριτική

Η πολυσυζητημένη ταινία "The Interview", με σενάριο την απόπειρα δύο Αμερικανών δημοσιογράφων να πλησιάσουν τον βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ-Ουν και να τον δολοφονήσουν κατ' εντολή της CIA, είναι από τις 5 χειρότερες ταινίες που είδα στη ζωή μου. Παραθέτω το trailer της ταινίας για να καταλάβετε...

 Δεν αξίζει να γράψω λεπτομέρειες απλά παραθέτω κάποιες κριτικές:

•  Ο Ρίτσαρντ Κόρλις του TIME χαρακτήρισε την ταινία ως μια βλακεία και ουδόλως ένα πολιτικό φιλμ.
• Η Wall Street Journal γράφει: «Αν και κανείς δεν περίμενε υψηλή τέχνη, οι αδυναμίες της ταινίας είναι επικές» και συμπληρώνει ότι «το να δει κανείς την ταινία είναι μαρτύριο από την αρχή μέχρι το τέλος»
• Η Washington Post ξεκινά γράφοντας ευγενικά ότι η ταινία «βγάζει λίγο γέλιο, αλλά δεν είναι τόσο αιχμηρό όσο θα πίστευε κανείς βάσει της φήμης του». Συνεχίζοντας, η εφημερίδα δεν μοιάζει να ενθουσιάζεται «με το παιδικό χιούμορ» της ταινίας ούτε με τις «τεμπέλικες και περιττές σκηνές βίας».

Ο ΑΧΡΩΜΟΣ

Ο ΧΑΡΟΥΚΙ ΜΟΥΡΑΚΑΜΙ θεωρείται ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους συγγραφείς παγκοσμίως. 
Το πρώτο του βιβλίο το διάβασα τυχαία ήταν το IQ84 και μου άρεσε πολύ.
Το νέο του βιβλίο λέγεται ΑΧΡΩΜΟΣ και είναι συναρπαστικό....

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ο Τσουκούρου, ένας τριανταεξάχρονος σχεδιαστής σιδηροδρομικών σταθμών, που το όνομά του σημαίνει «φτιάχνω» ή «χτίζω» –όχι όμως «δημιουργώ»–, πιστεύει πως διάγει βίο άχρωμο, χωρίς ίχνος προσωπικότητας. Στα είκοσί του απορρίπτεται, για άγνωστους λόγους και με συνοπτικές διαδικασίες, από την εξιδανικευμένη παρέα του: δυο αγόρια και δυο κορίτσια, με ονόματα που παραπέμπουν αντίστοιχα σε τέσσερα διαφορετικά χρώματα. Ο «άχρωμος» Τσουκούρου αποδέχεται την απόρριψη σιωπηρά, φτάνει λόγω του συναισθηματικού σοκ στα πρόθυρα του θανάτου και τελικά επανέρχεται στην κανονική ζωή του χωρίς να έχει ουσιαστικά συνέλθει. Ώσπου έπειτα από δεκαέξι χρόνια, η Σάρα, μια γυναίκα που τον ενδιαφέρει σοβαρά, διαβλέπει το συναισθηματικό του μπλοκάρισμα, θέτει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων και τον ωθεί στο αυτονόητο: να επιδιώξει, έστω και εκ των υστέρων, μια εκ βαθέων επαφή με την «πολύχρωμη» παρέα του για να φωτίσει τις λεπτομέρειες του βαθιά κρυμμένου ψυχικού τραύματός του, να κατανοήσει τα αίτια και να χειριστεί την πραγματικότητα με τρόπο λυτρωτικό για τον ίδιο και για τη μεταξύ τους σχέση. 

Ο κορυφαίος Χαρούκι Μουρακάμι αποτυπώνει με μαεστρία στο χαρτί την αξιομνημόνευτη ιστορία ενός νεαρού άντρα που τον στοιχειώνει μια τεράστια απώλεια. Μια ιστορία για όνειρα και εφιάλτες, για τα ταξίδια στο παρελθόν που είναι απαραίτητα για να θεραπευτεί το παρόν.

Shopping...το αλλάζουμε!

