Το μέγαρο μουσικής Elbphilharmonie

Επιτέλους άνοιξε το καινούριο ορόσημο του Αμβούργου, το Elbphilharmonie. Το πολυαναμενόμενο Μέγαρο μουσικής άνοιξε πριν 2 ημέρες (11/1/2017)  στο Hafen City, μία παραδοσιακά εργατική περιοχή του Αμβούργου. Το Elbphilharmonie βρίσκεται στο ιστορικό Sandtorhafen, το παλιό λιμάνι  του Αμβούργου. Χτισμένο πάνω στον ποταμό Elbe, το Elbe Philharmonic Hall (η αγγλική του ονομασία του) αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον προνομιούχα - όσον αφορά την ακουστική τους - μέγαρα μουσικής παγκοσμίως.  Η Kaiserspeicher, η μεγαλύτερη αποθήκη του Αμβούργου μέσα στο νερό, χτίστηκε το 1875. Καταστράφηκε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και όταν ανοικοδομήθηκε, μετονομάστηκε σε Kaispeicher. Πάνω στις ανακαινισμένες από το 1963 αποθήκες ακούμπησε η "γυάλινη" προσθήκη των Herzog & de Meuron. 

Η κατασκευή του είναι από γυαλί, με  σχέδιό που να θυμίζει ένα κύμα νερού υψωμένο στα 110 μέτρα αποτελώντας το ψηλότερο κτίριο της πόλης. Για το εντυπωσιακό "κύμα" χρειάστηκαν 1.000 κυρτά tailor-made γυάλινων πάνελ, έτσι ώστε να αιχμαλωτίζουν και να αντανακλούν το χρώμα του ουρανού, τις ακτίνες του ήλιου, το νερό και την πόλη μετατρέποντας το Μέγαρο Μουσικής σε ένα γιγαντιαίο καθρέφτη. Η κατασκευή ξεκίνησε το 2007 με αρχικό προϋπολογισμό τα 450 εκατομ. ευρώ και τελικό κόστος τα 789 εκ. ευρώ, ενώ άργησε κατά πολύ να παραδοθεί.

Πρόκειται για το απόλυτο αρχιτεκτονικό έργο τέχνης. Συνδυάζει καινοτόμα αρχιτεκτονική σε μια ιδιαίτερη τοποθεσία, με την πλέον σύγχρονη ακουστική παγκοσμίως αλλά και επί της ουσίας του ένα οραματικό μουσικό πρόγραμμα. Το Elbphilharmonie με την εντυπωσιακή πρόσοψη από γυαλί που κόβει την ανάσα, κρύβει στο εσωτερικό του δύο αίθουσες συναυλιών, ένα ξενοδοχείο (το Westin Hamburg Hotel με 45 δωμάτια) αλλά και ένα μεγάλο φουαγιέ που οδηγεί στην plaza. Σε ύψος 37 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας βρίσκεται η plaza με θεά 360 μοιρών της πόλης ενώ το “The Grand Hall”, η καρδιά του Elbphilharmonie, είναι χωρητικότητας 2.100 επισκεπτών. Η plaza είναι ανοιχτή στους πολίτες του Αμβούργο, σε τουρίστες, στους επισκέπτες του ξενοδοχείου καθώς όλοι είναι ευπρόσδεκτοι να κάνουν μια βόλτα κατά μήκος αυτής της μοναδικής “διάβασης”.

Ακουστική: Υπεύθυνος για την εξαιρετική ακουστική του χώρου είναι ο διάσημος Ιάπωνας Yasuhisa Toyota. Στόχος του Toyota, για την αίθουσα Grand Hall, ήταν η αίθουσα να ενισχύει την φυσική ακουστική της μουσικής, αλλά και να είναι ευαίσθητη σε ηλεκτρονικά συστήματα ήχου. Με αυτόν τον τρόπο, το κοινό μπορεί επίσης να απολαύσει μέχρι και ροκ συναυλίες στο Elbphilharmonie. Ο Toyota πιστεύει ότι το Elbphilharmonie συγκαταλέγεται μεταξύ των καλύτερων αιθουσών συναυλιών στον κόσμο ως προς την ακουστική του. 

Το Elbphilharmonie με την ομώνυμη ορχήστρα σκοπεύει να αποτελέσει σταθμό και πολιτιστικά. Διοργανώνει πρότζεκτ, ανοιχτές ομιλίες και εργαστήρια πριν τις μεγάλες συναυλίες έτσι ώστε το κοινό να έρχεται σε άμεση επαφή με τους μουσικούς, τους καλλιτέχνες και τις ορχήστρες πριν από τα κονσέρτα. Ένα ολοζώντανο κύτταρο πολιτισμού δηλαδή που στοχεύει να αναπτύξει γύρω του ό,τι πιο σύγχρονο έχει να επιδείξει η Ευρώπη ακουστικά, ορχηστρικά, αρχιτεκτονικά και εν γένει πολιτιστικά. Στις 11 Ιανουαρίου 2017 το Elbphilharmonie εγκαινιάστηκε επίσημα με ένα μεγάλο κονσέρτο της ορχήστρας NDR Elbphilharmonie υπό την διεύθυνση του Thomas Hengelbrock. Το πρόγραμμά του, γεμάτο με πολλά υποσχόμενες παραστάσεις που ήδη έχουν γίνει sold out.