H κρίση μας μας προσγείωσε απότομα σε μια νέα σκληρή πραγματικότητα. Ξυπνήσαμε απότομα από την πλάνη ότι η ευτυχία αγοράζεται. Επί πολλές δεκαετίες το «never enough» μας στοίχειωνε. Δόγματα όπως το «καταναλώνω άρα υπάρχω» και το «ψώνιζε και μη ερεύνα» ήταν κυρίαρχα. Κάλυπτε άραγε το shopping therapy τη ψυχολογική μιζέρια της εποχής; Προφανώς όχι! Η κρίση ανέδειξε με τον πλέον επώδυνο τρόπο την ματαιότητα του υπέρμετρου καταναλωτισμού.

Η κρίση μας συνέτισε. Μας δίδαξε ότι δεν υπήρχαν μέτρα και σταθμά στο τι καταναλώναμε. Ότι πρέπει να αναθεωρήσουμε τον τρόπο που καταναλώνουμε. Να γίνουμε πιο επιλεκτικοί και να βάλουμε τέρμα στις αυθόρμητες αγορές. Ολα αυτά που αγοράζαμε μας ήταν πράγματι αναγκαία?

Ένας καταναλωτής θα πρέπει να αγοράζει έχοντας πάντα στο νου του το “value for money”. Δηλαδή αυτό το προϊόν που σκοπεύει να αγοράσει αξίζει τα χρήματά του? Είναι ποιοτικό ή είναι brand της μόδας που πρέπει να αποκτήσει επειδή είναι “must”?

H εποχή του παθητικού καταναλωτή τελείωσε. Ευτυχώς ο σύγχρονος καταναλωτής είναι ευφυής και επιλεκτικός. Θεωρεί ότι ένα προϊόν δεν μπορεί να αποκοπεί από την ηθική διάσταση της παραγωγικής του διαδικασίας. Ποιος το παρήγαγε; Επιβαρύνει το περιβάλλον; Προσβάλλει τα ανθρώπινα δικαιώματα; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που θέτουν όλο και πιο συχνά οι σύγχρονοι, υποψιασμένοι καταναλωτές. Μία νεα στάση καταναλωτικής συμπεριφοράς είναι στα σπάργανα ... αυτή του «ηθικού καταναλωτή».

Έτσι οι ευσυνείδητοι καταναλωτές δεν θα ψώνιζαν ποτέ ένα προϊόν που παράχθηκε με παιδική εργασία ή εργασία ενηλίκων κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Δεν θα αγόραζαν επίσης ένα προϊόν που παράχθηκε με τρόπο παραγωγής εχθρικό προς το περιβάλλον ή ένα προϊόν που βασίστηκε στη χρήση πειραματόζωων. Αντίθετα, ένας ηθικός καταναλωτής είναι διατεθειμένος να πληρώσει λίγο πιο ακριβά για ένα πράσινο προϊόν.

Ας το σκεφτούμε λίγο παραπάνω, ας το ψάξουμε λίγο περισσότερο. Μπορούμε να βάλουμε κι εμείς ένα μικρό λιθαράκι στην αλλαγή της νοοτροπίας που τόσα χρόνια μας καταπιέζει.

Η αγάπη είναι πράξη

Ολες οι σχέσεις μας μετά από καιρό θεωρούνται δεδομένες. Αυτή είναι η στιγμή της κατηφόρας. Δε χρειάζεται να κάνουμε πολλά γιατί ο άλλος είναι εκεί... όπως ακριβώς και το κομοδίνο μας. Όμως οι σχέσεις φθείρονται (το κομό ποτέ!). Οι σχέσεις πεθαίνουν από τη συνήθεια, την κούραση και την πλήξη. Πεθαίνουν από τα μικρά και αυτονόητα που θεωρούνται δεδομένα. Κάθε σχέση χρειάζεται τροφή, φροντίδα, φρεσκάδα. Μην ξεχνάμε ότι ο άλλος (φίλος, σύντροφος, κά) είναι δική μας επιλογή. Αρα τη ΔΙΚΗ μας επιλογή πρέπει να στηρίξουμε.Χρειάζονται τακτικές καταθέσεις σε κοινό λογαριασμό. Καταθέσεις χρόνου, ενέργειας και ψυχής. Μια καλή κουβέντα, έναν έπαινο, ένα ευχαριστώ, ένα χαμόγελο, μια καλημέρα.  Κάτι απρόβλεπτο, εκεί που ο άλλος δεν το περιμένει. Η αγάπη είναι πράξη, δεν είναι συναίσθημα. Οι σχέσεις χτίζονται από τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τα μικρά καθημερινά και ασήμαντα. Μερικοί δυστυχώς νομίζουν πως έχουν μόνο δικαιώματα, ότι πρέπει να πάρουν, ότι είναι οι αδύνατοι, ότι οι άλλοι τους χρωστάνε. Όμως μόνο όταν δίνεις παίρνεις. Οι άνθρωποι επιβιώνουμε με αυτά που παίρνουμε αλλά ζούμε με αυτά που δίνουμε, γιατί το "ψυχικό εισόδημα" είναι αυτό που μας κάνει πιο ζωντανούς και πιο ευτυχισμένους.

΄Αγια Νύχτα, Stille Nacht, Silent Night

Το τραγούδι Άγια Νύχτα (στα γερμανικά: Stille Nacht, heilige Nacht) είναι το διεθνώς γνωστότερο Χριστουγεννιάτικο τραγούδι. Η Άγια Νύχτα γράφτηκε από τους Joseph Mohr και Franz Gruber και πρωτοτραγουδήθηκε για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα του 1818 στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο μικρό χωριό Όμπερντορφ της Αυστρίας. Έχει δηλωθεί ως Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά (Intangible Cultural Heritage) από  την UNESCO το 2011.

Ο Μορ είχε γράψει τους στίχους δύο χρόνια νωρίτερα. Στις 24 Δεκεμβρίου του 1818 ζήτησε από τον Γκρούμπερ να συνθέσει μία μελωδία για να συνοδεύσει το τραγούδι με την κιθάρα του. (Σύμφωνα με την παράδοση, το εκκλησιαστικό όργανο του ναού δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στη χριστουγεννιάτικη λειτουργία, καθώς τα ποντίκια είχαν καταστρέψει κάποια εξαρτήματά του).

Η ιστορία αυτή ήταν γνωστή, ωστόσο επιβεβαιώθηκε πολύ αργότερα, το 1995, όταν ανακαλύφθηκε μία παρτιτούρα που ανήκε στον Μορ, με τον Γκρούμπερ να υπογράφει τη σύνθεση. Από το χειρόγραφο φαίνεται ότι στίχοι και μουσική γράφτηκαν μαζί, το 1816. Το χειρόγραφο φυλάσσεται στο Carolino Augusteum Museum του Σάλτσμπουργκ

Η Άγια Νύχτα τραγουδήθηκε τα μεσάνυχτα εκείνων των Χριστουγέννων και μετά ξεχάστηκε. Το 1825 ένας επισκευαστής εκκλησιαστικών οργάνων ανακάλυψε την παρτιτούρα και «ξαναζωντάνεψε» το τραγούδι.  Έδωσε το τραγούδι στην οικογένεια Στράσερ (Strasser) που ζούσε στο Τιρόλο και συνήθιζε να ταξιδεύει σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας και να τραγουδάει σε γιορτές. Έτσι η «Άγια Νύχτα» άρχισε να διαδίδεται στις γερμανικές χώρες και σύντομα έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής. Το 1839 μια άλλη οικογένεια τραγουδιστών από το Τιρόλο παρουσίασε το τραγούδι στην Νέα Υόρκη ξεκινώντας τη διάδοση της «Άγιας Νύχτας» στον αγγλόφωνο κόσμο. Στα αγγλικά μεταφράστηκε το 1859. Έχει μεταφραστεί σε πάνω από 300 γλώσσες και διαλέκτους. Η «Άγια Νύχτα» έχει γνωρίσει πολλές διασκευές και επανεκτελέσεις από διαφόρους καλλιτέχνες μέχρι σήμερα.