Για παραστάσεις ΕΔΩ.  Για μια ανεπανάληπτη πτήση με drone πάνω από το κτίριο πατήστε ΕΔΩ και μετά διαλέξτε ένα από τα δύο drone. Μην ξεχάσετε να δυναμώσετε τα ηχεία! 

  

Κήποι του Πασά, ένα πάρκο που θυμίζει αρχιτεκτονική του Gaudi!

Ένα εκπληκτικό δείγμα φανταστικής αρχιτεκτονικής στη Θεσσαλονίκη, που

το παρομοιάζουν με τα έργα του Gaudi στη Βαρκελώνη.

Θυμίζει γλυπτά του Γκαουντί στο πάρκο Γκουέλ στη Βαρκελώνη. Εκεί έδωσαν ένα παρκάκι στον μεγάλο αρχιτέκτονα, να ξεδιπλώσει ελεύθερα τη φαντασία του. Είναι δυνατόν να έγινε κι εδώ το ίδιο; Και ποιος το έκανε; 

Υπήρχε Γκαουντί στη Θεσσαλονίκη;

 Οι "κήποι του Πασά" είναι ένα πάρκο που δημιουργήθηκε το 1904, η έκταση που καταλαμβάνουν είναι περίπου 1.000 τ.μ., με έντονη κλίση και θέα προς την πόλη. Σώζονται: ένα σιντριβάνι και γύρω από αυτό μια σήραγγα, μια στέρνα για τη συγκέντρωση του νερού, μια χαμηλή πύλη που οδηγεί σε ένα υπόγειο χώρο και ένα υπερυψωμένο καθιστικό. Όλα τα κτίσματα είναι μικρού μεγέθους με δρομάκια και κλίμακες σε διαφορετικά επίπεδα.

Η κατασκευή βασίζεται σε σιδηροδοκούς και σιδερόβεργες όπου πάνω τους στηρίζονται ακατέργαστη πέτρα στα χαμηλά σημεία και τούβλα στα ψηλότερα. Υπάρχουν και αρκετά ένθετα κεραμίδια όπου διακρίνεται η φίρμα της κεραμοποιίας Fratelli Allatini.

Δυστυχώς σήμερα το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σχηματίσουμε μια εικόνα για το πώς πρέπει να ήταν οι Κήποι του Πασά όταν χτίστηκαν. Και αυτό γιατί η φθορά τους είναι πολύ μεγάλη σε βαθμό που να αλλοιώνει το αρχικό σχέδιο. Το 1922-23 μετά τη μικρασιατική καταστροφή αλλά και λίγο αργότερα με την ανταλλαγή των πληθυσμών πολλοί πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην Άνω Πόλη. Τα τούβλα και οι πέτρες του μνημείου λεηλατήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν σαν οικοδομικά υλικά για να επεκτείνουν και να επιδιορθώσουν τα σπίτια των Τούρκων που αναγκάστηκαν να τα εγκαταλείψουν.

Η ζημιά που προκλήθηκε δεν επηρέασε μόνο την αρχιτεκτονική του μνημείου αλλά και τη λειτουργία και λειτουργικότητά του, γιατί το νερό έπαιζε κυρίαρχο ρόλο. Σε κάποια σημεία έρρεε με ορμή, σε κάποια σταγόνα σταγόνα και σε κάποια άλλα σχημάτιζε πίδακες και μικρά ή μεγαλύτερα συντριβάνια.

Δημιουργούμε συνέχεια μύθους για να εξηγήσουμε κάτι το οποίο μπορεί να είναι απλά ασυνήθιστο. Για να πούμε την αλήθεια όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν έχουν και πολύ άδικο αυτοί που συζητούν πως οι Κήποι του Πασά έχουν κάτι το πολύ περίεργο. Και αυτό γιατί εκτός από τη διαμόρφωσή τους, οι κήποι, έχουν πράγματι μία ανεξήγητη διάσταση. Τα περίεργα σύμβολα στον τοίχο, καθώς και η στοά που δεν οδηγεί πουθενά, κινούν υποψίες πως πρόκειται για έναν τόπο συνεύρεσης των οθωμανών τεκτόνων της Θεσσαλονίκης.

Σήμερα, η κατάσταση στον περιβάλλοντα χώρο, είναι σχετικά καλή. Παγκάκια, φωτισμός, προσεγμένο γκαζόν, πολλά και μεγάλα δέντρα και αρκετά καθαρός ο χώρος
Η τοποθεσία είναι ιδανική. Κοιτάζοντας κάτω βλέπεις την πόλη και στο βάθος τον Θερμαϊκό. Στα αριστερά βλέπεις πολλά δέντρα, δεξιά τα ανατολικά βυζαντινά τείχη και πίσω κομμάτι της Άνω Πόλης και τον οθωμανικό Πύργο του Τριγωνίου (πυροβολείο).

Ο Γκαουντί δημιούργησε το πάρκο μεταξύ 1900-1914 μετά τη γνωριμία με τους Γκουέλ, μια πολύ πλούσια οικογένεια της Βαρκελώνης, που του ανέθεσαν να δημιουργήσει έναν οικισμό, μια νέα συνοικία. Το πάρκο δεν ολοκληρώθηκε, αλλά αυτό που δημιουργήθηκε, είναι ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό έργο, που απογειώνει τη φήμη του Γκαουντί. Οι κατασκευές των Κήπων θυμίζουν πολύ αυτές του πάρκου Γκουέλ.

Πάρκο Guell του Gaudi στη Βαρκελώνη

Κάλτσες έργα τέχνης!

Οι αγαπημένοι μας πίνακες επί ποδός!
Το πόδι είναι αντικείμενο λατρείας.  
Η κάλτσα είναι φετίχ.
Η κίνηση του να την βάζεις (ή να την βγάζεις) έχει υμνηθεί σε μυθιστορήματα, σε κινηματογραφικά έργα.
Είμαστε και φιλότεχνοι (φυσικά). Θέλουμε να βολτάρουμε σε πινακοθήκες, σε γκαλερί τέχνης. Αγαπάμε συγκεκριμένους πίνακες. 

Και αν κάλτσες και πίνακες συνδιαστούν; Η ReachMe το φρόντισε. 
Σχεδίασε κάλτσες «όχι πολύ χοντρές, όχι πολύ λεπτές» για art lovers και λάτρεις του ποδιού.

Ζευγάρι κάλτσες με τη Μόνα Λίζα του Λεονάρντο ντα Βίντσι, με «Το φιλί» του Γκούσταβ Κλιμτ, το «Μεγάλο Κύμα» του Χοκουσάι, την «Κραυγή» του Έντβαρτ Μουνκ, τη Φρίντα Κάλο, την κάμαρα του Βαν Γκονγκ, τις «Δεσποινίδες της Αβινιόν» του Πάμπλο Πικάσο, τον «Κήπο των Γήινων Απολαύσεων» του Ιερώνυμου Μπος, την Αφροδίτη του Μποτιτσέλι...

Προσωπικά μου φαίνονται εντελώς κακόγουστες, αλλά αν κάποιο διάσημο fashion victim τις λανσάρει, είμαι σίγουρη οτι θα τις δούμε σε πολλά trendy ποδαράκια αντρικά και γυναικεία.
 

No pants day!

Χωρίς παντελόνια ταξίδεψαν οι επιβάτες του μετρό σε πολλές μεγαλουπόλεις την Κυριακή που μας πέρασε, στα πλαίσια της ημέρας «no pants day». 

(Γιορτάζεται τον Ιανουάριο). Αυτό που ξεκίνησε ως event στο μετρό της Νέας Υόρκης το 2002 με μόλις 7 συμμετέχοντες, έχει γίνει παράδοση σε πολλές πόλεις του κόσμου και κανείς δεν ξέρει πότε θα σταματήσει.

Οι συμμετέχοντες είχαν την δυνατότητα να βγάλουν τα παντελόνια ή τις φούστες τους σε ένα ειδικά διαμορφωμένο σημείο των σταθμών και τους δόθηκε η οδηγία να «δείχνουν αδιάφοροι» εντός των βαγονιών.

Πώς ξεκίνησε;

"Θέλαμε να δώσουμε στους κατοίκους της Νέας Υόρκης έναν λόγο να αποτραβήξουν το βλέμμα τους από τα κινητά και τα χαρτιά τους και να παρατηρήσουν οτι κάτι "διαφορετικό" συμβαίνει δίπλα τους" λέει ο Jesse Good, ένας από τους διοργανωτές του event.

Ημίγυμνες βόλτες με το μετρό έκαναν και πολλοί κάτοικοι του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης, της Φιλαδέλφειας, της Βοστόνης, του Βερολίνου, της Πράγας και της Βαρσοβίας.

Η αγωνία του πένθους

Ένας μόνο άνθρωπος χάθηκε για σένα και ολόκληρος ο κόσμος έχει αδειάσει.

Ο θάνατος είναι η χειρότερη μορφή απώλειας γιατί πολύ απλά είναι μια κατάσταση ΜΗ αναστρέψιμη, αδιαμφισβήτητη, δυσβάστακτη και δυσνόητη. 

Τις πρώτες μέρες συμπεριφέρεσαι σχεδόν φυσιολογικά. Κάνεις τις δουλειές σου, επαναλαμβάνεις το story μηχανικά, λες και συνέβη σε κάποιον άλλο. Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου ότι ο άνθρωπός σου λείπει σε ταξίδι – ταξιδιάρης ήταν άλλωστε. Οι μέρες περνούν, φίλοι έρχονται και κάθονται για να μη μείνεις μόνος, τα ζεστά υποστηρικτικά τηλέφωνα δε σταματούν να χτυπούν και όλοι μα όλοι κάνουν την πιο χαζή κοινή ερώτηση: «τι κάνεις;» ή «πως είσαι;». Η αλήθεια είναι ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις απλά ΔΕΝ ξέρεις τι να πεις. Πως να εκφράσεις με λόγια αυτό που σου σκίζει την ύπαρξή σου; Πως να παραδεχτείς ότι έχεις μετανοιώσει για την έλλειψη πίστης στα θεία, σε ψυχές και σε μετενσαρκώσεις και νιώθεις το απόλυτο κενό; Το αίσθημα ότι ένιωθες δυνατός αλλά τώρα βρίσκεσαι σε ελεύθερη πτώση; Θά’ρθει μια ριπή ανέμου να σε σηκώσει ή να σε ρίξει; Όσο ζούσε ο σύντροφός σου ήσουν «άτρωτος» γιατί είχατε χτίσει μια δυνατή ομάδα και το «εμείς» ήταν πανίσχυρο.