Γερμανικοί Στίχοι

Ελληνικοί Στίχοι

Stille Nacht! Heilige Nacht! Alles schläft; einsam wacht Nur das traute heilige Paar. Holder Knab' im lockigten Haar, Schlafe in himmlischer Ruh! Schlafe in himmlischer Ruh! Stille Nacht! Heilige Nacht! Gottes Sohn! O wie lacht Lieb' aus deinem göttlichen Mund, Da uns schlägt die rettende Stund’. Jesus in deiner Geburt! Jesus in deiner Geburt! Stille Nacht! Heilige Nacht! Die der Welt Heil gebracht, Aus des Himmels goldenen Höhn Uns der Gnaden Fülle läßt seh'n Jesum in Menschengestalt. Jesum in Menschengestalt. Stille Nacht! Heilige Nacht! Wo sich heut alle Macht Väterlicher Liebe ergoß Und als Bruder huldvoll umschloß Jesus die Völker der Welt. Jesus die Völker der Welt. Stille Nacht! Heilige Nacht! Lange schon uns bedacht, Als der Herr vom Grimme befreit, In der Väter urgrauer Zeit Aller Welt Schonung verhieß. Aller Welt Schonung verhieß. Stille Nacht! Heilige Nacht! Hirten erst kundgemacht Durch der Engel Alleluja, Tönt es laut bei Ferne und Nah: Jesus der Retter ist da! Jesus der Retter ist da!

Άγια Νύχτα, σε προσμένουν Με χαρά οι χριστιανοί Και με πίστη ανυμνούμε Το Θεό δοξολογούνε Μ’ ένα στόμα, μια φωνή Ναι με μια φωνή Η ψυχή μας φτερουγίζει Πέρα στ’ άγια τα βουνά Όπου ψάλλουν οι αγγέλοι Απ’ τα ουράνια θεία μέλη Στον Σωτήρα «Ωσαννά» Ψάλλουν «Ωσαννά» Στης Βηθλεέμ ελάτε όλοι Στα βουνά τα ιερά Και μ’ ευλάβεια μεγάλη 'Κει που τ’ άγιο φως προβάλει Προσκυνήστε με χαρά Ναι με μια χαρά Αγγλικοί στίχοι Silent night Holy night All is calm all is bright Round yon virgin Mother and Child Holy infant so tender and mild Sleep in heavenly peace Sleep in heavenly peace. Silent night, holy night, Shepherds quake at the sight. Glories stream from heaven afar, Heav'nly hosts sing Alleluia; Christ the Savior is born; Christ the Savior is born. Silent night, holy night, Son of God, love's pure light. Radiant beams from Thy holy face, With the dawn of redeeming grace, Jesus, Lord, at Thy birth; Jesus, Lord, at Thy birth.

Ιδέες για Χριστουγεννιάτικο στολισμό!!!!!

Και Χριστούγεννα και Διαφήμιση και Πολυθέαμα.

Ηχος και φως. Χριστουγεννιάτικα κάλαντα με την υπέροχη φωνή της Monique Danielle.
(Η Monique Danielle χαρακτηρίζεται από τη γεμάτη βαθειά φωνή της σε τραγούδια Soul, RnB, Jazz. Είναι καλλιτέχνης που αγγίζει την καρδιά και το μυαλό. Πιστεύει στη ΔΥΝΑΜΗ της μουσικής και ότι η τέχνη είναι το μέσο για να προωθήσει το μήνυμα της θετικής στάσης απέναντι στη ζωή.)

JOE COCKER

Πέθανε ο Joe  Cocker. Ως έφηβη της δεκαετίας του '80 λάτρεψα τη βραχνή, βαθιά, «καπνισμένη» φωνή του στο θρυλικό «You can leave your hat on» από την ταινία 9 1/2 βδομάδες (τα αγόρια της εποχής θυμούνται και το ανεπανάληπτο στριπτιζ της Κιμ) και στο πλατινένιο «Unchain my heart». Τα πικάπ μας έπιαναν φωτιά με το «Up where we belong» που μοιράστηκε με την Τζένιφερ Γουόρνς.

 «Love lift us up where we belong -Where the eagles cry- On a mountain high- Love lift us up where we belong- Far from the world we know- Where the clear winds blow»

Άγγλος μουσικός της ροκ και του μπλουζ, συνθέτης, στιχουργός και ηθοποιός γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1944 στο Σέφιλντ της Βρετανίας. Ξεκίνησε να τραγουδάει σε ηλικία 16 ετών, όταν μαζί με 3 φίλους του έφτιαξαν τους Cavalliers. Η πρώτη τους εμφάνιση ήταν σε ένα κέντρο νεότητας, όπου μάλιστα πλήρωσαν και είσοδο για να μπουν να τραγουδήσουν. Οι Cavalliers διαλύονται μετά απο ένα χρόνο. Ο Κόκερ παρατά το σχολείο, πιάνει δουλειά σαν υδραυλικός αλλά δεν εγκαταλείπει τη μουσική. Με το νέο του συγκρότημα, τους Vance Arnold, τραγουδάει σε παμπ του Σέφιλντ. Το 1963, το συγκρότημα ανοίγει τη συναυλία των Rolling Stones.