Πολλές φορές κατά τη διάρκεια μιας συνηθισμένης ημέρας προέκυπτε κάτι το οποίο θα ήθελα να του το πω. Η παρόρμηση αυτή δε χάθηκε με το θάνατό του. Χάθηκε όμως η δυνατότητα της απόκρισης. Δεν υπάρχει πλέον για να μοιραστούμε τα νέα, δεν υπάρχει για να καταστρώσουμε σχέδια. Οι σκέψεις και τα σχέδια μένουν στη μέση. Δεν υπάρχει κανείς να συμφωνήσει, να αντιμιλήσει, να διαφωνήσει, να φωτίσει με τη σκέψη του. Το πένθος μοιάζει με έναν περίεργο τρόπο στην αγωνία. Οφείλεται στην ματαίωση τόσο πολλών αυθόρμητων ενεργειών που είχαν γίνει παγιωμένες συνήθειες. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι πράξεις είχαν επίκεντρο το σύντροφο. Τώρα έχει χαθεί ο αποδέκτης όλων αυτών.

Έρχεται το βράδυ και ο ύπνος δε σε βρίσκει – έρχεται το φως της ημέρας και δεν μπορείς να σηκωθείς. Μέσα σου ξέρεις ότι ξημέρωσε άλλη μια άδεια μέρα της ζωής σου χωρίς Εκείνον. Μαζεύεις τα κομάτια σου για να δυναμώσεις. Έχεις δυο υπέροχα παιδιά που κι αυτά θρηνούν για τον πατέρα τους. Η οικογένεια πρέπει να μείνει δυνατή και ενωμένη – αυτό είναι το οικοδόμημα που χτίσατε «μαζί». Ο χρόνος θα απαλύνει τον πόνο και η ζωή θα χαράξει καινούρια μονοπάτια. Την περιμένω αυτή τη στιγμή πως και τι. Τότε όταν θα με ρωτούν «πως είμαι» θα τους λέω ότι «είμαι καλά» και θα το εννοώ.

Καλό ταξίδι Πέτρο

(Το κείμενο αυτό το έγραψα την 33^η η μέρα της απώλειάς μου και ήθελα να το μοιραστώ)

Clean Sleeping! Το νέο trend υγείας

Ο «καθαρός ύπνος» είναι η νέα τάση αντιγήρανσης και το μυστικό υγείας της Gwyneth Paltrow (ποιάς άλλης θα μου πείτε...)

Η "καθαρή τροφή" ήταν η τάση του 2016 και ήταν εύκολο να την καταλάβεις. Μην τρώς πολλά "junk" ή τροποποιημένα τρόφιμα. 

Αλλά ο "καθαρός ύπνος" τι σημαίνει? 

Καθαρά σεντόνια? Υπνος σε φυσικό περιβάλλον?

Όπως εξηγεί η διάσημη ηθοποιός ο τρόπος ζωής της δεν βασίζεται μόνο στο clean eating, δηλαδή την προσεγμένη διατροφή, αλλά και το clean sleeping, δηλαδή τουλάχιστον εφτά ή οχτώ ώρες καλής ποιότητας ύπνου και ιδανικά δέκα ώρες!

Η διάσημη ηθοποιός που δηλώνει οπαδός της υγιεινής ζωής και έχει γίνει εμπνευστής πολλών τάσεων σχετικών με τον υγιεινό τρόπο ζωής, εξηγεί ότι κοιμάται τουλάχιστον εφτά με οχτώ ώρες κάθε βράδυ και επισημαίνει ότι εάν κάποιος αισθάνεται ότι κουράζεται εύκολα, ξεχνάει ή αγωνίζεται να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις που τον στρεσάρουν σε σύγκριση με το παρελθόν, ο ένοχος μπορεί να είναι το γεγονός ότι δεν κοιμάται επαρκώς.

Όπως εξηγεί η διάσημη ηθοποιός ο τρόπος ζωής της δεν βασίζεται μόνο στο clean eating, δηλαδή την προσεγμένη διατροφή, αλλά και το clean sleeping, δηλαδή τουλάχιστον εφτά ή οχτώ ώρες καλής ποιότητας ύπνου και ιδανικά δέκα ώρες!

Ο ύπνος παίζει καθοριστικό ρόλο στο να καθοριστούν τα επίπεδα της όρεξης και της ενέργειας και όπως δηλώνει η ηθοποιός ο ύπνος θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα ακόμη και πριν από την διατροφή.Ο κακής ποιότητας ύπνος διαταράσσει τον μεταβολισμό και τις ορμόνες και μπορεί να οδηγήσει σε πρόσληψη βάρους, κακή διάθεση, αδυναμία συγκέντρωσης και κακή μνήμη.

Η ίδια η Qwyneth Paltrow προτείνει μερικούς απλούς και έξυπνους τρόπους για να κοιμόμαστε «καθαρά» μεταξύ των οποίων είναι η ενασχόληση με τη γιόγκα, η αποφυγή των βραδινών σνακ και αν αυτό δεν είναι εφικτό, τότε η επιλογή αυτών που δεν έχουν ζάχαρη, το μασάζ των ποδιών με ενυδατική κρέμα πριν τον ύπνο, αλλά και οι μαλάξεις στον αυχένα και το μασάζ στο κεφάλι τις βραδινές ώρες.

Μερικές ακόμα συμβουλές για να βελτιώσεις τον ύπνο σου

• Κράτησε μια σταθερή ώρα ύπνου, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα
• Μιά ώρα πριν πας για ύπνο, χαλάρωσε και στερήσου τα τεχνολογικά σου γκατζετάκια
• Μην πίνεις καφέ μετά τις 4 το απόγευμα
• Μην πίνεις αλκοόλ πριν πάς στο κρεβάτι
• Βάλε το κινητό σου στο αθόρυβο και μακρυά από το κρεβάτι σου
• Κάνε λίγη γυμναστική κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Η Gwyneth στο νέο της βιβλίο, Clean Beauty, εξηγεί οτι ένας καλός ύπνος κάνει θαύματα στην εμφάνισή σας. Πιστεύει οτι είναι το κλειδί της αντιγήρανσης, του λεπτού σώματος αλλά και των δυνατών λαμπερών μαλλιών.

Ένας καλός βραδινός ύπνος άλλωστε βελτιώνει την σωματική και ψυχική μας υγεία, μειώνει τα επίπεδα του στρές στον οργανισμό μας και δυναμώνει το μυαλό μας.

Καληνύχτα!

Η μυστική ανεξάρτητη Πόλη στην καρδιά του...Λονδίνου

Σίγουρα όλοι γνωρίζετε το περίφημο City του Λονδίνου. 

Την ιστορική περιοχή, με τις αρχαίες αγορές και τις φημισμένες γέφυρες αλλά και με τους μοντέρνους ουρανοξύστες όπου χτυπά η καρδιά του χρηματοοικονομικού τομέα του Ηνωμένου Βασιλείου ενώ για πολλούς αποτελεί την οικονομική πρωτεύουσα του...πλανήτη.

Όλα αυτά βέβαια είναι λίγο- πολύ γνωστά.

Αυτό όμως που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν είναι πως το City αν και βρίσκεται στην καρδιά της πρωτεύουσας της Αγγλίας δεν είναι μέρος αυτής. Στην πραγματικότητα το City του Λονδίνου είναι μια άλλη πόλη μέσα στην πόλη του Λονδίνου.

Για την ακρίβεια, το City- γνωστό και ως Square Mile αφού η έκτασή του είναι λίγο μεγαλύτερη από αυτή του ενός τετραγωνικού μιλίου- μέχρι και τον Μεσαίωνα ήταν η περιοχή που τότε ονόμαζαν Λονδίνο. Η πόλη όμως με τα χρόνια επεκτάθηκε. Τα σύνορα όμως του City διατηρήθηκαν και σήμερα αποτελεί μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση.

Πως όμως προέκυψαν αυτά τα δύο «Λονδίνα»; «Υπεύθυνοι» είναι οι Ρωμαίοι που πριν από περίπου 2.000 χρόνια ίδρυσαν στις όχθες του Τάμεση την πόλη Londinium η οποία άνθισε εντός των ισχυρών τειχών που την περιέβαλαν τα οποία αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ανθεκτικά στο χρόνο και αποτρεπτικά για τους επίδοξους εισβολείς. Με τα χρόνια η πόλη γινόταν όλο και πιο ισχυρή οικονομικά και η δύναμή της μεγάλωνε. Έτσι ο Γουίλιαμ ο Κατακτητής έφτασε στην Αγγλία αποδείχθηκε δύσκολο να κατακτήσει την πόλη και έτσι επέλεξε να της αναγνωρίσει μια σειρά προνομίων ενώ η διοίκηση η πόλη – ως αντάλλαγμα- τον αναγνώρισε ως βασιλιά.

Ακόμη και οι βασιλείς χρειάζονται άδεια...εισόδου

Την ίδια επιλογή με τον Γουίλιαμ έκαναν και οι μονάρχες που τον διαδέχθηκαν αν και δεν έλειψαν και εκείνοι που φοβούνταν την ισχύ της πόλης και θέλησαν να την ανταγωνιστούν ιδρύοντας πχ την πόλη του Westminster. Από αυτή ουσιαστικά γεννήθηκε το δεύτερο Λονδίνο που γνωρίζουμε σήμερα, που είναι και η πρωτεύουσα της Μ.Βρετανίας και της Αγγλίας και αναπτύχθηκε γύρω από το Londinium, δηλ το σημερινό City του Λονδίνου.