Το 1966, μαζί με τον Chris Stainton, φτιάχνουν την Grease Band. Το όνομα το επέλεξε ο Κόκερ, το εμπνεύστηκε από μία αποστροφή του τζαζίστα Jimmy Smith, ο οποίος σε μία συνέντευξη του, είπε για έναν μουσικό ότι είχε πολύ γράσσο (grease). Προσελκύουν την προσοχή του παραγωγού των Moody Blues και ο Κόκερ κάνει την πρώτη του μικρή επιτυχία με το Marjorine. Τότε περίπου ξεκινά τις διασκευές τραγουδιών των Beetles.

Το 1968 κάνει μία συγκλονιστική διασκευή του With a little help from my friends των Beetles. H συγκλονιστική του ερμηνεία στο φεστιβάλ του Woodstock έμεινε στη ιστορία. Λίγο μετά την εμφάνιση του, το φεστιβάλ διακόπηκε λόγω της καταιγίδας.
Δυστυχώς τη δεκαετία του '70 μπλέκει με ναρκωτικά και αλκοόλ. Το 1978 γνωρίζει τη γυναίκα του Παμ και με τη βοήθειά της κόβει τις εθιστικές ουσίες και επιστρέφει πιο δυνατός στη μουσική σκηνή για να μας χαρίσει δυνατές στιγμές.

Εχει υπογράψει 40 προσωπικούς δίσκους και έχει κάνει δεκάδες παγκόσμιες περιοδείες στην καριέρα του.   Το 1983 βραβεύθηκε με Grammy για το τραγούδι «Up Where We Belong»και το 2007 έλαβε τιμητικό βραβείο OBE για την πολυετή συνεισφορά του στη μουσική.

Τα τραγούδια που έκαναν διάσημη την βραχνή φωνή του ήταν τα You are So Beautiful, Summer in the City, και φυσικά το Unchain My Heart, μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας του και από τα τραγούδια που ακούστηκαν όσο λίγα στην Ελλάδα, και το You can leave your hat on από την ταινία 9 1/2 εβδομάδες.

   

Απολαύστε. Κλείστε τα φώτα και δυναμώστε τη μουσική. Αυτός είναι ο αισθησιακός βραχνός Joe Cocker που αποθεώθηκε τη δεκαετία του '80.

Ο αλυσοδεμένος Ελέφαντας του Χόρχε Μπουκάι

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από τον αγαπημένο Αργεντινό ψυχίατρο Χόρχε Μπουκάι, ο οποίος μέσα από τις ιστορίες του μας κάνει να σκεφτούμε διαφορετικά. Όπως ο ελέφαντας της ιστορίας, έτσι και όλοι εμείς παραμένουμε υποσυνείδητα δεμένοι με τις ψυχολογικές μας αλυσίδες από την πιο τρυφερή μας ηλικία, τραυματίζοντας την αυτοεκτίμηση και την εμπιστοσύνη προς τον εαυτό μας.

 Ο αλυσοδεμένος Ελέφαντας

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα.

Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών.

Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του…

Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος.

Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.

Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος.

Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.

Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.

Μα τι τον κρατάει;

Γιατί δεν το σκάει;

Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο ,τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα.

Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος. Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: “Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;”

Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση.

Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα

Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα – ευτυχώς για μένα – ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση.

Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.

Έκλεισα τα μάτια και φανάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρόλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.

Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο… …Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.

Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.

Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.

Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.

Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του…

 Όλοι είμαστε λίγο – πολύ σαν τον τον ελέφαντα του τσίρκου.

Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία.

Ζούμε πιστεύοντας ότι “δεν μπορούμε” να κάνουμε ένα σωρό πράγματα , απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και  δεν τα καταφέραμε.

Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα.
Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα:

“Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω.”

Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή…Με όλη σου την ψυχή!

 (από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι "Να σου πω μια Ιστορία")