Τα προνόμια του πάντως διατηρήθηκαν μέσα στο χρόνο και είναι χαρακτηριστικό πως ακόμη και οι βρετανοί μονάρχες, όπως η Βασίλισσα Ελισάβετ, θα πρέπει να ζητήσει άδεια για εισέλθει στην πόλη κατά τη διάρκεια ειδικής τελετής ενώ υπάρχει ειδικός εκπρόσωπος του City στο Κοινοβούλιο με αποστολή να εμποδίζει νόμους που μπορεί να πλήξουν τα συμφέροντά του ή να εξασφαλίζει εξαιρέσεις από αυτούς.

Επίσης το εύρωστο και πανίσχυρο City διαθέτει πολλά ακίνητα εκτός των τειχών που είναι διακριτά αφού φέρουν το θυρεό της πόλης, όπως η Γέφυρα του Πύργου του Λονδίνου ή ο σταθμός Paddington κ.α.

Το ιδιαίτερο καθεστώς του City

Συγκεκριμένα το City διατηρεί ένα μοναδικό πολιτικό καθεστώτος και διατηρεί επίσης μια ιδιαίτερη σχέση με το βρετανικό Στέμμα, κάτι που αποτελεί απόρροια της εξαίρεσης του από σειρά μεταρρυθμίσεων που σχετίζονται με την τοπική αυτοδιοίκηση. Μεταξύ άλλων διαθέτει δική του σημαία και θυρεό ενώ διοικείται από την Εταιρεία του Σίτι του Λονδίνου και επικεφαλής είναι ο Λόρδος Δήμαρχος του Λονδίνου, αξίωμα που διαφέρει κατά πολύ από αυτό του Δημάρχου του Λονδίνου.

Η Εταιρεία αποτελείται από δύο Συμβούλια, την κυρίως εθιμοτυπική Συνέλευση των Όλντερμεν και τη Συνέλευση του Συμβουλίου των Κοινών. Η πόλη έχει επίσης δύο Σερίφηδες και συλλέγει ξεχωριστά τους φόρους για την χρηματοδότησης της αστυνομίας και άλλων δημοτικών υπηρεσιών. Επίσης υπάρχουν 108 συντεχνίες που έχουν εξελιχθεί σε όργανα προστασίας μονοπωλίων και συναλλαγών σε κοινωνικούς και φιλανθρωπικούς φορείς. Τα ανώτατα στελέχη των εταιρειών σχηματίζουν ένα ειδικό εκλογικό σώμα, το Common Hall, το οποίο επιλέγει τον Λόρδο Δήμαρχο, τους Σερίφηδες και άλλους αξιωματούχους ενώ το εκλογικό σύστημα είναι αρκετά ιδιόμορφο

Το City που συνιστά και ανεξάρτητη ληξιαρχική κομητεία αποτελείται από 25 διαμερίσματα, είναι η μικρότερη σε έκταση και πληθυσμό ληξιαρχική κομητεία της Αγγλίας και η τέταρτη πιο πυκνοκατοικημένη και έχει πληθυσμό περίπου 11.000 κατοίκων.

Στην πόλη, εκτός από τους επιβλητικούς ουρανοξύστες μπορεί - ή μάλλον επιβάλλεται- να επισκεφθεί κανείς - τις υπέροχες αγορές όπως αυτή του Σμίθφιλντ και του Λιντεχoλ, να περπατήσει στους δρόμους και να θαυμάσει τμήματα του αρχαίου τείχους, το κτήριο της Τράπεζας της Αγγλίας, το Ίνερ Τεμπλ, το Μάνσιον Χάουζ, το Γκἰλντχολ, τον Καθεδρικό του Αγίου Παύλου ή απλά να χαλαρώσει στο Φίνσμπερι Σέρκους.

Πηγές: City of London , Financial Times

Σχέδιο: Χάσιμο κιλών!

Δεν ξέρω για εσάς, πάντως εγώ τις γιορτές έφαγα σαν να μην υπάρχει αύριο...
Και όσο έλεγα στον εαυτό μου "Σταματα πιά να γουρουνιάζεις" τόσο πιό βαθειά στην πιατέλα με την γέμιση της Άννας έπεφτα! 
(Αννα μην ξαναφτιάξεις αυτό το αριστούργημα - προσπαθώ να αλλάξω ζωή).
Όσο κι άν με στένευε το jean μου, εγώ συνέχιζα να τρώω την καταπληκτική ρώσικη σαλάτα τις Μάρως, το κατσικάκι της Λέλας και την Βασιλόπιτά Μου.

Λοιπόν όσες και όσοι από...Δευτέρα ξεκινάτε δίαιτα, ακούστε με προσεκτικά...
Υπάρχουν 4 τροφές που μειώνουν την αίσθηση της πείνας. Τροφές που είναι στο πλάι σου και θα σε στηρίξουν. 
Γιατί οι επιτυχημένες δίαιτες, θέλουν και την κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη.

Αβοκάντο

Το φρούτο-θαύμα, μειώνει σημαντικά την επιθυμία σου για να φας και έχει και λίγες θερμίδες.

Κόψε σε φέτες το μισό αβοκάντο και βάλτο στο σάντουιτς σου αντί για μαγιονέζα.

Αυγά

Η κατάλληλη επιλογή για να ξεκινήσεις τη μέρα σου. Έρευνες αποδεικνύουν ότι αν εισάγεις ένα αυγό στο πρωινό σου γεύμα, μπορείς να χάσεις βάρος πιο γρήγορα, χωρίς να νιώσεις το αίσθημα της πείνας.

Βράσε πολλά αυγά για να τά έχεις εύκολα όταν τα θες.

Βατόμουρα

Αντικατάστησε ένα από τα σνακ σου με φρέσκα βατόμουρα (παγωμένα ή σε θερμοκρασία δωματίου) και θα απολαύσεις τις ευεργετικές τους ιδιότητες στη δίαιτά σου. 

Μία κούπα κόκκινα βατόμουρα περιέχουν μόλις 80 θερμίδες και επιπλέον, βελτιώνουν το δέρμα σου. 

Πατάτα

Οι πατάτες είναι γεμάτες ανθεκτικό άμυλο (μπορείς να το αποκαλέσεις και θετικό άμυλο), βιταμίνη C και κάλιο. Βραστές μπορούν να αποτελέσουν μία πηγή ενέργειας για τον οργανισμό σου.

Πρόσθεσε μία βραστή ή ψητή πατάτα δύο-τρεις φορές την εβδομάδα στο δείπνο σου.

Πάμε παιδιά, η επιχείρηση αδυνάτισμα θα γίνει παιχνιδάκι (λέμε τώρα)!

Το πιό... θανατηφόρο γυναικείο ρούχο!

Το κρινολίνο, το δημοφιλές, το πιό βασανιστικό, γυναικείο εξάρτημα ομορφιάς, έμβλημα θηλυκότητας, χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον τον 19ο αιώνα.

Είχε σχεδιαστεί για να μεταμορφώνει εντυπωσιακά τη σιλουέτα της γυναίκας. 

Σε συνδυασμό με τον κορσέ από μπανέλες, η γυναίκα της βικτοριανής εποχής υπέφερε και ήταν εύκολο να χάσει τις αισθήσεις της. 

Για το φόρεμα με τον συρμάτινο σκελετό που το υποστήριζε, αρχικά η λέξη σήμαινε ένα δύσκαμπτο ύφασμα κατασκευασμένο από αλογότριχα (crin στα γαλλικά) και λινάρι (γαλλικά lin). Το κρινολίνο εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1830 ως υλικό για μεσοφόρια. Η λέξη χρησιμοποιήθηκε πολύ σύντομα και για τα ίδια τα μεσοφόρια. Στις δεκαετίες του 1840 και 1850 τα φορέματα απέκτησαν μεγαλύτερο όγκο με τη χρήση έξι ή και περισσότερων μεσοφοριών.... 

To 1856 o Αμερικανός Γ.Σ. Τόμσον κατέθεσε ευρεσιτεχνία για το κρινολίνο με μεταλλικό κλωβό, συναρμολογημένο από μεταλλικές στεφάνες που συνδέονταν μεταξύ τους με υφασμάτινες ταινίες. Ο κλωβός έκανε αμέσως πάταγο στη μόδα και υιοθετήθηκε από τις γυναίκες σε όλο το κοινωνικό φάσμα. Ενώ όμως απάλλαξε αναμφισβήτητα τις γυναίκες από πολλά βάρη, το κρινολίνο με κλωβό είχε και πολλά μειονεκτήματα. Το προφανέστερο πρόβλημά του ήταν το μέγεθός του. Τα κρινολίνα διογκώθηκαν μέχρι το 1,80μ σε διάμετρο, προκαλώντας δυσκολίες στο πέρασμα της πόρτας, στην άνοδο ή την κάθοδο από τις άμαξες και κινδύνους κατά τη χρήση οικιακών επίπλων, όπως οι καρέκλες. Ένα άλλο πρόβλημα ξεκινούσε από το πόσο ελαφρύς ήταν ο κλωβός σε σχέση με τις προηγούμενες στρώσεις από βαριά μεσοφόρια. Μία δυνατή ριπή ανέμου μπορούσε να το ανασηκώσει αποκαλύπτοντας το πιο «αισχρό» από τα μυστικά της βικτοριανής εποχής. Ότι οι γυναίκες είχαν πόδια. Αν η γυναίκα δεν άπλωνε σωστά το κρινολίνο, όταν προσπαθούσε να καθίσει, τα στεφάνια μπορεί να τινάζονταν μέχρι το πρόσωπό της. Το πιο σοβαρό πρόβλημα με τα κρινολίνα ήταν οι πολύ μεγάλοι κίνδυνοι υγείας και ασφάλειας που προκαλούσαν στις εργαζόμενες γυναίκες.  Υπήρχαν περιπτώσεις που εργάτριες σε εργοστάσια έμειναν ανάπηρες και άλλες σκοτώθηκαν επειδή τα κρινολίνα τους πιάστηκαν από κάποιο μηχάνημα. Στην εποχή που κυριαρχούσε ακόμη η ανοιχτή φωτιά, τα κρινολίνα ήταν και κίνδυνος πυρκαγιάς επειδή τα υφάσματα της εποχής- τα μεταξωτά, οι μουσελίνες, τα σατέν και τα βαμβακερά – ήταν ιδιαιτέρως εύφλεκτα. 

Το να φορέσεις και μόνο ένα κρινολίνο ήταν αρκετή δοκιμασία, όμως πήγαιναν ταίρι με το άλλο όργανο βασανισμού του 19ου αιώνα, τον κορσέ.... 

Ο κορσές ήταν ενισχυμένος με μπανέλες και τον έσφιγγαν από την πλάτη για να δώσει το επιθυμητό σχήμα κλεψύδρας. Το σφίξιμο έφτασε σε βαθμό να συμπιέζει τον θώρακα και τα εσωτερικά όργανα και να μειώνει τη χωρητικότητα των πνευμόνων, με συνέπεια να παρουσιάζονται λιποθυμικές τάσεις. Το πρόβλημα ήταν τόσο συχνό ώστε στις εκδηλώσεις υπήρχε ειδικό δωμάτιο με καναπέδες και πολυθρόνες για τις δεινοπαθούσες επισκέπτριες.... 

Ο George Routledge σε ένα εγχειρίδιο εθιμοτυπίας που δημοσιεύθηκε το 1875 κατηγορούσε τις γυναίκες του Λονδίνου που το φορούσαν ενώ δεν ανήκαν στην αστική τάξη. Υποστήριζε ότι όταν το φορούσαν οι υπηρέτριες κυρίως και έσκυβαν για να κάνουν δουλειές οι άντρες έβλεπαν τα πόδια τους και αυτό το θεωρούσε παρενόχληση.

Ο Αλεξάντερ Μάξγουελ έγραφε ότι οι γυναίκες φορώντας κρινολίνο καταλαμβάνουν το χώρο πέντε ανθρώπων, και τελικά οι γυναίκες είναι αυτές που θα κατακτήσουν την ανθρωπότητα. Η μόδα ήταν πάνω από όλες τις κριτικές και η τάση να φορούν κρινολίνο ονομάστηκε “crinolinemania.”

Παρόλο που οι Άγγλοι "αγωνίστηκαν" για να φοριέται το κρινολίνο μόνο από γυναίκες της αστικής τάξης, οι φωτογραφίες από τη Γαλλία, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ δείχνουν ότι η μόδα είχε εξαπλωθεί παντού, ήταν το καλό φόρεμα ακόμα και των γυναικών χωρικών.

Το κρινολίνο ήταν αληθινά ένα θανατηφόρο ρούχο. Εκτιμάται ότι, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1850 και τα τέλη της δεκαετίας του 1860 στην Αγγλία, περίπου 3.000 γυναίκες σκοτώθηκαν σε πυρκαγιές που σχετίζονται με το κρινολίνο. 

Οι The Times αναφέρουν ένα τέτοιο περιστατικό στις 13 Φεβρουαρίου 1863, όταν ένα δεκατετράχρονο κορίτσι κάηκε εξαιτίας του κρινολίνου που φορούσε και έπιασε φωτιά όταν προσπάθησε να πλησιάσει να πιάσει μερικά κουτάλια πάνω από το  τζάκι.

Η Ρόζα της Σμύρνης - κριτική ταινίας

Λύσσα κακιά τους έπιασε όλους να δούνε την ταινία. Απόγονοι Μικρασιατών και μη όλοι στο ταμείο. Δε λέω ... κάπως έτσι παρασύρθηκα κι εγώ. Να χαρώ που μια ελληνική ταινία κόβει εισιτήρια αλλά δε θα δώσω και μπόνους λόγω εθνικότητας. Μια δραματική ταινία που αγγίζει το συναίσθημα είναι. Καλύτερα να περιμένετε να την παίξει η τηλεόραση. Η ταινία θυμίζει μελόδραμα παλαιάς κοπής. Θα μπορούσε να είναι και τούρκικη καθώς περιέχει μερικά από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τα τούρκικα σήριαλ της τηλεόρασης: έρωτας, μυστικά, λεφτά, ανατροπές, ενοχές, τύψεις. Υπάρχει ροή, υπάρχει καλή υποκριτική. Ενδιαφέρουσα η μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου καθώς και η ερμηνεία των τραγουδιών από τη Χαρούλα Αλεξίου, τον Μανώλη Μητσιά και την Αρετή Κετιμέ. Τα γυρίσματα έγιναν στην Αθήνα, στην Κωνσταντινούπολη, στην Μυτιλήνη και στη Σμύρνη. Αυτά ...

ΥΠΟΘΕΣΗ: Στην Αθήνα του 1987 ο Δημήτρης ετοιμάζει μια έκθεση πάνω στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων της Σμύρνης και, ψάχνοντας, ανακαλύπτει σε ένα τούρκικο παλιατζίδικο ένα ματωμένο νυφικό. Αναζητώντας την ιστορία του, καταλήγει στη Ρόζα, μια γηραιά κυρία που ζει με την εγγονή της και δεν θέλει να μοιραστεί με κανέναν το παρελθόν της.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Κορδέλλας 

Ηθοποιοί: Τάσος Νούσια, Ευγενία Δημητροπούλου, Λήδα Πρωτοψάλτη, Γιούλικα Σκαφίδα